44. Bölüm — Benim Kararım
44. Bölüm — Benim Kararım
Kang konağında sabah saatlerinden beri bir hareketlilik vardı.
General Kang Mu-jin, çalışma odasında önündeki raporları inceliyordu. Güneyden gelen haberler her geçen saat biraz daha kötüleşiyordu. Köylerdeki huzursuzluk büyümüş, başkentte ise âlimlerin saraya karşı seslerini yükselttiği konuşulmaya başlanmıştı.
Kralın nasıl bir karar vereceği ise henüz belli değildi.
Do-hyun babasının karşısında duruyordu.
“Bence bir süreliğine kuzeye geçmeliyiz. Buradan gelişmeleri takip etmek giderek zorlaşıyor.”
Seo-jin de kardeşine katıldı.
“Burada kalmamız sarayın dikkatini üzerimize çekebilir.”
Min-gyu bir süre düşündükten sonra sordu:
“Peki Jae-ak?”
Ji-won hemen cevap verdi.
“Onu burada bırakamayız.”
Mu-jin oğullarına baktı.
“Jae-ak'ın ne yapacağına kendisi karar verir. Onu zorlamayın.”
Do-hyun başını salladı.
“Konuşacağız baba.”
Min-gyu ise hâlâ düşünceliydi.
“Kralın Jae-ak'ın bizimle kaldığını öğrenmesi sorun çıkarabilir. Zaten ailemizle ilgili yeterince söylenti var.”
Mu-jin'in yüzü ciddileşti.
“Jae-ak sizin kardeşiniz. Onu kralın karşısında kullanacağımız bir koz olarak görmeyin. Böyle bir niyetimiz de yok.”
“Ben öyle demek istemedim,” dedi Min-gyu.
“Öyleyse öyle düşünmeyin. Kralın ne yapacağını bilmiyoruz diye kendi evladımıza sırtımızı dönemeyiz.”
Odada kısa bir sessizlik oldu.
Jae-ak, konağın avlusunda Ryu Geon'la oturuyordu. Önündeki çay soğumuştu. Geon ise başkentten gelen haberleri anlatıyordu.
“Âlimler meydanlara çıkmış. Saray da bu durumdan pek memnun değilmiş.”
Jae-ak çayından bir yudum aldı.
“İnsanlar açken herkesin susmasını bekleyemezlerdi.”
“Yine de sarayın nasıl karşılık vereceğini bilmiyoruz.”
“Zaten sorun da o.”
Geon ona baktı.
“Sen hiç merak etmiyor musun? Kral ne yapacak?”
Jae-ak omuz silkti.
“Yıllardır ne yapacağını tahmin etmeye çalışmıyorum. Bundan sonra da çalışmayacağım.”
Geon cevap verecekken avluya dört kardeş girdi.
Jae-ak onları görünce bardağını masaya bıraktı.
“Hayırdır? Yine topluca mı geldiniz?”
Min-gyu doğrudan konuya girdi.
“Kuzeye gitmeyi düşünüyoruz.”
“İyi yolculuklar.”
Seo-jin hafifçe iç çekti.
“Jae-ak, senin de bizimle gelmeni istiyoruz.”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Benim mi?”
“Evet,” dedi Ji-won. “Burada tek başına kalman doğru değil.”
Jae-ak arkasına yaslandı.
“Ben yıllardır tek başıma yaşıyorum. Şimdi mi aklınıza geldi?”
Min-gyu'nun kaşları çatıldı.
“Her söylediğimizi tersinden anlamak zorunda mısın?”
“Ben mi? Siz gelip nereye gideceğime karar vermeye çalışıyorsunuz.”
Do-hyun araya girdi.
“Kimse sana emir vermiyor. Sadece bizimle gelmeni istiyoruz.”
Jae-ak bir süre onlara baktı.
“Neden?”
Bu kez Seo-jin cevap verdi.
“Çünkü kardeşimizsin.”
Jae-ak'ın yüzünde belli belirsiz bir değişiklik oldu. Ancak hemen ardından bakışlarını kaçırdı.
“Bunu söylemek sizin için kolay olabilir.”
Ji-won ne diyeceğini bilemedi.
Min-gyu ise hâlâ temkinliydi.
“Kral bunu nasıl karşılayacak, bilmiyoruz. Ailemizle ilgili zaten yeterince sorun var.”
Do-hyun kardeşine döndü.
“Jae-ak'ın bizimle kalması kralı kızdırabilir diye onu dışarıda mı bırakacağız?”
“Ben sadece sonuçlarını düşünüyorum.”
“Biz de düşünüyoruz. Ama o sonuçlardan korkup kardeşimizi yalnız bırakamayız.”
Jae-ak ikisinin konuşmasını sessizce dinledi.
“Ben kimsenin sarayla arasındaki meselenin parçası olmak istemiyorum.”
Do-hyun ona döndü.
“Öyle bir niyetimiz yok.”
Jae-ak ayağa kalktı.
“Birlikte gitmemiz, aramızdaki her şeyin düzeldiği anlamına gelmez. Bana nerede kalacağımı, kiminle görüşeceğimi söylemeyeceksiniz. Bir de beni ailenizin bir parçasıymışım gibi davranmaya zorlamayın.”
Do-hyun başını salladı.
“Peki. Seni zorlamayacağız.”
Jae-ak, Geon'a baktı.
“Gidelim.”
İkisi avludan ayrılırken kardeşler oldukları yerde kaldı.
Jae-ak gittikten sonra Ji-won sessizliği bozdu.
“Gerçekten bizimle gelmesini istiyorum.”
Seo-jin de başını salladı.
