50. Bölüm — Jae-ak, Sen Kimsin?
50. Bölüm — Jae-ak, Sen Kimsin?
Sabah olduğunda Min-gyu hâlâ odasındaydı. Doktor dinlenmesini söylemişti ama yatakta uzun süre kalmaya pek niyeti yok gibiydi.
Jae-ak içeri girdiğinde doğrulmaya çalışıyordu.
“Ne yapıyorsun sen?”
Min-gyu başını kaldırdı.
“Biraz oturacağım.”
“Doktor dinlen dedi.”
“Bütün gün yatacak değilim.”
Jae-ak cevap vermeden yanına gitti. Bandajın kenarındaki kan lekesini fark edince kaşlarını çattı.
“Yaran yeniden kanamış.”
“Bir şeyim yok.”
“Bunu da doktoruna söyle. Belki o da sana inanır.”
Min-gyu sustu. Jae-ak bandajı açıp yarayı kontrol etti, ardından yeniden sardı.
Bir süre onu izleyen Min-gyu sonunda sordu:
“Sen kimsin?”
Jae-ak başını kaldırdı.
“Ne?”
“Dün yaptıklarını soruyorum. Kılıç kullanmayı biliyorsun, at sürüyorsun. Bir de doktor gelmeden önce yarama müdahale ettin. Zehri tanıdın. Bunları nereden öğrendin?”
Jae-ak kullandığı bezleri topladı.
“Biraz oradan, biraz buradan.”
“Yine geçiştiriyorsun.”
“Çünkü sabah sabah sorguya çekileceğimi bilmiyordum.”
Min-gyu cevap verecekken kapı açıldı. Mu-jin, Seol-su, Do-hyun, Seo-jin, Ji-won ve Hye-jin içeri girdi. Geon da arkalarından geldi.
Mu-jin oğlunun yanına yaklaştı.
“Nasıl hissediyorsun?”
“İyiyim baba.”
Jae-ak ayağa kalktı.
“İyi olacak. Ama dinlenmesi gerekiyor.”
Mu-jin ona döndü.
“Dün doktor gelmeden önce yaptıklarını gördük. Min-gyu da aynı şeyi merak ediyor. Biz de öğrenmek istiyoruz.”
Jae-ak odadakilere baktı.
“Anlaşılan hepiniz aynı şeyi konuşmuşsunuz.”
Seo-jin gülümsedi.
“Merak etmemiz normal değil mi?”
“Olabilir.”
Jae-ak sandalye çekip oturdu.
“Peki, sorun.”
Seol-su önce konuştu.
“Anlatmak istemediğin bir şey olursa cevap vermek zorunda değilsin.”
Jae-ak başını salladı.
“Bir şartım var. Burada konuşulanlar burada kalacak. Saraya taşınmasını istemiyorum.”
Mu-jin hiç beklemeden cevap verdi.
“Merak etme. Kimse anlatmayacak.”
Do-hyun da onayladı.
“Bizden çıkmaz.”
Jae-ak bir süre yüzlerine baktı. Sonra arkasına yaslandı.
“Tamam. Sorun bakalım.”
Hye-jin söze girdi.
“Doktorluğu nerede öğrendin?”
“Dağlarda yaşayan yaşlı bir hekim vardı. Heo Gyeom. Bir süre onun yanında kaldım. Bana bitkileri, ilaçları ve yaralara nasıl müdahale edeceğimi öğretti.”
“Yani seni o mu yetiştirdi?” diye sordu Ji-won.
“Birçok şeyi ondan öğrendim.”
Seo-jin merakla öne eğildi.
“Peki kılıç kullanmayı?”
Jae-ak omuz silkti.
“Sarayda talim yaptığınızı izlerdim. Hareketlerinizi aklımda tutardım. Sonra yalnız kaldığımda denemeye başladım.”
Do-hyun şaşkınlıkla baktı.
“Bizim talimlerimizi mi izliyordun?”
“Evet.”
“Neden yanımıza gelmedin?”
