45. Bölüm — Beşinci Oğlum
45. Bölüm — Beşinci Oğlum
Kang konağında sabah her zamanki gibi başlamıştı.
General Kang Mu-jin çalışma odasında kuzeyden gelen raporları inceliyor, oğulları da kendi işleriyle ilgileniyordu. Seol-su ise hizmetlilerle konuşmak için avluya çıkmıştı.
Jae-ak, avlunun bir köşesinde Geon'la oturmuş çay içiyordu.
Geon bardağını masaya bıraktı.
“Buraya geleli birkaç gün oldu. Hâlâ gitmeyi düşünüyor musun?”
Jae-ak ona baktı.
“Bunu her gün sorman gerekiyor mu?”
“Cevap vermediğin için soruyorum.”
“Ben de henüz karar vermediğim için cevap veremiyorum.”
Geon başını salladı.
“Seninle konuşmak gerçekten zor.”
Jae-ak gülümsedi. Tam cevap vereceği sırada konağın kapısından gelen sesler ikisinin de dikkatini dağıttı.
Birkaç atlı içeri girmişti. Kıyafetlerinden saray görevlileri oldukları belliydi.
Bir hizmetli aceleyle yanlarına geldi.
“Generalim! Saraydan görevliler geldi. Majestelerinin emri olduğunu söylüyorlar.”
Mu-jin çalışma odasından çıktı.
“İçeri alın.”
Jae-ak çayını masaya bıraktı.
“Bizi de unutmadılar demek.”
Geon ona baktı.
“Şimdilik ne olduğunu bilmiyoruz.”
“Öğreniriz.”
Saray görevlileri kabul salonuna alındı. General Mu-jin, oğulları ve Seol-su da salonda toplandı. Jae-ak ise Geon'la birlikte biraz geride duruyordu.
Görevlilerin başındaki adam öne çıktı.
“General Kang Mu-jin. Majestelerinin emrini bildirmek üzere geldik.”
Mu-jin başını salladı.
“Dinliyorum.”
Görevli elindeki belgeyi açtı.
“Majestelerinin kararı şöyledir: Han Jae-ak, bundan böyle General Kang Mu-jin'in beşinci oğlu olarak tanınacaktır. Kang ailesinin bir ferdi olarak resmî kayıtlara geçirilecek, kendisine bu sıfatla gereken saygı gösterilecektir.”
Salonda sessizlik oldu.
Görevli okumayı bitirip belgeyi kapattı.
“Kararın ilgili makamlara bildirilmesi emredilmiştir.”
Mu-jin'in yüzünde şaşkınlık vardı ama bunu belli etmemeye çalıştı.
“Bu kararın gerekçesi bildirildi mi?”
“Bize yalnızca emri yerine getirmemiz söylendi, Generalim.”
“Majesteleri başka bir şey iletmedi mi?”
“Hayır.”
Mu-jin daha fazla soru sormadı.
“Görevinizi yerine getirdiniz. Yolunuz açık olsun.”
Görevliler selam vererek salondan ayrıldı.
Kapı kapandığında ilk konuşan Min-gyu oldu.
“Bu da ne demek şimdi?”
Seo-jin ona baktı.
“Kralın kararı işte.”
“Onu ben de duydum. Asıl sorduğum, neden şimdi böyle bir karar aldığı.”
Ji-won, Jae-ak'a döndü.
“Artık babamızın beşinci oğlu olarak mı kayıtlara geçeceksin?”
Jae-ak omuz silkti.
“Öyle görünüyor.”
Min-gyu'nun yüzü asıldı.
“Bence bu kadar kolay kabul etmemeliyiz. Kralın her kararının bir sebebi vardır.”
Do-hyun sertçe kardeşine baktı.
“Jae-ak'ın yanında konuştuğunun farkında mısın?”
“Benim derdim onunla değil. Kralın neden böyle davrandığını anlamaya çalışıyorum.”
Jae-ak araya girdi.
“Benim yüzümden tartışmayın. Kararı ben vermedim.”
Mu-jin oğullarına baktı.
“Yeter.”
Sonra Jae-ak'a döndü.
“Bu kararın seni nasıl etkilediğini bilmiyorum. Ama şunu bilmeni isterim, benim için burada bulunman bir emre bağlı değil.”
Jae-ak gözlerini ona çevirdi.
“Anlıyorum, General.”
“Bir gün bana baba demeni beklemiyorum. Senden hemen bizi ailenden saymanı da istemiyorum. Sadece kendini burada yabancı gibi hissetmek zorunda olmadığını bil.”
Jae-ak cevap vermedi.
Böyle sözleri duymaya alışık değildi. Ne söylemesi gerektiğini de bilmiyordu.
Bir süre sonra salondan ayrıldı.
Öğleden sonra Mu-jin, oğullarıyla çalışma odasında toplandı.
Seo-jin masanın üzerine bırakılan belgeye baktı.
“Bu kararın sarayda nasıl karşılanacağını düşünüyorsunuz?”
Mu-jin cevap vermeden önce belgeyi eline aldı.
“Henüz bilmiyorum.”
Min-gyu konuşmaya katıldı.
“Bence bu kararın arkasında bir hesap var. Kral yıllardır Jae-ak'la ilgilenmedi. Şimdi birdenbire onu bizim ailemizin beşinci oğlu ilan ediyor.”
Do-hyun başını salladı.
“Ben de bunun tesadüf olduğunu düşünmüyorum.”
Ji-won merakla sordu:
“Peki ne yapacağız?”
“Şimdilik hiçbir şey,” dedi Mu-jin. “Önce nedenini anlamamız gerekiyor.”
