5. Bölüm — Sarayın Gölgesinde
5. Bölüm — Sarayın Gölgesinde
Sabah olduğunda Jae-ak, odasının penceresinden avluya baktı. Ağabeyleri yine bir aradaydı. Atları hazırlanıyor, kendi aralarında konuşuyorlardı. Belli ki dışarı çıkacaklardı.
Jae-ak bir süre onları izledi. Son günlerde odasından pek çıkamamıştı. Belki bugün ağabeyleri onu da yanlarına çağırırdı. En azından birkaç saat onlarla vakit geçirebilirdi.
Kapıya yönelip açtı. Fakat dışarı adımını atamadan karşısında bekleyen iki muhafızla karşılaştı.
“Prensim, dışarı çıkmanıza izin verilmiyor.”
Jae-ak şaşkınlıkla muhafızlara baktı.
“Ne zamana kadar?”
“Yeni bir emir gelene kadar.”
“Bu emri kim verdi?”
“Majesteleri.”
Jae-ak'ın yüzündeki umut kayboldu. Bir şey daha sormak istedi ama vazgeçti. Kapıyı kapatıp yeniden pencerenin önüne geçti. Ağabeyleri çoktan atlarına binmişti. Kısa süre sonra avludan ayrıldılar.
Onları gözden kaybolana kadar izledi.
Kahvaltısını getiren hizmetçi masayı hazırlarken ona döndü.
“Başka bir isteğiniz var mı, prensim?”
“Yok, teşekkür ederim.”
Hizmetçi odadan çıktı. Jae-ak masaya oturdu, önündeki yemeğe baktı. Birkaç lokma aldıktan sonra tabağını kenara itti. İştahı yoktu.
Öğleye doğru Baek Do-jin elinde birkaç kitapla odaya geldi.
“Dersleriniz için bunları getirdim.”
Jae-ak kitaplara göz attı.
“Öğretmenim gelmeyecek mi?”
“Bugün gelemeyeceği bildirildi.”
“Yarın gelir mi bari?”
“Bilmiyorum, prensim.”
Jae-ak hafifçe içini çekti.
“Son günlerde kimse hiçbir şey bilmiyor.”
Do-jin cevap vermedi. Kitapları masaya bıraktı. Jae-ak onlardan birini açtı ama sayfaya bakmakla yetindi.
“Bir şey mi oldu?” diye sordu Do-jin.
Jae-ak kitabı kapattı.
“Sen de fark etmişsindir. Herkes benim yanımda konuşurken dikkat ediyor. Beni görünce susuyorlar. Sanki herkesin bildiği ama benim bilmediğim bir şey var.”
“Bazı söylentiler dolaşıyor.”
“Ne söylüyorlar?”
Do-jin cevap vermeden önce kısa bir süre düşündü.
“Şimdilik bunları duymanızın size bir faydası olmayacağını düşünüyorum.”
Jae-ak ona baktı. Israr etmedi.
“Peki. Sen de söylemek istemiyorsan sormayacağım.”
Do-jin, prensin bu kadar kolay vazgeçmesine şaşırmıştı. Fakat Jae-ak'ın yüzündeki yorgunluğu görünce başka bir şey söylemedi.
Aynı saatlerde kralın özel odasında telaşlı bir arama başlamıştı.
Hanedanın önemli devlet belgelerinde kullanılan mühür ortadan kaybolmuştu. Üzerinde üç başlı gümüş ejderha arması bulunan bu mühür, sıradan bir eşya değildi. Kralın emriyle hazırlanan bazı belgelerde kullanılır, sarayın en güvenli bölümlerinden birinde saklanırdı.
Kral Han Tae-gon haberi duyduğunda öfkesini gizleyemedi.
“Dün gece yerinde değil miydi?”
Başmabeyinci başını eğdi.
“Evet, Majesteleri. Sabah kontrol edildiğinde bulunamadı.”
“Odama giren herkesi sorgulayın. Mühür bulunmadan bu konu kapanmayacak.”
Muhafızlar ve hizmetkârlar tek tek sorgulandı. Kralın odası ve yakınındaki bölümler arandı. Ancak saatler geçmesine rağmen bir sonuç alınamadı.
Sonunda mühür, dördüncü prens Jae-ak'ın odasında bulundu.
Mührü bulan hizmetkâr önce ne yapacağını bilemedi. Eşya, Jae-ak'ın çalışma masasındaki küçük çekmecedeydi. Durumu hemen başmabeyinciye bildirdi.
Haber krala ulaştığında Han Tae-gon'un yüzü sertleşti.
“Jae-ak'ın odasında mı?”
“Evet, Majesteleri.”
Kral birkaç saniye düşündü.
“Onu huzuruma getirin.”
Jae-ak odasına döndüğünde eşyalarının karıştırıldığını fark etti. Kitapları masanın üzerine dağılmış, çekmeceleri açık bırakılmıştı.
“Burada ne oldu?”
Hizmetçilerden biri başını eğdi.
“Arama yapıldı, prensim.”
“Neyi aradılar?”
Hizmetçi cevap veremeden kapıda iki muhafız belirdi.
“Majesteleri sizi çağırıyor.”
Jae-ak'ın yüzü ciddileşti.
“Sebebi ne?”
Muhafızlardan biri gözlerini kaçırdı.
“Bunu huzurunda öğreneceksiniz.”
Jae-ak, Do-jin'e döndü.
“Benimle gel.”
“Emredersiniz.”
Kralın huzuruna girdiklerinde Hwa-rin de oradaydı. Prenses Seo-yeon annesinin yanında duruyordu. Seok-woo ise kralın biraz gerisinde bekliyordu.
Kralın önündeki masada kayıp mühür duruyordu.
“Bu mühür senin odanda bulundu.”
