43. Bölüm — Sarayın Öfkesi

Aryon Sarayı'na güneyden gelen haberler her geçen gün kötüleşiyordu.

Önce birkaç köyde vergi toplayıcılarına karşı çıkılmıştı. Ardından başka köyler de onlara katılmış, bazı yerlerde askerlerle halk karşı karşıya gelmişti. İnsanlar artık yalnızca vergilerden şikâyet etmiyordu. Toplanan tahılların nereye götürüldüğünü, neden hâlâ aç kaldıklarını da soruyorlardı.

Kral Tae-gon, önündeki raporlara baktıktan sonra başını kaldırdı.

“Bu iş ne zaman bitecek?”

Vezir Han Seong-ik temkinli bir sesle cevap verdi.

“Majesteleri, bölgedeki askerler düzeni sağlamaya çalışıyor. Fakat halkın arasına giren bazı kişiler insanları daha da kışkırtıyor.”

“Kimmiş bunlar?”

“Henüz isimleri kesinleşmedi.”

Kral elindeki kâğıdı masaya bıraktı.

“Güneyde herkes kendi başına karar veriyor. Başkentte de huzur kalmadı. Benim sözümün artık hiçbir değeri yok mu?”

O sırada kraliçe Hwa-rin konuşmaya katıldı.

“Majesteleri, yalnızca güneyde değil, başkentte de durum değişiyor.”

Kral ona döndü.

“Ne oldu yine?”

“Âlimler toplanmaya başlamış. Vergileri ve güneydeki askerleri açıkça eleştiriyorlar. Bazıları halkın önünde sarayı suçlamaktan da çekinmiyor.”

Kralın yüzü asıldı.

“Âlimler de mi bize karşı çıktı?”

“Görünüşe bakılırsa öyle. Halk onları dinliyor. Söyledikleri sözler kısa sürede her yere yayılıyor.”

“Kim izin verdi bunlara?”

Hwa-rin sakinliğini bozmadı.

“Bilmiyorum, Majesteleri. Ama bu kadar ileri gitmelerine göz yumulursa yarın daha fazlasını isteyeceklerdir.”

Sarayın diğer tarafında Tae-jun ile Seok-woo baş başaydı.

Seok-woo odada birkaç kez gidip geldikten sonra durdu.

“Güneydeki olaylar büyüyor. Beklediğimizden de fazla.”

Tae-jun oturduğu yerden başını kaldırdı.

“Büyümesi gerekiyordu.”

“Ya kontrolümüzden çıkarsa?”

“Şimdilik her şey yolunda.”

Seok-woo huzursuz görünüyordu.

“Babamız General Mu-jin'den şüpheleniyor. Askerlerin geç müdahale ettiğini düşünüyor. Bütün bunların sonunda General'i suçlu ilan edebilir.”

Tae-jun kısa bir süre sustu.

“Bırak düşünsün. Zaten sarayda herkes birbirinden şüphelenmeye başladı.”

“Âlimlerin de halkın tarafına geçtiğini duydum.”

“Daha iyi.”

Seok-woo kaşlarını çattı.

“Bunun neresi iyi?”

Tae-jun ona baktı.

“Âlimler konuşursa halk daha cesur olur. Kral da onlara karşı çıkarsa öfkesi daha da büyür. İki durumda da sarayın işi zorlaşacak.”

Seok-woo bir süre düşündü.

“Ya birileri bu işin arkasında olduğumuzu öğrenirse?”

Tae-jun ayağa kalktı.

“Öğrenmeyecekler. Bundan sonra dikkatli ol. Benimle burada görüştüğünü kimse bilmesin.”

Seok-woo cevap vermedi. Bu işin nereye varacağını kendisi de kestiremiyordu.

Başkentteki büyük avluda âlimler yeniden toplanmıştı.

Yaşlı bir bilgin, çevresinde biriken insanlara seslendi.

“Güneydeki insanların tek istediği karınlarını doyurabilmek. Vergisini ödeyemeyen köylünün malına el konuluyor. Çocuklar aç kalıyor. Biz bunları görmezden mi gelelim?”

Kalabalıktan birkaç kişi seslendi.

“Hayır!”

“Biz de aynı durumdayız!”

“Toplanan tahıllar nerede?”

Genç bir âlim öne çıktı.