Min-gyu babasına baktı.
“Ya bu kararın amacı Jae-ak'ı kullanmaksa?”
Mu-jin'in bakışları sertleşti.
“O zaman karşılarında beni bulurlar.”
“Baba, ben sadece ihtimalleri söylüyorum.”
“Ben de sana cevabımı veriyorum. Jae-ak bu ailenin bir parçası olarak görülüyorsa onu kimsenin hesabına dahil etmem.”
Do-hyun sessizce babasını dinledi.
Mu-jin sözlerini sürdürdü:
“Ancak onun da bize hemen güvenmesini beklemeyin. Yıllarca bizden uzakta yaşadı. Birkaç güzel sözle geçmişini silemeyiz.”
Bu kez Min-gyu itiraz etmedi.
Akşam Jae-ak odasında oturuyordu. Önündeki kitap açıktı ama uzun zamandır aynı sayfaya bakıyordu.
Geon içeri girdiğinde bunu hemen fark etti.
“Kitabı bitirdin mi?”
“Daha başlamadım.”
Geon karşısındaki sandalyeye oturdu.
“Bugün olanları düşünüyorsun.”
Jae-ak kitabı kapattı.
“Çocukken böyle bir günün gelmesini isterdim.”
“Nasıl bir günün?”
“Babamın beni herkesin önünde oğlu olarak kabul ettiği bir günün.”
Geon sessiz kaldı.
Jae-ak pencereye baktı.
“Eskiden babamın yanına gitmek için bahaneler bulurdum. Bazen bir şey sormak isterdim, bazen sadece yanında durmak. Ama çoğu zaman beni geri gönderirlerdi.”
“Bunu bana hiç anlatmamıştın.”
“Anlatacak ne vardı? Çocuktum. Babamın benimle ilgilenmesini istiyordum. Bu kadar.”
Bir süre sustu.
“Annem öldüğünde beni suçladılar. Doğduğum gün annemi kaybettikleri için uğursuz olduğumu söylediler. Önceleri ne demek istediklerini anlamıyordum. Sonra insanların benden uzak durduğunu fark ettim.”
Geon'un yüzü ciddileşti.
“Abilerin de mi?”
Jae-ak hafifçe başını salladı.
“Onlarla birlikte olmak isterdim. Arkalarından gider, konuşmaya çalışırdım. Ama yanlarında beni istemediklerini hissederdim. Bir süre sonra ben de vazgeçtim.”
“Peki on yaşında saraydan ayrıldığında?”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Hakkımda söylenenlere kimse inanmadı. Kendimi anlatmaya çalıştım ama dinleyen olmadı. Saraydan ayrıldığımda arkamdan gelen tek kişi sendin.”
Geon hiç düşünmeden cevap verdi.
“Yine olsa yine gelirim.”
Jae-ak ona baktı.
“Biliyorum.”
Bir süre sessiz kaldılar.
“Bugün beni General Kang'ın beşinci oğlu ilan ettiler,” dedi Jae-ak. “Ama ben o evde büyümedim. Onlarla çocukluk anılarım yok. Şimdi bir belge geldi diye her şey değişmiş gibi davranamam.”
“Kimse senden bunu istememeli.”
“Biliyorum. General de öyle söyledi. Ama annesinin yanında büyüyen çocukların neler yaşadığını düşününce… Bazen ne yapacağımı bilemiyorum.”
Geon biraz öne eğildi.
“Senin de çocukluğun vardı, Jae-ak. Sen de birinin seni sevmesini istedin. Bunun için kendini suçlama.”
Jae-ak cevap vermedi.
Geon ayağa kalktı.
“Biraz dinlen. Yarın yine konuşuruz.”
“İyi geceler.”
Geon kapıdan çıkarken Jae-ak yeniden pencereye döndü.
Bugün duyduğu sözler hoşuna gitmişti. Bunu inkâr edemezdi. Ama insanın yıllarca beklediği bir şeyi bir anda elde etmesi, geçmişte yaşadıklarını unutturmazdı.
Bir süre sonra kapı yeniden çalındı.
Jae-ak başını kaldırdı.
“Gel.”
İçeri Geum girdi.
“Rahatsız etmiyorum, değil mi?”
“Hayır. Otur.”
Geum karşısındaki sandalyeye geçti.
“Bugün olanları duydum. Nasıl hissediyorsun?”
Jae-ak kısa bir süre düşündü.
“Bilmiyorum. Bir yanım bunun güzel bir şey olduğunu düşünüyor. Diğer yanım ne yapacağını bilmiyor.”
Geum başını salladı.
“Bazen insanın beklediği şey gerçekleştiğinde bile mutlu olması kolay olmuyor.”
“Sen de böyle bir şey yaşadın mı?”
Geum ellerini birleştirdi.
“Bazı şeylerin değişmesini çok bekledim. İnsanların beni anlamasını, söylediklerimi ciddiye almasını… Ama bir süre sonra anlatmaktan yoruldum.”
“Sonra sustun mu?”
“Evet. Kendimi açıklamayı bıraktım. Ama sustukça kimse beni tanımadı.”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“İnsan kendini korumak için susuyor, sonra da yalnız kalıyor.”
“Sanırım ikimiz de bunu biliyoruz.”
Geum bir süre onu izledi.
“Sen de hep şaka yapıyorsun. Bir şey canını acıttığında konuyu değiştiriyorsun.”
“Beni bu kadar iyi tanıdığını bilmiyordum.”
“Belki de sandığından daha fazla şey belli ediyorsun.”
Jae-ak cevap vermedi.
Geum devam etti:
“Geçmişte yaşadıkların yüzünden kendine kızma. O za