49. Bölüm — Bir Hayatın Karşılığı

Kang konağının talim alanında sabah hareketli başlamıştı.

Do-hyun askerlerin çalışmalarını kontrol ediyor, Seo-jin birkaç askerle konuşuyor, Ji-won ise elindeki tahta kılıçla hareketlerini tekrarlıyordu. Min-gyu biraz uzakta duruyor, talim alanını sessizce izliyordu.

Jae-ak, Geon'la birlikte alana geldi.

Ji-won onları görür görmez seslendi.

“Sonunda geldin. Seni beklemekten sıkıldım.”

Jae-ak etrafına baktı.

“Ben gelmesem de gayet iyi vakit geçiriyordunuz.”

“Öyleyse geri dönebilirsin.”

“Beni çağıran sendin, Ji-won.”

Geon araya girdi.

“Daha sabahın başındayız. Biraz sakin olun.”

Seo-jin gülerek başını salladı.

“Bunlar bir araya geldiğinde mutlaka tartışacak bir şey buluyor.”

Do-hyun yanlarına geldi.

“Bugün talim yapacağız. Hazır mısınız?”

Jae-ak kollarını gerdi.

“Ben hazırım. Ama Ji-won kaybettiğinde bahane bulmasın.”

Ji-won hemen itiraz etti.

“Daha başlamadan kendinden emin konuşma.”

Talim başladı.

Jae-ak ile Ji-won karşılıklı çalışırken Do-hyun ve Min-gyu diğer askerlerle ilgileniyordu. Jae-ak'ın hareketleri dikkat çekiciydi. Kılıcı kullanırken gereksiz hiçbir hareket yapmıyor, rakibinin açığını bekliyordu.

Min-gyu onu uzaktan izledi.

“Bu kadar iyi kılıç kullanmayı nereden öğrendin?”

Jae-ak, Ji-won'un saldırısını savuşturdu.

“Birinden öğrendim.”

“Kimden?”

“Merak mı ettin?”

“Sadece sordum.”

“Ben de cevap verdim.”

Ji-won ikisine baktı.

“Bir gün olsun tartışmadan durabilecek misiniz?”

Jae-ak gülümsedi.

“Ben gayet sakinim.”

Tam o sırada talim alanının dışından bir hareketlilik duyuldu.

Do-hyun başını çevirdi.

“Kim var orada?”

Askerlerden biri cevap vermeye hazırlanırken Jae-ak'ın bakışları ağaçların arasına kaydı.

Bir adam saklandığı yerden çıktı.

Elindeki yayı kaldırdı.

Jae-ak henüz dönmeye fırsat bulamadan ok fırlatıldı.

Ok doğrudan Jae-ak'a doğru geliyordu.

“Jae-ak!”

Min-gyu tehlikeyi ilk fark eden kişi oldu. Hiç düşünmeden kardeşinin önüne geçti.

Ok Min-gyu'nun omzuna saplandı.

Her şey bir anda oldu.

Do-hyun koşarak kardeşinin yanına geldi. Ji-won'un elindeki kılıç yere düştü. Seo-jin askerleri çağırırken Geon saldırganın bulunduğu tarafa yöneldi.

“Min-gyu!”

Jae-ak hemen onun yanına çöktü.

“Bana bak. Duyuyor musun?”

Min-gyu dişlerini sıktı.

“İyiyim…”

“İyi değilsin. Kıpırdama.”

Jae-ak okun saplandığı yeri inceledi. Okun ucundaki kalıntıyı fark edince yüzü ciddileşti.

“Zehirli.”

Do-hyun'un yüzü gerildi.

“Emin misin?”

“Evet. Onu hemen içeri götürmeliyiz.”

Mu-jin sesleri duyup talim alanına geldi.

“Ne oldu?”

Seo-jin hızla cevap verdi.

“Min-gyu'ya ok isabet etti, baba!”

Mu-jin oğlunun yanına geldi.

“Doktor çağırın! Bütün girişleri kapatın. Saldırganı yakalayın!”

