48. Bölüm — Alışmak Kolay Değil
48. Bölüm — Alışmak Kolay Değil
Kang konağında öğleden sonra Mu-jin çocuklarını çalışma odasına çağırmıştı.
Do-hyun, Seo-jin, Min-gyu, Ji-won ve Hye-jin odadaydı. Mu-jin masasının arkasında oturuyordu. Bir süre hepsine baktıktan sonra konuştu.
“Jae-ak hakkında konuşmamız gerekiyor.”
Ji-won hemen doğruldu.
“Bir şey mi oldu?”
“Hayır. Ama konuşmak için illa bir şey olmasını beklememize gerek yok.”
Seo-jin kardeşine dönüp güldü.
“Biraz sakin ol da dinleyelim.”
Ji-won homurdanarak yerine oturdu.
Mu-jin söze devam etti.
“Jae-ak'ın burada rahat etmesini istiyorum. Fakat hepinizin ona karşı hâlâ mesafeli olduğunu görüyorum.”
Do-hyun sakin bir sesle cevap verdi.
“Baba, onu tanımıyoruz. O da bizi tanımıyor. Yıllarca ayrı yaşamışız. Bir anda aynı evde yaşamaya başlayınca her şeyin düzelmesini bekleyemeyiz.”
“Bunu biliyorum. Sizden bir anda yakınlaşmanızı istemiyorum.”
Min-gyu kollarını bağladı.
“Ben ona kötü davranmıyorum. Sadece güvenmek için zamana ihtiyacım var.”
Mu-jin oğluna baktı.
“Buna itirazım yok. Ama onu Tae-yul'la karşılaştırmayın.”
Min-gyu'nun yüzü ciddileşti.
“Ben karşılaştırmıyorum.”
“Bazen farkında olmadan yapıyorsunuz. Tae-yul'a güvendiniz. Onu kardeşiniz bildiniz. Sonra yaşananlar hepimizi etkiledi. Fakat Jae-ak'ın o olaylarla ilgisi yok.”
Seo-jin başını salladı.
“Bunu biliyoruz baba.”
Hye-jin de konuşmaya katıldı.
“Bence Jae-ak'ın bizden uzak durmasının nedeni biraz da bu. Hepimiz onu tanımaya çalışıyoruz ama onun bizi tanıması için de zaman gerekiyor.”
Ji-won ablasına döndü.
“Sen onunla daha fazla konuştun. Nasıl buluyorsun?”
Hye-jin bir an düşündü.
“Kolay biri değil.”
Seo-jin güldü.
“Bunu zaten fark ettik.”
“Şaka yapmıyorum. Bir şey sorduğunda cevap veriyor ama kendisi hakkında konuşmayı sevmiyor. Bazen bir şey söyleyecekmiş gibi oluyor, sonra vazgeçiyor.”
Do-hyun başını salladı.
“Yaşadıklarından sonra şaşırtıcı değil.”
Hye-jin ellerini masanın üzerine koydu.
“Ben onun ablasıyım. Ama bunu söylemekle ablası olunmuyor. Beni henüz öyle görmüyor olabilir. Buna da kızamam.”
Mu-jin kızına baktı.
“Peki ne yapmayı düşünüyorsun?”
“Onu tanımaya devam edeceğim. Bir şey anlatmak isterse dinlerim. İstemiyorsa da zorlamam. Ama ihtiyaç duyduğunda yanında olduğumu bilsin istiyorum.”
Ji-won gülümsedi.
“Bence güzel düşünmüşsün abla.”
Hye-jin kardeşine döndü.
“Sen de biraz daha dikkatli davran. Her gördüğünde talime çağırma.”
“Ben onunla vakit geçirmek istiyorum.”
“Biliyorum. Ama onun da ne istediğini sor.”
Seo-jin araya girdi.
“Ji-won'a fazla görev yüklemeyelim. Önce kendi davranışlarını düzeltsin.”
“Sen de her şeye karışma!”