“Ben de. Ama bize güvenmesini beklemek için erken.”
Min-gyu düşünceliydi.
“Kralın bunu nasıl karşılayacağını bilmiyoruz. Jae-ak'ın yanımızda olması sarayda başka türlü yorumlanabilir.”
Do-hyun kardeşine baktı.
“Bunun hesabını yaparak mı kardeşimizi dışarıda bırakacağız?”
Min-gyu cevap vermedi.
“Ben de onunla aramızın düzelmesini istiyorum,” diye devam etti Do-hyun. “Ama bunu bir günde yapamayız. Önce bizim yanımızda kendini rahat hissetmesini sağlamalıyız.”
Tam o sırada çalışma odasının kapısı açıldı. General Mu-jin içeri girdi.
“Anneniz sizinle konuşmak istiyor.”
Seol-su odasında oturuyordu. Sağlığı henüz tam olarak düzelmemişti. Oğullarını görünce yanındaki koltukları işaret etti.
“Gelin, oturun.”
Dördü de annelerinin etrafına yerleşti.
Seol-su yüzlerine tek tek baktı.
“Jae-ak'la konuştunuz mu?”
“Evet,” dedi Do-hyun. “Bizimle gelmesini istedik.”
“Peki ne dedi?”
“Bizi hemen kabul etmeyeceğini söyledi. Birlikte gitsek bile bunun aile olduğumuz anlamına gelmediğini düşünüyor.”
Seol-su'nun yüzünde hüzünlü bir ifade belirdi.
“Onu suçlayabilir misiniz?”
Kimse cevap vermedi.
“Yıllarca kendisini yalnız hissetmiş. Şimdi birdenbire karşısına çıkıp kardeşiyiz dememizle her şeyi unutmasını bekleyemeyiz.”
Min-gyu annesine baktı.
“Anne, kralın bunu nasıl karşılayacağını bilmiyoruz. Jae-ak'ı yanımıza almamız sarayda sorun çıkarabilir.”
Seol-su oğlunun elini tuttu.
“Ben de kralın ne yapacağını bilmiyorum. Ama Jae-ak'ı kabul etmek için kraldan izin almam gerekmiyor.”
Min-gyu sustu.
“Onu saraya karşı kullanacağımız bir koz olarak görmeyin. O sizin kardeşiniz, benim de evladım. Kralın ne düşündüğü bunu değiştirmez.”
Do-hyun annesinin elini tuttu.
“Bunu biliyoruz anne.”
“Öyleyse ona bunu hissettirin. Ama acele etmeyin. Onu yeniden incitmekten korkuyorum.”
Ji-won başını eğdi.
“Biz de onu kaybetmek istemiyoruz.”
Seol-su'nun gözleri doldu.
“Ben yıllarca onu görememenin acısını yaşadım. Şimdi nerede olduğunu bilmek, aynı konağın içinde olduğunu görmek bile benim için çok kıymetli. Sizden tek istediğim, ona zaman tanımanız.”
Min-gyu sonunda konuştu.
“Tamam anne. Onu kralın karşısında kullanacağımız bir mesele olarak görmeyeceğim.”
Seol-su hafifçe gülümsedi.
“Ben de sizden bunu istiyorum.”
Akşam olduğunda General Mu-jin yeniden oğullarını çalışma odasına çağırdı.
“Şimdilik kuzeye gitmiyoruz.”
Seo-jin şaşırdı.
“Bir karar mı değişti?”
“Hayır. Ama kralın ne yapacağı belli değil. Saraydan her an yeni bir emir gelebilir. Şimdi yola çıkmak doğru olmayabilir.”
Do-hyun başını salladı.
“Kralın kararını bekleyeceğiz.”
“Evet. Askerler hazır olacak ama kimse gereksiz yere hareket etmeyecek.”
Min-gyu babasına baktı.
“Jae-ak da bizimle kalacak mı?”
Mu-jin sakin bir sesle cevap verdi.
“Bunu kendisi belirleyecek. Ama bu konakta ona her zaman bir yer var.”
Jae-ak odasına döndüğünde Geon pencerenin yanında duruyordu.
“Abilerinle konuşman pek iyi geçmemiş gibi.”
Jae-ak ceketini çıkarıp sandalyeye bıraktı.
“Sen de her şeyi görmek zorunda mısın?”
“Görmemek için gözlerimi kapatmam gerekiyor.”
Jae-ak hafifçe güldü.
Geon pencerenin önünden ayrıldı.
“Peki, gerçekten onlarla kalacak mısın?”
“Henüz karar vermedim.”
“Seol-su'yu üzmek istemiyorsun.”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Onu üzmek istemiyorum. Ama bu, her istediklerini yapacağım anlamına gelmiyor.”
Geon başını salladı.
“Zaten senden bunu bekleyen yok.”
Jae-ak pencereye yaklaştı. Konağın avlusunda nöbet tutan askerler görünüyordu.
Saraydan gelecek haberi herkes bekliyordu. Kralın vereceği kararın ne olacağını kimse bilmiyordu.
Jae-ak ise uzun zamandır hayatını etkileyen bir adamın bir sonraki hamlesini düşünmekten yorulmuştu.
Seol-su onu kabul etmişti. Kardeşleri de aralarındaki tereddütlere rağmen onu yanlarında istiyorlardı.
Ama Jae-ak için bunların hepsi yeniydi.
Onlara güvenmek için henüz bir nedeni yoktu. Geçmişte yaşadıklarını da unutmuş değildi.
Şimdilik tek istediği, kimsenin onun adına karar vermemesiydi.
Kang konağında kalıp kalmayacağına bile kendisi karar verecekti.