52. Bölüm — Ardımızda Kalanlar
52. Bölüm — Ardımızda Kalanlar
Kang konağının avlusunda son hazırlıklar tamamlanmıştı.
Atlar hazır bekliyor, askerler yolculuk için gerekli eşyaları kontrol ediyordu. Mu-jin oğullarının yanına gelerek son kez hepsine göz gezdirdi.
“Eksik bir şey var mı?”
Do-hyun başını salladı.
“Her şey hazır, baba.”
Seo-jin de çantaları kontrol ettiğini söyledi. Min-gyu ise omzundaki bandaj yüzünden atına binmekte biraz zorlanıyordu.
Jae-ak bunu fark etti.
“Omzunu fazla zorlama. Atına binerken dikkat et.”
Min-gyu ona baktı.
“Merak etme. İyiyim.”
“İyi olman, dikkat etmene gerek olmadığı anlamına gelmiyor.”
Min-gyu cevap vermedi ama başıyla onayladı.
Geon, Jae-ak’ın yanına yaklaştı.
“Daha yola çıkmadan doktorluğa başladın.”
“Birinin dikkat etmesi gerekiyor.”
“Tabii, tabii.”
Tam o sırada konağın kapısı açıldı.
Hye-jin, Seol-su ve küçük Eun-chae avluya çıktı.
Eun-chae onları görünce hiç beklemeden babasına koştu.
“Baba!”
Mu-jin eğilip kızını kollarına aldı.
“Ne oldu? Bizi şimdiden özledin mi?”
“Evet. Gitmenizi istemiyorum.”
Mu-jin kızının saçlarını okşadı.
“İşlerimizi halledip döneceğiz. Çok uzun sürmeyecek.”
“Bana söz ver.”
“Söz veriyorum.”
Eun-chae babasına biraz daha sarıldıktan sonra kardeşlerine yöneldi.
Önce Do-hyun’a sarıldı.
“Sen de dikkatli ol.”
“Olurum. Sen de annenin sözünü dinle.”
“Dinliyorum zaten.”
Seo-jin gülerek araya girdi.
“Buna pek emin değilim.”
Eun-chae hemen ona döndü.
“Sen konuşma! Benim kurabiyelerimi sen yedin.”
“Ben yemedim, nereden çıkardın?”
“Gördüm seni!”
Ji-won kahkaha attı.
“Daha gitmeden suçlu bulundu.”
Seo-jin başını iki yana salladı.
“Bu evde kimseye kendimizi anlatamıyoruz.”
Eun-chae de gülerek Ji-won’a sarıldı.
“Sen kendine dikkat et.”
“Sen de. Annene yardım et.”
Sonra Min-gyu’nun yanına gitti. Omzundaki bandaja dikkatlice baktı.
“Canın hâlâ acıyor mu?”
“Biraz.”
“Doktor dinlenmen gerektiğini söylemişti.”
Min-gyu kardeşinin endişeli yüzüne bakınca gülümsedi.
“Merak etme. Bu kez söz dinleyeceğim.”
“Unutma ama.”
“Unutmam.”
Eun-chae ona da sarıldı.
Hye-jin bütün bunları izledikten sonra Jae-ak’ın yanına geldi.
“Sen de dikkatli ol.”
Jae-ak başını salladı.
“Olurum.”
“Yemeklerini aksatma. Hava soğuk, kalın giyin. Bir de yaralanırsan bunu saklamaya kalkma.”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“Başka?”
“Şimdilik bu kadar.”
“İyi. Yoksa yola çıkamayacağız.”
Hye-jin onun yakasını düzeltti. Ardından kısa bir tereddüt yaşadı ama sonunda Jae-ak’a sarıldı.
Jae-ak bu kez şaşırmadı. Kollarını yavaşça onun sırtına doladı.
“Dönünce görüşürüz,” dedi.
“Döneceksin. Daha seninle konuşacağımız çok şey var.”
“Peki.”
Hye-jin geri çekildiğinde gözleri hafifçe dolmuştu. Bunu belli etmemek için başını çevirdi.
Seol-su ise biraz geride durmuş, çocuklarını izliyordu. Sağlığı henüz tam olarak düzelmediği için uzun süre ayakta kalmaması gerekiyordu. Mu-jin yanına geldi.
“Biraz otursaydın.”
“Vedalaşmadan içeri girmek istemedim.”
Mu-jin daha fazla ısrar etmedi.
Seol-su önce Do-hyun’a sarıldı.
“Babanın yanında ol.”
“Olurum.”
Seo-jin’in yanağına dokundu.
“Sen de kendine dikkat et. Her şeyi şakaya vurma.”
Seo-jin gülümsedi.
“Merak etme. Gerektiğinde ciddi olabiliyorum.”