Jae-ak ona baktı.
“Gelmeme izin vermediniz.”
Do-hyun'un söyleyecek sözü kalmadı.
Jae-ak konuşmaya devam etti.
“Birkaç kez denedim. Ama yanınızda istenmediğimi anlayınca bir daha uğraşmadım. Uzaktan izledim. Sonra kendim çalıştım.”
Ji-won kaşlarını çattı.
“Tek başına mı?”
“Başka kim olacaktı?”
Bu kez odada kimse hemen cevap veremedi.
Mu-jin biraz sonra sordu:
“At sürmeyi de mi kendin öğrendin?”
“Ahırlarda vakit geçirirdim. Seyisleri izlerdim. Atlarla nasıl ilgilendiklerine bakardım. Sonra fırsat buldukça denedim.”
“Bütün bunları ne zaman yaptın?” diye sordu Hye-jin.
“Boş zamanlarımda.”
Geon kapının yanında durduğu yerden söze karıştı.
“Boş zaman dediği de gecenin yarısı. Bazen sabaha kadar çalışırdı. Kaç kere bırakıp uyumasını söyledim, saymadım.”
Jae-ak ona döndü.
“Sen de her seferinde başımda dikilirdin.”
“Çünkü dinlenmiyordun.”
“Şimdi de başımda dikiliyorsun.”
Geon gülümsedi.
“Alışkanlık.”
Seo-jin ikisine bakıp hafifçe güldü. Fakat ardından yeniden Jae-ak'a döndü.
“Peki, neden hiç anlatmadın?”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Kime anlatacaktım?”
Seo-jin sustu.
“Kimse ne yaptığımı sormadı. Ben de anlatmadım. Zamanla alıştım.”
Seol-su gözlerini oğlundan ayırmadı.
“Hiç mi yanında kimse yoktu?”
Jae-ak, Geon'a kısa bir bakış attı.
“Geon vardı.”
Geon bu kez şaka yapmadı.
Mu-jin oğluna bir süre baktıktan sonra konuştu.
“Bundan sonra talim yaptığımızda sen de katılabilirsin.”
Jae-ak başını hafifçe yana eğdi.
“Bakarız.”
Do-hyun hemen araya girdi.
“İstersen yarın—”
“Min-gyu iyileşsin önce.”
Min-gyu kaşlarını kaldırdı.
“Benim yüzümden mi bekleyeceksiniz?”
“Senin yaran yüzünden bekleyeceğiz. Doktor izin vermeden talime çıkmak yok.”
“Bana da mı emir veriyorsun?”
“Evet.”
Ji-won gülmemek için kendini zor tuttu. Min-gyu ise bir şey söyleyecek gibi oldu ama sonunda sustu.
Jae-ak çantasını aldı.
“Ben çıkıyorum. Min-gyu, bandajı ıslatma. Bir de kendi kendine açmaya kalkma.”
“Tamam.”
Jae-ak kapıya yöneldiğinde Seol-su seslendi.
“Yine gelir misin?”
Jae-ak durdu.
“Yarasını kontrol etmem gerekirse gelirim.”
Seol-su'nun yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
“Peki.”
Jae-ak ve Geon odadan çıktılar.
Kapı kapandıktan sonra içeride bir süre sessizlik oldu.
“Ben onu gerçekten böyle biri sanıyordum,” dedi Seo-jin.
Do-hyun başını kaldırdı.
“Nasıl?”
“Şımarık bir prens işte. Sarayda prenslerin, prenseslerin ilgisiyle büyümüş… Etrafında dadılar, kahyalar, hadımlar. İstediği her şeyi yapan bir sürü insan var sanıyordum.”
Ji-won sandalyesine yaslandı.
“Ben de farklı düşünmüyordum.”
Hye-jin kardeşlerine baktı.
“Onu hiç tanımamışız.”
Min-gyu yatağında sessizce oturuyordu.
