42. Bölüm — İlk Davet
42. Bölüm — İlk Davet
Kang konağında akşam yemeği için hazırlıklar tamamlanmak üzereydi.
Seol-su, masanın başında oturmuş hizmetlilerin son hazırlıklarını izliyordu. Birkaç kez kapıya baktıktan sonra kocasına döndü.
“Acaba gelir mi?”
Mu-jin karısının neyi kastettiğini anlamıştı.
“Davet ettiler. Gelip gelmemek ona kalmış.”
“Biliyorum. Yine de gelmesini istiyorum.”
Mu-jin gülümsedi.
“Umarım seni kırmaz.”
Tam o sırada Do-hyun içeri girdi. Arkasında üç kardeşi vardı.
“Biz çıkıyoruz.”
Seol-su oğullarına döndü.
“Onu davet edin ama sakın zorlamayın. Gelmek istemezse ısrar etmeyin.”
Min-gyu hafifçe söylendi.
“Zaten geleceğini sanmıyorum.”
Seo-jin ona baktı.
“Daha sormadık bile.”
“Ben sadece fikrimi söylüyorum.”
Do-hyun konuşmayı bitirdi.
“Gidelim. Fazla geç kalmayalım.”
Dört kardeş evden ayrıldı.
Jae-ak'ı bulmak düşündüklerinden uzun sürdü.
Önce sık gittiği meyhaneye uğradılar. Ancak meyhane sahibi bugün onu görmediğini söyledi.
“Ryu Geon burada mı?” diye sordu Do-hyun.
Adam arka taraftaki masayı işaret etti.
Geon onları görünce elindeki bardağı bıraktı.
“Hayırdır? Hepiniz birden ne arıyorsunuz?”
“Jae-ak nerede?” diye sordu Do-hyun.
“Bilmiyorum. Birazdan gelir herhâlde.”
“Onu görmemiz gerekiyor.”
Geon dört kardeşe sırayla baktı.
“Bir sorun mu var?”
“Yok,” dedi Seo-jin. “Annemiz onu akşam yemeğine davet etmek istiyor.”
Geon'un yüzünde hafif bir şaşkınlık belirdi.
“Öyle mi?”
Min-gyu araya girdi.
“Bunu ona iletmemiz yeterli. Gelip gelmemesi kendi kararı.”
Geon cevap verecekken meyhanenin kapısı açıldı.
Jae-ak içeri girdi. Üzerindeki pelerini çıkarırken dört kardeşi fark etti.
“Bugün herkes burada galiba.”
Geon ayağa kalktı.
“Ustam, seni bekliyorlardı.”
Jae-ak kardeşlere baktı.
“Bir şey mi oldu?”
Do-hyun öne çıktı.
“Annemiz seni bu akşam yemeğe davet ediyor.”
Jae-ak kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Beni mi?”
“Evet. Bizimle yemek yemenizi istiyor.”
Jae-ak hemen cevap vermedi.
Böyle bir davet beklemiyordu. Reddetmek istese bunu rahatlıkla yapabilirdi. Ama Seol-su'nun kendisini görmek istediğini duyunca söyleyecek söz bulamadı.
Min-gyu kollarını göğsünde birleştirdi.
“Gelmek zorunda değilsin. Annem sadece davet etmemizi istedi.”
Jae-ak ona döndü.
“Bunu anladım.”
Do-hyun araya girdi.
“Annem seni görmek istiyor. Başka bir amacı yok.”
Jae-ak bakışlarını kısa süreliğine yere indirdi.
“Peki. Gelirim.”
Kardeşler şaşkınlıklarını gizleyemedi.
Seo-jin sordu:
“Gelecek misin gerçekten?”
Jae-ak ona baktı.
“Az önce öyle söyledim.”
“Şey… geleceğini düşünmemiştik.”
“Ben de düşünmemiştim.”
Jae-ak'ın dudaklarında kısa bir gülümseme belirdi. Ardından sesi yeniden ciddileşti.
