47. Bölüm — Bir Babanın Pişmanlığı
47. Bölüm — Bir Babanın Pişmanlığı
Kang konağında sabah sakin başlamıştı.
Jae-ak, kahvaltıdan sonra avluya çıkmıştı. Bir süre talim alanını izledi. Dün kardeşleriyle yaptığı antrenmandan sonra kollarında hafif bir ağrı vardı ama bunu belli etmiyordu.
General Mu-jin de avluya çıktığında onu orada buldu.
“Erken kalkmışsın.”
Jae-ak başını çevirdi.
“Alışkanlık.”
Mu-jin yanına geldi. Bir süre birlikte talim alanına baktılar.
“Dün kılıç kullanırken hiç acemi gibi görünmüyordun.”
“Öyle mi?”
“Bunu iltifat olarak söyledim.”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“Teşekkür ederim.”
Mu-jin onunla konuşmak istiyordu ama nereden başlayacağını bilmiyordu. Sonunda derin bir nefes aldı.
“Biraz yürüyelim mi?”
Jae-ak kısa bir süre düşündü, ardından başını salladı.
Birlikte konağın arka bahçesine doğru ilerlediler. Bir süre ikisi de konuşmadı.
Mu-jin sonunda sessizliği bozdu.
“Çocukluğun hakkında daha fazla şey öğrenmek istiyorum.”
Jae-ak'ın yüzündeki ifade değişmedi.
“Öğrenecek pek bir şey yok.”
“Ben yine de senden duymak istiyorum.”
“Ne duymak istiyorsunuz?”
Mu-jin cevap vermeden önce duraksadı.
“Sarayda sana yapılanları… Sana atılan suçlamaları yeni öğrendim. Kraliçeye zarar verdiğin söylenmiş. Bazı eşyaları çalmakla suçlanmışsın. Üstelik annesinin doğum sırasında ölmesi yüzünden sana uğursuz demişler.”
Jae-ak'ın bakışları uzaklaştı.
“Bunları da mı anlattılar?”
“Evet.”
“Ben de anlatmıştım zamanında. Ama kimse dinlemedi.”
Mu-jin başını eğdi.
“Biliyorum.”
“Hayır, bilmiyorsunuz.” Jae-ak'ın sesi sertleşmişti. “Bir çocuğun kendini savunmaya çalışıp da kimsenin ona inanmamasının nasıl bir şey olduğunu bilmiyorsunuz.”
Mu-jin itiraz etmedi.
Jae-ak yürümeye devam etti.
“Annem öldüğünde bunun benim suçum olduğunu söylediler. Sanki ben istemişim gibi… Sonra da uğursuz dediler. Bir süre sonra insanlar yüzüme bakarken bile bunu düşünüyordu.”
“Böyle olmamalıydı.”
“Olmadı mı? Ama oldu.”
Mu-jin'in söyleyecek sözü yoktu.
“Beni o zaman tanısaydınız ne yapardınız?” diye sordu Jae-ak. “Bana inanır mıydınız? Yoksa siz de herkes gibi suçlu olduğumu mu düşünürdünüz?”
Mu-jin uzun süre cevap veremedi.
“Bilmiyorum,” dedi sonunda. “Sana yalan söylemeyeceğim. O gün orada olsaydım ne yapardım, kesin olarak söyleyemem. Ama bir çocuğun tek başına bırakılmasına göz yummazdım. En azından bunu yapmak istemezdim.”
Jae-ak ona baktı.
“İstemek başka, yapmak başka.”
“Evet. Haklısın.”
Mu-jin bu kez gözlerini kaçırmadı.
“Ben savaş meydanlarında yaşlanmış bir kurdum, Jae-ak. Nice adamla karşılaştım, nice zor karar verdim. Ama konu ailem olunca ne kadar doğru davrandığımı bilmiyorum.”
“İyi bir baba olduğunuzu mu düşünüyorsunuz?”
Mu-jin'in yüzü ciddileşti.
“Hayır. Şu ana kadar senin için iyi bir baba olamadım.”
Jae-ak sustu.
“Bunu değiştirebilir miyim, onu da bilmiyorum,” diye devam etti Mu-jin. “Sana yaşattıklarımı geri alamam. Çocukluğunu da geri veremem. Ama bundan sonra seni tanımaya çalışmak istiyorum.”
“Benden ne bekliyorsunuz?”
“Hiçbir şeyi hemen yapmanı beklemiyorum.”
“Bana baba dememi mi istiyorsunuz?”
“Hayır.” Mu-jin hafifçe başını salladı. “Bunu senden isteyemem. Böyle bir şeyi zamanla kendin istersen söylersin.”
Jae-ak bir süre sessiz kaldı.
Mu-jin'in sesi yumuşadı.
“Çok yara almışsın, oğlum. Bunu görüyorum. Benden uzak durma, olur mu? Sana hemen güven demiyorum. Sadece beni tanımana izin ver.”
Jae-ak bakışlarını yere indirdi.
“Her şeyi unutamam.”
“Unutmanı istemiyorum.”
“Bir günde değişmem.”