Do-hyun gülümseyerek ikisini susturdu.
Mu-jin çocuklarını izledi. Ardından Min-gyu'ya döndü.
“Sen ne düşünüyorsun?”
Min-gyu bir süre sessiz kaldı.
“Onu tanımak istiyorum. Ama güvenmek için zamana ihtiyacım var. Bunu değiştiremeyeceğim.”
“Değiştirmeni istemiyorum. Yalnızca kapıyı kapatma.”
Min-gyu başını hafifçe salladı.
Mu-jin son kez hepsine baktı.
“Jae-ak bu eve geldi diye geçmişte yaşadıkları silinmedi. Onu burada tutmak istiyorsak önce kendisini güvende hissetmesini sağlamalıyız. Birbirinize karşı dikkatli olun. Onu da kendinizi de zorlamayın.”
Hye-jin ayağa kalkarken konuştu.
“Ben gidip ona bakacağım. Sabah kahvaltıda pek bir şey yememişti.”
Mu-jin kızına gülümsedi.
“Yalnız bunaltma.”
“Merak etme baba. Ne zaman susmam gerektiğini biliyorum.”
Seo-jin arkasından seslendi.
“Bundan emin misin?”
Hye-jin ona sertçe baktı.
“Seninle sonra konuşacağız.”
Odadakiler güldü.
Min-gyu ise gülümsemekle yetindi. Jae-ak'a karşı düşünceleri henüz değişmemişti. Yine de babasının söylediklerini aklının bir köşesine koymuştu.
Jae-ak, konağın arka bahçesinde Geun'la oturuyordu.
Geun çayından bir yudum aldı.
“Bugün yine sessizsin.”
“Her gün konuşmak zorunda mıyım?”
“Hayır. Ama sen sustuğunda genellikle bir şey düşünüyorsun.”
Jae-ak hafifçe güldü.
“Beni fazla tanıyorsun.”
“Yıllardır tanıyorum. Biraz hakkım var.”
Bir süre sessiz kaldılar.
Jae-ak bahçeye baktı.
“Burası garip.”
“Ne açıdan?”
“Her yerde birileri var. Sabah kalkıyorum, biri selam veriyor. Yemek vakti herkes masada. Bir yere gidiyorum, Ji-won arkamdan sesleniyor. Hye-jin de sürekli bir şey soruyor.”
Geun gülümsedi.
“Bunlar kötü şeyler değil.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse sorun ne?”
Jae-ak fincanını eline aldı.
“Beni görüyorlar, Geun.”
Geun bu kez şaka yapmadı.
“Evet. Görüyorlar.”
“Babam konuşmaya çalışıyor. Kardeşlerim benimle talim yapmak istiyor. Hye-jin de…”
Bir an durdu.
“Gerçekten ablam gibi davranmaya çalışıyor.”
“Çünkü ablan.”
“Biliyorum. Ama ben ne yapacağımı bilmiyorum.”
Geun onu dinledi.
Jae-ak bir süre sonra devam etti.
“Eskiden bunları çok isterdim. Birinin beni beklemesini, yemek masasında yerimin olmasını, bir yere gittiğimde arkamdan seslenmelerini…”
Sesi biraz alçaldı.
“Şimdi hepsi oluyor. Ama ben hâlâ ne zaman biteceğini düşünüyorum.”
Geun fincanını masaya bıraktı.
“Her şeyin biteceğini düşünerek yaşarsan hiçbir şeyin tadını çıkaramazsın.”
“Kolay söylüyorsun.”
“Kolay değil. Ama denemeden de bilemezsin.”
Jae-ak başını eğdi.
“Min-gyu bana güvenmiyor.”
“Sen de ona hemen güvenmiyorsun.”
“Onunla bir sorunum yok.”
“Öyleyse zaman ver. Belki bir gün konuşursunuz.”
Jae-ak gülümsedi.
“Senin bütün sorunlara cevabın zaman.”
“Çünkü sen her şeyi bir günde çözmeye çalışıyorsun.”