Askerler harekete geçti.

Jae-ak ise Min-gyu'nun yanından ayrılmadı.

“Onu içeri taşıyın. Oku oynatmayın.”

Do-hyun kardeşinin diğer kolunu tuttu. Ji-won da yardım etti. Min-gyu'yu dikkatlice içeri götürdüler.

Min-gyu yatağa yatırıldığında odada herkes aynı anda konuşmaya başladı.

“Doktor nerede?”

“Çabuk olun!”

“Kanaması durmuyor!”

Jae-ak sesini yükseltti.

“Herkes bir dakika sussun!”

Odadaki konuşmalar kesildi.

Jae-ak, Min-gyu'nun yanına geçti.

“Geon, çantamı getir. İçindeki metal kutuyu da al.”

Geon hemen dışarı çıktı.

Jae-ak okun durumunu kontrol etti.

“Kimse oku çekmeyecek. Doktor gelene kadar beklersek zehir daha fazla yayılabilir. Önce kanamayı kontrol altına almamız gerekiyor.”

Do-hyun şaşkınlıkla ona baktı.

“Sen ne yapacaksın?”

“Onu kurtaracağım.”

“Jae-ak, doktoru bekleyelim.”

Jae-ak başını kaldırdı.

“Do-hyun, zamanımız yok.”

Do-hyun ilk kez ona söyleyecek söz bulamadı.

Mu-jin oğluna baktı.

“Ne gerekiyorsa yap.”

Jae-ak yeniden Min-gyu'ya döndü.

“Min-gyu, beni duyuyor musun?”

Min-gyu gözlerini güçlükle açtı.

“Duyuyorum.”

“Güzel. Gözlerini açık tut.”

Geon çantayla geri geldi. Jae-ak gerekli malzemeleri çıkardı ve müdahaleye başladı.

Seo-jin, Jae-ak'ın istediği malzemeleri hazırlıyor, Ji-won temiz bezleri getiriyordu. Do-hyun ise kardeşinin yanında duruyordu.

Seol-su ve Hye-jin de odaya girdi.

Seol-su oğlunu yatakta görünce olduğu yerde kaldı.

“Min-gyu…”

Hye-jin annesinin koluna girdi.

“Anne, otur. Kendini yorma.”

Seol-su gözlerini Jae-ak'a çevirdi.

“Oğlum iyi olacak mı?”

Jae-ak kısa bir an ona baktı.

“Onu kurtarmak için uğraşıyorum. Merak etmeyin.”

Jae-ak'ın elleri hiç durmuyordu. Okun çevresini dikkatle inceliyor, zehrin etkisini azaltmak için bildiği yöntemleri uyguluyordu.

Do-hyun kardeşinin yüzüne baktı. Jae-ak'ın ne kadar sakin olduğunu fark etmişti. Ne yapacağını biliyor, Geon'dan istediği malzemeleri tek tek alıyordu.

Bir süre sonra kapı açıldı. Doktor Yun Seok-jin içeri girdi.

“Ne oldu? Yaralı nerede?”

Jae-ak başını kaldırdı.

“Burada. Ok zehirli. Kanamayı kontrol altına aldım ama zehrin etkisini tamamen durduramadım.”

Yun Seok-jin şaşkınlıkla ona baktı.

“Sen mi müdahale ettin?”

“Evet. Şimdi şu malzemelere ihtiyacım var.”

Doktor hemen yanına geçti.

“Peki. Devam et. Ben de yardım edeceğim.”

Mu-jin, doktorun Jae-ak'ın söylediklerini sorgulamadan yerine getirdiğini görünce daha da şaşırdı.

Yun Seok-jin yapılan müdahaleyi kontrol etti.

“Doğru müdahale etmişsin. Biraz daha gecikseydik durum çok daha kötü olabilirdi.”

Jae-ak cevap vermedi. Dikkatini Min-gyu'dan ayırmıyordu.

Müdahale tamamlandığında doktor yeniden kontrol yaptı.