“Yalnız bir akşam yemeğine gelmem, aramızdaki her şeyin değiştiği anlamına gelmiyor.”
Do-hyun başını salladı.
“Bunun farkındayız.”
“Güzel.”
Dört kardeş daha fazla konuşmadan ayrıldı.
Geon, Jae-ak'ın yanına geldi.
“Gidecek misin gerçekten?”
“Öyle görünüyor.”
“Neden kabul ettin?”
Jae-ak sandalyeye oturdu.
“Bilmiyorum.”
Geon gülümsedi.
“Senin bile bilmediğin bir şey olmuş demek.”
“Her söylediğime yorum yapmak zorunda mısın?”
“Hayır. Ama senin yerine merak edebilirim.”
Jae-ak başını iki yana salladı.
“Bazen gerçekten çekilmez oluyorsun.”
Geon güldü.
Akşam olduğunda Jae-ak hazırlanmak için odasına geçti.
Önce her zamanki kıyafetlerinden birini giydi. Sonra aynaya bakıp üzerindekini değiştirdi. Sonunda sade, koyu renkli bir ceket seçti.
Geon kapının önünde belirdi.
“Hazır mısın?”
“Hazırım.”
“Öyleyse çıkalım.”
Jae-ak kapıya yöneldi ama bir an durdu.
“Orada nereye oturacağım?”
Geon ona baktı.
“Boş bir yer bulursun.”
“Gerçekten çok yardımcı oluyorsun.”
“İstersen senin için yer de ayırayım.”
Jae-ak gözlerini devirdi.
“Yürü.”
Geon gülerek peşinden gitti.
Kang konağına vardıklarında herkes masanın etrafında toplanmıştı.
Seol-su, Jae-ak'ı görünce yüzünde sıcak bir gülümsemeyle ayağa kalkmaya çalıştı. Mu-jin hemen elini uzatıp ona destek oldu.
“Hoş geldin.”
Jae-ak başını eğdi.
“Davetiniz için teşekkür ederim.”
“Geldiğine sevindim.”
Jae-ak kısa bir cevap vermekle yetindi.
Mu-jin boş sandalyeyi gösterdi.
“Gel, otur.”
Jae-ak masaya baktı. Herkesin yeri belliydi. Bir an nerede duracağını bilemedi.
Hye-jin yanındaki sandalyeyi gösterdi.
“Buraya oturabilirsin.”
“Teşekkür ederim.”
Jae-ak yerine oturdu. Ne fazla rahat davranmak istiyordu ne de gereğinden fazla resmî görünmek. Sonunda sessizce önündeki tabağa baktı.
Soo-ah merakla ona döndü.
“Sen gerçekten kılıç kullanmayı biliyor musun?”
Do-hyun kardeşine baktı.
“Soo-ah, daha yeni oturdu.”
“Ne var? Merak ettim.”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“Biraz bilirim.”
Mu-jin de konuşmaya katıldı.
“Duyduğuma göre kılıç kullanmayı az biliyormuşsun.”
Jae-ak General'e döndü.
“Öyle mi duydunuz?”
Mu-jin gülümsedi.
“Öyle söylediler. Ama meyhanede yaşananları duyunca pek de az bildiğini düşünmedim.”
Min-gyu hemen araya girdi.
“Adamları tek başına etkisiz hâle getirdi. Bence biraz bildiğini söylemek haksızlık olur.”
Jae-ak ona baktı.
“Büyütülecek bir şey değildi.”
“Sen öyle diyorsun.”
Mu-jin oğluna kısa bir bakış attıktan sonra yeniden Jae-ak'a döndü.
“Bir gün talim alanında seni izlemek isterim.”
“Bakarız, General.”
Mu-jin daha fazla üstelemedi.
Seol-su, Jae-ak'ın tabağına yemek koydu.
“Bunu dene. Bugün özellikle hazırlattım.”
Jae-ak tabağına baktı.