“Ben de senden bunu beklemiyorum.”
Jae-ak derin bir nefes aldı.
“Düşünürüm.”
Mu-jin'in yüzünde belli belirsiz bir rahatlama belirdi. Bu, beklediği cevap değildi belki ama Jae-ak'ın onu tamamen reddetmemesi bile onun için önemliydi.
“Bu da yeter,” dedi.
Bir süre daha yürüdüler. Sonra Jae-ak konağa dönmek istediğini söyledi. Mu-jin onu durdurmadı.
Aynı saatlerde sarayda işler karışmıştı.
Sabahın erken saatlerinden itibaren sarayın önünde âlimler ve bazı devlet görevlileri toplanmaya başlamıştı. Ellerinde dilekçeler, vergi kayıtları ve halktan topladıkları şikâyetler vardı.
İstedikleri şey açıktı: Güneydeki köylerden toplanan vergilerin hesabı verilmeli, kaybolan tahılın nereye götürüldüğü açıklanmalıydı.
Saray muhafızları kalabalığın önünde duruyordu.
“Dağılın! Sarayın önünde böyle toplanamazsınız!”
Âlimlerden biri öne çıktı.
“Biz isyan çıkarmaya gelmedik. Halkın hakkını sormaya geldik. Köylünün ambarı boş, ama vergiler hâlâ toplanıyor. Tahılın nereye gittiğini öğrenmek istiyoruz.”
“Bu mesele sarayda inceleniyor.”
“Ne zamandır inceleniyor? İnsanlar aç kalırken siz hâlâ inceleme diyorsunuz!”
Kalabalıktan sesler yükseldi.
Tam o sırada sarayın içinden bir görevli hızla kralın huzuruna girdi.
“Majesteleri, önemli bir gelişme var.”
Kral Han Tae-gon başını kaldırdı.
“Konuş.”
“Güneydeki karışıklıklarla ilgili bazı belgeler ortaya çıktı. Belgelerde Prens Tae-jun ve Prens Seok-woo'nun isimleri geçiyor.”
Kralın yüzü sertleşti.
“Ne demek istiyorsun?”
“İsyan çıkaran bazı kişilerle bağlantıları olduğu düşünülüyor. Ayrıca vergi ve tahıl sevkiyatlarıyla ilgili yazışmalarda da isimleri bulunmuş. Şimdilik kesin bir sonuca varılmadı. Ancak belgeler yeterince ciddi.”
Kraliçe Hwa-rin'in yüzündeki sakinlik bozuldu.
“Bu belgeleri kim getirdi?”
Görevli başını eğdi.
“Kaynağı henüz belirlenemedi, Majesteleri.”
Kral ayağa kalktı.
“Prens Tae-jun ve Prens Seok-woo muhafız gözetimine alınsın. Kimseyle görüşmeyecekler. Belgelerin tamamını da bana getirin.”
Hwa-rin hemen konuştu.
“Majesteleri, çocuklarınızın böyle bir işle suçlanması kabul edilemez. Önce kendilerini dinlemelisiniz.”
Kral ona sertçe baktı.
“Onları dinleyeceğim. Ama önce bu belgelerin ne anlama geldiğini öğreneceğim.”
Hwa-rin daha fazla konuşmadı. Fakat içinde büyük bir öfke vardı. İşlerin bu kadar kısa sürede kendi kontrolünden çıkmasını beklemiyordu.
Sarayın dışında ise âlimlerin sesi yükselmeye devam ediyordu.
“Biz suçlu aramıyoruz! Hesap soruyoruz!”
Muhafız komutanı kalabalığı dağıtmak için emir bekliyordu. Ancak toplananların sayısı giderek artıyordu.
Kang konağında Mu-jin, çalışma odasına dönmüştü.
O sırada Jae-ak da avludan geçiyordu. Babasının kapısının önünde durdu.
Mu-jin onu görünce başını kaldırdı.
“Bir şey mi oldu?”
Jae-ak kapının eşiğinde kaldı.
“Az önce konuştuklarımız için…”
Mu-jin dikkatle ona baktı.
“Evet?”
“Dinlediğiniz için teşekkür ederim.”
Mu-jin'in yüzü yumuşadı.
“Beni dinlemene izin verdiğin için asıl ben teşekkür ederim.”
Jae-ak başını hafifçe eğdi.
“İyi günler, General.”
Mu-jin onun arkasından seslendi.
“Jae-ak.”
Jae-ak döndü.
“Efendim?”
“Bir daha konuşmak istediğinde kapım açık.”
Jae-ak bir şey söylemedi. Yalnızca başını sallayıp uzaklaştı.
Mu-jin onun arkasından uzun süre baktı.
Ona henüz baba diyememişti. Belki uzun zaman da diyemeyecekti. Ama Mu-jin artık bunu zorlamayacaktı.
Çünkü Jae-ak'ın hayatında ilk kez birinin yanında kalabilmesi için önce ona güvenmesi gerekiyordu.
Ve bu güveni kazanmak, Mu-jin'in bundan sonraki en önemli sorumluluğuydu.