Geun omzuna hafifçe vurdu.
“Dostum, kimse senden bir anda aileye karışmanı beklemiyor. Sen de kendini zorlama. Ama herkesi uzaklaştırıp sonra neden yalnızım diye düşünme.”
Jae-ak güldü.
“Bana nasihat vermeye başladın.”
“Birinin vermesi gerekiyor.”
“Alış artık, dostum.”
Geun kaşlarını kaldırdı.
“Onu ben söyleyecektim.”
İkisi de güldü.
Tam o sırada bahçenin girişinde Hye-jin göründü. Elinde küçük bir tepsi vardı.
“Buradaymışsın.”
Jae-ak başını kaldırdı.
“Beni mi arıyordun?”
“Evet. Sabah kahvaltıda pek bir şey yememişsin. Mutfaktan senin için bir şeyler aldım.”
Tepsiyi masaya bıraktı. İçinde birkaç parça tatlı ve küçük bir tabak meyve vardı.
“Beğenir misin bilmiyorum.”
Jae-ak tabağa baktı.
“Teşekkür ederim.”
Hye-jin karşısındaki sandalyeye oturdu.
“İstersen burada oturabilirim. Geun'la konuşuyordunuz, bölmeyeyim.”
Geun hemen ayağa kalktı.
“Ben zaten kalkacaktım.”
Jae-ak ona baktı.
“Sen nereye gidiyorsun?”
“Bir işim var.”
“Ne işi?”
“Seninle uğraşmamak.”
Hye-jin güldü. Geun uzaklaşırken Jae-ak başını iki yana salladı.
Hye-jin kardeşine döndü.
“Geun'la iyi anlaşıyorsun.”
“Uzun zamandır arkadaşız.”
“Belli oluyor. Yanında rahat görünüyorsun.”
Jae-ak cevap vermedi.
Hye-jin de onu konuşmaya zorlamadı. Bir süre bahçeyi izlediler.
Sonra Hye-jin sordu:
“Burada bir şeye ihtiyacın var mı?”
“Hayır. Her şeyim var.”
“Odandaki eşyalar eksikse söyle. İstersen değiştirebiliriz.”
“Gerek yok.”
“Peki. Ama fikrin değişirse bana söyle.”
Jae-ak ona baktı.
“Neden bu kadar uğraşıyorsun?”
Hye-jin bu soruya hemen cevap vermedi.
“Çünkü sen benim kardeşimsin.”
Jae-ak gözlerini kaçırdı.
“Bunu biliyorum.”
“Biliyorum, ama belki duymaya ihtiyacın vardır diye düşündüm.”
Jae-ak bir süre sessiz kaldı.
Hye-jin ayağa kalktı.
“Ben gideyim. Tatlıyı da unutma.”
“Teşekkür ederim.”
Hye-jin birkaç adım attıktan sonra arkasını döndü.
“Yarın kahvaltıda görüşürüz, kardeşim.”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“Görüşürüz, abla.”
Hye-jin'in yüzü aydınlandı. Ancak bunu büyütmedi. Sadece gülümsedi ve yoluna devam etti.
Jae-ak arkasından baktı.
Geun biraz ileriden seslendi:
“Duydum!”
Jae-ak başını çevirdi.
“Ne duydun?”
“Abla dedin!”
“Yürü git!”
Geun kahkaha atarak uzaklaştı.
Jae-ak da gülümsemesini saklayamadı.
Aryon Sarayı'nda divan toplantısı başladığında ortam gergindi.
Kral Han Tae-gon başköşede oturuyordu. Kraliçe Hwa-rin de toplantıya katılmıştı. Vezir Han Seong-ik önündeki belgeleri düzenleyerek ayağa kalktı.
“Majesteleri, güneydeki karışıklıklar büyümeye devam ediyor. Bazı köylerde vergi toplanamıyor. Askerlerle halk arasında da gerginlik yaşanıyor.”
Yaşlı bakanlardan biri önündeki belgeleri masaya bıraktı