Jae-ak önce mühre, sonra babasına baktı.
“Ben koymadım.”
“Öyleyse odana nasıl girdi?”
“Bilmiyorum. Daha önce hiç görmedim.”
Kralın bakışları sertleşti.
“Bunun sıradan bir eşya olmadığını biliyorsun.”
“Evet, biliyorum. Ama ben almadım.”
Hwa-rin konuşmaya katıldı.
“Belki bir yanlışlık olmuştur, Majesteleri. Jae-ak'ın böyle bir şeye kalkışacağını düşünmek istemiyorum.”
Jae-ak kraliçeye baktı. Söyledikleri onu savunuyor gibiydi. Ancak Hwa-rin'in yüzünde ne gerçek bir endişe ne de açık bir suçlama vardı. Sanki yalnızca konuşması gerektiği için konuşmuştu.
Kral yeniden oğluna döndü.
“Odanda bulunan bir eşyanın oraya nasıl geldiğini açıklayamıyorsun. Benden ne yapmamı bekliyorsun?”
Jae-ak bir an cevap veremedi. Aslında istediği şey çok basitti.
“Bana inanmanızı…”
Sesi istemeden alçalmıştı.
Kral kaşlarını çattı.
“Bu konuyu kişisel meseleye çevirme.”
Jae-ak'ın yüzündeki ifade değişti.
“Ben yapmadım, baba.”
Kral cevap vermedi.
Jae-ak, babasının gözlerinin içine baktı. Belki bu kez söylediklerine inanır diye bekledi. Belki bir kez olsun onu dinlerdi. Fakat karşısında yine aynı soğuk ifadeyi buldu.
“Burada sana sorulan sorulara cevap vereceksin. Başka bir şey söylemene gerek yok.”
Jae-ak gözlerini yere indirdi.
“Peki, Majesteleri.”
Kral, soruşturma tamamlanana kadar Jae-ak'ın sarayın belirli bölümlerine girmesini yasakladı. Ayrıca odasından yalnızca izinle çıkabileceğini bildirdi.
Jae-ak odadan ayrılmak için döndüğünde Seok-woo'ya baktı. Ağabeyi gözlerini kaçırdı.
Jae-ak ondan büyük bir şey beklememişti. Yalnızca bir kere, onun yapmadığını söylemesini istemişti.
Ama Seok-woo yine susmuştu.
Jae-ak bu kez arkasına bakmadan odadan çıktı.
Do-jin kapıyı kapattığında Jae-ak masanın yanındaki sandalyeye oturdu.
“Prensim, iyi misiniz?”
Jae-ak ona baktı.
“Sence iyi miyim?”
Do-jin cevap vermedi.
Jae-ak ellerini masanın üzerine koydu.
“Bana inanmadı.”
“Gerçek ortaya çıkacaktır.”
“Ya çıkmazsa?”
Do-jin onu teselli etmek istedi ama söyleyecek söz bulamadı.
Jae-ak masadaki dağınıklığı toplamaya başladı. Kitaplardan biri yere düştü. Eğilip aldığında annesinden kalan eski notu hatırladı. Kâğıdı kitabın arasından çıkarıp yeniden açtı.
Annenin ölümü sandığın kadar basit değildi.
Altındaki üç gümüş hilale baktı.
“Do-jin, bu işareti daha önce gördün mü?”
Do-jin yanına yaklaştı.
“Hayır. İlk kez görüyorum.”
“Bunu bırakan kişi annemi tanıyor olabilir mi?”
“Olabilir. Ama elimizde bunu doğrulayacak bir şey yok.”
Jae-ak notu yeniden katladı.
“Önce annemin odasına girmek istedim. İzin vermediler. Sonra bu notu buldum. Şimdi de odama mühür bırakılmış.”
Bir an durdu. Olanları zihninde bir sıraya koymaya çalışıyordu. Fakat her şey birbirinden kopuk görünüyordu.
“Bazen ne yaparsam yapayım hiçbir şey değişmeyecekmiş gibi geliyor.”
Do-jin karşısındaki sandalyeye oturdu.
“Bunları tek başınıza çözmek zorunda değilsiniz.”
Jae-ak başını kaldırdı.
“En azından sen bana inanıyorsun.”
“Çünkü sizi tanıyorum, prensim. Böyle bir şey yapmayacağınızı biliyorum.”
Jae-ak'ın yüzündeki gerginlik biraz olsun azaldı.
“Teşekkür ederim.”
Do-jin'in ona inanması, o gün duyduğu en iyi şeydi.
Akşam Hwa-rin, kralın odasına gitti.
“Jae-ak hakkında konuşmak istiyorum.”
Kral önündeki belgeleri bırakmadı.
“Ne olmuş?”
“Bugünkü olay sarayda duyulmuş. Hizmetkârlar arasında konuşulmaya başlamış bile.”
“Gerekli emirleri verdim.”
“Biliyorum, Majesteleri. Yalnızca söylentilerin büyümesinden endişe ediyorum.”
Kral başını kaldırdı.
“Ne yapmamı öneriyorsun?”
Hwa-rin düşünceli bir ifadeyle cevap verdi.
“Şimdilik soruşturmanın sonucunu bekleyin. Aceleyle verilecek bir karar, sonradan daha büyük sorunlara yol açabilir.”
Kral bir süre ona baktı. Hwa-rin'in sözlerinde yanlış bir şey yoktu. Üstelik Jae-ak'ın hemen cezalandırılmasını isteyen biri gibi de görünmüyordu.
“Görelim bakalım,” dedi sonunda.
Hwa-rin konuyu uzatmadı. Bir süre sonra odadan çıktı. Koridorda kendisini bekleyen Linsua'nın yanına gitti.
“Arama sırasında görevli olanlar sorgulandı mı?”
“Evet, k