“Şimdilik tehlikeyi atlattı. Fakat gece boyunca gözetim altında kalmalı. Zehrin etkisi tamamen geçti diyemeyiz.”

Do-hyun derin bir nefes aldı.

“Yaşayacak mı?”

“Şu an durumu daha iyi. Dikkatli olursak iyileşmesini bekliyorum.”

Jae-ak yavaşça geriye çekildi.

Geon hemen yanına geldi.

“İyi misin?”

“İyiyim.”

“Emin misin?”

“Geon, bir şeyim yok.”

Geon onun yorgun yüzüne baktı ama üstelemedi.

Mu-jin'in dikkati ise Jae-ak'ın üzerindeydi.

Oğlunun kullandığı yöntemler ona tanıdık gelmişti.

Bir ay önce kendisi de zehirlenmişti.

O gün onu kurtaran doktorun yüzünü tam olarak görememişti. Fakat tedavi sırasında kullandığı yöntemleri ve sakin sesini hatırlıyordu.

Mu-jin birkaç adım yaklaştı.

“Jae-ak.”

Jae-ak ona döndü.

“Efendim?”

“Bir ay önce beni tedavi eden doktor sen miydin?”

Jae-ak bir süre sustu.

“Evet.”

Mu-jin'in yüzündeki şaşkınlık daha da belirginleşti.

“Benim hayatımı sen kurtardın.”

“İşimi yaptım.”

Do-hyun, Seo-jin, Ji-won ve Hye-jin şaşkınlıkla Jae-ak'a baktı.

Seo-jin konuştu.

“Sen gerçekten doktorluk mu yapıyorsun?”

“Evet, Seo-jin.”

“Bunu nasıl hiç fark etmedik?”

Jae-ak hafifçe gülümsedi.

“Çünkü hiç konuşmadık.”

Bu cevap odadaki herkesi susturdu.

O sırada sarayda da haber duyulmuştu.

Kral Han Tae-gon, General Mu-jin'in oğluna yapılan saldırıyı öğrenmişti. Yanında Kraliçe Hwa-rin ve prensler bulunuyordu.

“Min-gyu nasıl?” diye sordu Do-yun.

Haberi getiren görevli başını eğdi.

“Durumu iyiye gidiyor, Majesteleri. Ancak asıl şaşırtıcı olan başka bir şey var.”

Kral kaşlarını çattı.

“Anlat.”

“Generalin oğlu Jae-ak, doktor gelmeden yaralıya müdahale etmiş. Zehirli oku tanımış ve tedaviyi başlatmış.”

Odada sessizlik oldu.

Min-jae şaşkınlıkla sordu:

“Jae-ak mı?”

“Evet, Majesteleri.”

Ji-hwan kardeşine baktı.

“Onun doktorluk bildiğini bilmiyordum.”

Tae-jun sessizce dinliyordu. Seok-woo ise şaşkınlığını gizleyememişti.

Kraliçe Hwa-rin'in yüzü değişmedi ama bakışları sertleşti.

Kral bir süre konuşmadı.

“Bir ay önce General Mu-jin zehirlendiğinde de onu tedavi eden doktorun kim olduğu bulunamamıştı.”

Görevli başını eğdi.

“Generalin bugün o doktorun Jae-ak olduğunu anladığı söyleniyor.”

Do-yun şaşkınlıkla babasına baktı.

“Demek babamızı kurtaran da Jae-ak'mış.”

Min-jae başını salladı.

“Bunu neden hiç anlatmadı?”

Kralın yüzünde anlaşılması güç bir ifade belirdi.

“Demek bunca zamandır bilmediğimiz yetenekleri var.”

Hwa-rin sakin bir sesle konuştu.

“Birinin doktorluk bilmesi, her şeyi değiştirmez Majesteleri.”

Kral ona baktı.

“Bunu söyleyen ben değilim, kraliçe.”

Hwa-rin sustu.

Kral görevliye döndü.

“Generalin evine bir haber daha gönderin. Yaralı prensin durumunu öğrenin. Sal