“Bunu görmek isterim.”
Ji-won’a da sarıldı. Ardından Min-gyu’nun karşısında durdu.
“Omzunu zorlamayacaksın. Doktor ne dediyse onu yapacaksın.”
Min-gyu başını eğdi.
“Tamam, anne.”
Seol-su oğlunun yanağına dokundu.
Sonra Mu-jin’e döndü.
“Onlara dikkat et.”
“Edeceğim. Sen de kendini yorma.”
“Merak etme.”
Mu-jin karısının ellerini tuttu.
“Döndüğümüzde seni iyi görmek istiyorum.”
Seol-su hafifçe gülümsedi.
“Ben de sizi sağ salim görmek istiyorum.”
Bir süre birbirlerine baktılar. Sonra Mu-jin ona sarıldı. Seol-su da kollarını eşinin etrafına doladı.
Jae-ak bu sırada biraz geride bekliyordu.
Seol-su’nun kendisine baktığını görünce yanına yaklaştı.
“Seninle de vedalaşayım,” dedi Seol-su.
Jae-ak başını salladı.
“Döneceğiz. Merak etmeyin.”
“Biliyorum. Ama yine de söylemek istiyorum. Kendine dikkat et. Her şeyi tek başına üstlenme.”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“Bunu söylemek kolay.”
“Biliyorum. Yine de denemeni istiyorum.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Seol-su elini uzatıp Jae-ak’ın koluna dokundu.
“Dönmeni bekleyeceğim.”
Jae-ak kadının yüzüne baktı. Bir şey söylemek istedi ama kelimeleri bulamadı.
Sonunda başını salladı.
“Döneceğim.”
Seol-su ona sarılmak için kollarını açtı. Jae-ak bir an durdu. Sonra yavaşça ona yaklaştı.
Sarılmaları uzun sürmedi. Jae-ak geri çekildiğinde Seol-su’nun gözleri dolmuştu.
“Yolun açık olsun,” dedi kadın.
“Size de dikkat edin.”
Jae-ak başka bir şey söylemeden yanından ayrıldı. Fakat bu kez yüzündeki ifade eskisi kadar kayıtsız değildi.
Eun-chae hemen önüne geçti.
“Bir dakika!”
Jae-ak ona baktı.
“Ne oldu?”
“Bana sarılmadan gidemezsin.”
“Az önce herkesle vedalaştın.”
“Seninle vedalaşmadım.”
Jae-ak hafifçe güldü ve eğildi. Eun-chae kollarını boynuna doladı.
“Çabuk dön.”
“Dönerim.”
“Bir de bana hediye getireceksin.”
“Ne istiyorsun?”
“Daha karar vermedim.”
“Karar vermeden nasıl alacağım?”
“Sen bir şey bulursun.”
Geon arkadan seslendi.
“Bana da sipariş vermek isteyen var mı? Nasıl olsa herkes hediye bekliyor.”
Eun-chae hemen ona döndü.
“Sen de getireceksin!”
Geon şaşkınlıkla Jae-ak’a baktı.
“Ben ne ara bu ailenin alışveriş sorumlusu oldum?”
Jae-ak güldü.
“Bence artık çok geç.”
Avluda kısa süreli bir neşe yayıldı.
Mu-jin atına bindi. Ardından dört oğlu da hazırlıklarını tamamladı. Jae-ak da atının yanına gitti. Geon kendi atına binerken son kez konağa baktı.
Hye-jin ve Eun-chae kapının önünde duruyordu. Seol-su ise yorgun görünmesine rağmen onları uğurlamak için yerinden ayrılmamıştı.
Mu-jin atını hareket ettirdi.
“Yola çıkıyoruz.”
Kafile yavaşça ilerlemeye başladı.
Eun-chae ellerini sallıyordu.
“Çabuk dönün!”
Hye-jin de onlara el salladı. Seol-su ise gözlerini özellikle Jae-ak’tan ayırmıyordu.
Jae-ak birkaç adım ilerledikten sonra arkasına döndü.
Üçü hâlâ kapının önündeydi.
Bir süre baktıktan sonra önüne döndü.
Geon yanına yaklaştı.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
“Emin misin?”
Jae-ak kısa bir süre sustu.
“Evet. Sadece alışık değilim.”
“Neye?”
“Birilerinin dönmemi beklemesine.”
Geon bu kez şaka yapmadı.
“Alışırsın belki.”
Jae-ak cevap vermedi. Atını biraz hızlandırıp babasının ve kardeşlerinin yanına yetişti.
Yolculuk başlamıştı. Önlerinde saray, çözülmesi gereken meseleler ve ne getireceği belli olmayan günler vardı.
Ama Jae-ak ilk kez bir yerden ayrılırken arkasında kendisini bekleyen insanlar bırakmıştı.