“Teşekkür ederim.”
Bir lokma aldı.
“Güzel olmuş.”
Seol-su'nun yüzünde memnun bir gülümseme belirdi.
“Beğenmene sevindim.”
Yemek boyunca sohbet devam etti. Seo-jin ticaretle ilgili bir meseleyi anlatıyor, Ji-won arada sorular soruyordu. Hye-jin ve Soo-ah da konuşmaya katılıyordu.
Jae-ak çoğunlukla dinledi.
Arada kendisine soru sorulduğunda cevap veriyor, sonra yeniden sessizleşiyordu.
Bir ara Seol-su ona döndü.
“Şehirde yaşamaya devam mı edeceksin?”
“Şimdilik öyle.”
“Orada rahat mısın?”
“Alıştım.”
Seol-su bir şey daha sormak istedi ama vazgeçti. Onu sıkıştırmak istemiyordu.
Jae-ak ise önündeki yemeğe bakmaya devam etti.
Masadaki konuşmaların arasına karışan kahkahalar ona tuhaf geliyordu. Kardeşler birbirlerine takılıyor, bazen tartışıyor, sonra hiçbir şey olmamış gibi konuşmayı sürdürüyorlardı.
Sarayda da kalabalık sofralarda oturmuştu. Fakat oradaki yemekler hep resmîydi. Herkes ne söyleyeceğini düşünür, kimse gereğinden fazla konuşmazdı.
Burada ise insanlar birbirlerinin tabağına uzanıyor, sözlerini kesiyor, birbirlerine gülüyordu.
Jae-ak bir süre onları izledi.
Sonra fark edilmemek için bakışlarını tabağına indirdi.
Seol-su yeniden ona yemek uzattı.
“Biraz daha alır mısın?”
“Yeterli, teşekkür ederim.”
“Çok az yedin.”
“Ben genelde böyle yerim.”
Seol-su elini geri çekti.
“Peki.”
Yemek sona yaklaşırken Jae-ak sandalyesini geriye itti.
“Ben artık kalkayım.”
Seol-su şaşkınlıkla ona baktı.
“Daha yeni geldin sayılır. Biraz daha kal.”
Jae-ak ayağa kalkmadan önce kısa bir süre durdu.
“Rahatsızlık vermek istemem.”
“Ne rahatsızlığı?” Seol-su'nun sesi yumuşadı. “Burada kalabilirsin. Biraz daha otur, abilerinle de konuşursunuz.”
Jae-ak'ın bakışları masadaki dört kardeşe kaydı.
Do-hyun sessizce oturuyordu. Seo-jin ona hafifçe gülümsedi. Ji-won da bakışlarını kaçırmadı. Min-gyu ise hâlâ mesafeli duruyordu.
Jae-ak yeniden Seol-su'ya döndü.
“Yok, ben gideyim.”
Seol-su'nun yüzündeki gülümseme biraz soldu.
“Peki. Nasıl istersen.”
Mu-jin ayağa kalktı.
“Yolun açık olsun.”
Jae-ak başını eğdi.
“İyi akşamlar, General.”
Diğerlerine de kısa bir selam verip kapıya yöneldi.
Arkasından Seol-su'nun sesi duyuldu.
“Yine bekleriz.”
Jae-ak durup ona döndü.
“Bakarız.”
Sonra konağın kapısından çıktı.
Jae-ak gittikten sonra masada kısa bir sessizlik oldu.
Soo-ah ilk konuşan oldu.
“Bence o kadar da kötü biri değil.”
Min-gyu kaşlarını çattı.
“Bir akşam yemek yedi diye onu tanımış mı oldun?”
“Öyle demedim.”
Hye-jin kardeşine baktı.
“En azından annemizi kırmadı.”
Seo-jin başını salladı.
“Ben geleceğini bile düşünmemiştim.”
Do-hyun düşünceliydi.
“Burada rahat değildi. Fark etmediniz mi?”
Ji-won başını sa