“Ben daha da ileri gittim. Onu umursamaz, kendini beğenmiş biri sandım. Dün bile ne yapmaya çalıştığını anlamadım.”
Do-hyun gözlerini yere indirdi.
“Bizimle aynı sarayda büyüdü. Aynı yerde yaşadık. Ama o bizi uzaktan izleyerek kılıç kullanmayı öğrenmiş.”
“Üstelik yanımıza gelmesine izin vermemişiz,” dedi Ji-won.
Seo-jin içini çekti.
“Düşünsene… Biz talimden çıkıp yemek yemeye giderken o tek başına çalışıyormuş. Biz bunu hiç düşünmedik bile.”
Min-gyu bandajlı omzuna baktı.
“Bugün yarama bakarken ne kadar sakin olduğunu gördünüz mü? Sanki bunu her gün yapıyormuş gibi.”
“Çünkü öğrenmek zorunda kalmış,” dedi Hye-jin. “Yanında ona yardım edecek biri olmayınca kendi başının çaresine bakmış.”
Seol-su'nun gözleri doldu.
“Ben onun bize alışmasını bekliyordum. Ama o yıllarca bizden uzakta yaşamış. Şimdi birdenbire yanımızda olmasını beklemek de haksızlık.”
Mu-jin sessizce dinliyordu.
Do-hyun sonunda başını kaldırdı.
“Biz onu sarayda şımarık bir prens gibi gördük. Dadılarla, kahyalarla büyüdüğünü düşündük. Oysa o bizim kardeşimizdi. Bizimle aynı yerde büyüdü. Biz yanındayken bile yalnız kalmış.”
Kimse itiraz etmedi.
Seo-jin ellerini birleştirdi.
“En kötüsü de bunu fark etmemiş olmamız.”
Min-gyu konuşmaya katıldı.
“Bize neden anlatmadığını soruyoruz. Ama hiç düşündük mü, neden anlatsın? Bir kere bile yanına gidip ne yaptığını sormamışız.”
Do-hyun derin bir nefes aldı.
“Ben en büyüğüyüm. Onunla ilgilenmem gerekirdi.”
“Şimdi kendini suçlamakla bir şey değişmeyecek,” dedi Mu-jin. “Ama bundan sonra ne yapacağımızı değiştirebiliriz.”
Hye-jin başını salladı.
“Onu hemen kendimize yakın hissetmeye zorlamayalım. Bırakalım, kendi istediği zaman gelsin.”
Seol-su da aynı fikirdeydi.
“Ben sadece bir gün bizim yanımızda rahatça oturmasını istiyorum. Bunu bile hemen beklememeliyiz.”
Min-gyu başını geriye yasladı.
“Önce iyileşeyim. Sonra talime katılmasını gerçekten isteyeceğim. Sırf gönlü olsun diye değil.”
Do-hyun kardeşine baktı.
“Bu kez onu dışarıda bırakmayacağız.”
Mu-jin hepsine tek tek baktı.
“Güzel. Ama unutmayın, güven bir günde kurulmaz. Ona verdiğimiz sözleri tutacağız. Gerisini zaman gösterecek.”
Avluda Jae-ak ve Geon yan yana yürüyordu.
Geon ona baktı.
“Beklediğimden fazla konuştun.”
“Çok soru sordular.”
“Yine de cevap verdin.”
“Bazılarına.”
Geon gülümsedi.
“Her şeyi anlatmadın, değil mi?”
Jae-ak ona baktı.
“Her şeyi neden anlatayım?”
“Merak ettim.”
“Merakını kendine sakla.”
Geon güldü.
Bir süre sessiz yürüdüler. Sonra Geon yeniden sordu:
“Peki, onlarla talim yapacak mısın?”
“Min-gyu iyileşsin önce.”
“Sonrasını sormuştum.”
Jae-ak avlunun diğer tarafındaki talim alanına baktı.
“Bilmiyorum. Zamanı gelince düşünürüz.”
Geon başını salladı.
“Bence onlar gerçekten istiyor.”
“İstemel