“Biz krala düşman değiliz. Ama yanlış olanı da doğruymuş gibi anlatamayız. Halkın hakkını sormak suç değildir.”

Bu sözler kısa sürede kalabalığa yayıldı.

Ancak meydanda yalnızca onları dinleyen halk yoktu. Kraliçenin adamları da oradaydı. Söylenenleri tek tek not ediyor, özellikle sarayı suçlayanların isimlerini belirliyorlardı.

Hwa-rin haberi aldığında şaşırmadı.

“Kaç kişi toplanmış?”

“Oldukça kalabalık, Majesteleri. Yarın yeniden bir araya geleceklerini söylüyorlar.”

“Bırakın toplansınlar.”

Hizmetkâr tereddüt etti.

“Kraliçem, kralın bundan hoşlanmayacağını biliyorsunuz.”

Hwa-rin ona baktı.

“Ben de zaten bunu istiyorum.”

Ertesi gün âlimlerin yeniden toplandığı haberi saraya ulaştı.

Bu kez kralın öfkesi daha büyüktü.

“Dün konuşmaları yetmedi mi? Bugün yine mi toplandılar?”

Vezir başını eğdi.

“Evet, Majesteleri. Üstelik kalabalık da artmış.”

Hwa-rin hemen araya girdi.

“Bence artık müdahale edilmeli. Bunlar yalnızca fikirlerini söylemiyor. Halkı saraya karşı getiriyorlar.”

Vezir temkinli davrandı.

“Aralarında yıllardır devlet hizmetinde bulunmuş kişiler var. Hepsini cezalandırmak ters tepki yaratabilir.”

Kraliçe ona döndü.

“Peki hiçbir şey yapmayalım mı? Sarayın kararlarını herkes sorgulayabilirse düzen nasıl korunacak?”

Kral ayağa kalktı.

“Önde gelenleri bulun. Saraya getirilsinler.”

Hwa-rin başını hafifçe eğdi.

“Cezalandırılmaları gerektiğini düşünüyorum, Majesteleri. Yoksa başkaları da aynı cesareti gösterecek.”

Kral kararını verdi.

“Sarayın otoritesine karşı gelenler bunun bedelini ödeyecek.”

Prensler de toplantı salonunda toplanmıştı.

Do-yun, önündeki raporları inceliyordu.

“Güneydeki sorun çözülmeden başkentte de karışıklık çıktı. Önce tahılların nereye gittiğini öğrenmeliyiz. İnsanların neden bu kadar öfkeli olduğunu anlamadan ceza vermek doğru değil.”

Min-jae başını salladı.

“Ben de öyle düşünüyorum. Kimse durduk yere evini bırakıp meydanlara çıkmaz.”

Ji-hwan kollarını göğsünde birleştirdi.

“Üstelik askerlerle halkı karşı karşıya getirmek işleri daha da kötüleştirir.”

Seok-woo sabırsızca konuştu.

“Peki ne yapacağız? Herkes sarayı suçlasın, biz de oturup dinleyelim mi?”

Min-jae ona döndü.

“Kimse suçsuz olanı cezalandıralım demiyor. Önce gerçeği öğrenelim diyoruz.”

“Bazen düzeni sağlamak için sert davranmak gerekir.”

Do-yun kardeşine baktı.

“Sert davranmakla doğru karar vermek aynı şey değil.”

Tae-jun o ana kadar konuşmamıştı. Sessizce diğerlerini dinliyordu.

Kral salona girdiğinde konuşmalar kesildi.

“Güneydeki isyanın ve başkentteki bu toplantıların sorumlularını bulacağım. Kim olursa olsun cezasını çekecek.”

Do-yun öne çıktı.

“Majesteleri, halkın söylediklerini de dinlemeliyiz. Sadece cezalandırırsak isyan daha da büyüyebilir.”

Kral sertçe oğluna döndü.

“Ben bu ülkenin kralıyım. Ne yapacağımı biliyorum.”

Do-yun başını eğdi ama başka bir şey söylemedi.

Hwa-rin ise sessizce olanları izliyordu.

İstediği olmuştu. Kral öfkeliydi, âlimler sarayın karşısında duruyordu. Prensler bile aynı fikirde değildi.

Fakat Tae-jun ile Seok-woo'nun bu işin neresinde olduğunu şimdilik kimse bilmiyordu.

Hwa-rin de bunu açığa çıkarmaya niyetli değildi.

Henüz değil.