54. Bölüm – Kardeşimden Uzak Dur

Gümüş Hilal Sarayı'nın yüksek kapıları göründüğünde Kang ailesi bir süredir sessizce ilerliyordu.

General Kang Mu-jin önde, oğulları hemen arkasındaydı. Do-hyun, Seo-jin, Min-gyu ve Ji-won yol boyunca birkaç kez konuşmaya çalışmış ama babalarının düşünceli hâlini görünce vazgeçmişlerdi.

Jae-ak ise atının üzerinde çevreyi izliyordu. Saraya yaklaştıkça bir şeylerin yolunda olmadığını fark etmişti.

Kapının önünde normalden fazla asker vardı.

Üstelik gelenleri karşılamak için değil, yollarını kesmek için bekliyor gibiydiler.

Geon atını Jae-ak'ın yanına yaklaştırdı.

"Bu kadar askerle bizi karşılamaları pek nazik olmadı."

Jae-ak gözlerini kapıdan ayırmadı.

"Belki de bizi bekliyorlardır."

"İyi bir haber için mi?"

"Sanmıyorum."

Mu-jin atından indi. Diğerleri de onu takip etti.

Tam saraya doğru ilerleyeceklerdi ki askerlerin komutanı önlerine çıktı.

"General Kang Mu-jin?"

"Benim."

Komutan elindeki mühürlü belgeyi açtı.

"Majesteleri Kral Han Tae-gon'un emriyle General Kang Mu-jin'in askerî rütbesi ve ordu üzerindeki bütün yetkileri kaldırılmıştır. Kang ailesinin saray ve askerî görevlerinden kaynaklanan unvanları iptal edilmiştir. Burada bulunan aile üyelerinin tamamı tutuklanacaktır."

Bir anda herkes sustu.

Seo-jin, komutana doğru bir adım attı.

"Bir dakika. Ne söylediğinin farkında mısın?"

"Emri okuyorum."

"Babamın rütbesini mi kaldırdınız?"

Komutan cevap vermedi.

Min-gyu'nun çenesi gerildi.

"Bu karar neye dayanıyor?"

"Son dönemde kuzey ordusunun gerçekleştirdiği hareketler ve ayaklanma sırasında verilen emirlerde yaşanan gecikmeler hakkında şüpheler bulunmaktadır. General Kang'ın bu olaylarla bağlantısı araştırılacaktır."

Do-hyun'un sesi sertleşti.

"Şüphe mi? Yıllarca bu ülkenin sınırlarını koruyan bir komutanı, yalnızca şüpheyle mi suçluyorsunuz?"

"Ben yalnızca Majestelerinin emrini iletiyorum."

Mu-jin elini kaldırarak oğullarını susturdu.

"Emri görmek istiyorum."

Komutan belgeyi uzattı.

Mu-jin yazılanları dikkatle okudu. Yüzünde öfkesini belli eden bir ifade yoktu ama gözleri sertleşmişti.

"Bu emrin altında kralın mührü var. Peki, hakkımdaki suçlamaları kendisine sormama neden izin verilmiyor?"

"Majesteleriyle görüşmeniz şu an mümkün değil."

"Ben bu ülkenin ordusuna hizmet etmiş bir komutanım. Hakkımda verilen kararın gerekçesini öğrenmek istiyorum."

"Emir değişmeyecek, generalim."

Mu-jin bir süre askere baktı.

"Öyleyse itirazımı doğrudan Majestelerine ileteceğim."

Askerler çevrelerinde biraz daha sıkı bir halka oluşturdu.

Jae-ak o ana kadar sessiz kalmıştı. Komutanın elindeki belgeye, askerlerin yerleşimine ve saray kapısında bekleyenlere baktı.

Bu, sıradan bir çağrı değildi.

Geon hafifçe eğilip fısıldadı:

"Sanırım saraya hoş geldin demeyecekler."

Jae-ak gözünü askerlerden ayırmadan cevap verdi.

"Sen de her zaman doğru zamanda konuşuyorsun."

"İçimi dökmem yasak mı?"

"Şimdilik evet."

Tam o sırada sarayın iç kapısı açıldı.

Beş prens avluya çıktı.

Önde Han Do-yun vardı. Her zamanki gibi dik duruyor, yüzündeki ifadeyi belli etmiyordu. Yanında ikinci prens Han Min-jae yürüyordu. Min-jae'nin bakışları önce askerlerin çevrelediği Kang ailesine, sonra Jae-ak'a kaydı.

Han Ji-hwan'ın yüzünde açık bir huzursuzluk vardı. Tae-jun sessizce etrafı inceliyor, Seok-woo ise karşısındaki manzaradan memnun görünüyordu.

Do-yun birkaç adım kala durdu.

"Demek geldiniz."

Mu-jin ona döndü.

"Bu kararın sebebini biliyor musun?"

Do-yun'un cevabı kısa oldu.

"Majestelerinin emri."

"Ben de emrin gerekçesini soruyorum."

"Bu konuda söylenecekleri Majestelerinden dinlemeniz daha doğru olur."

Mu-jin'in bakışları sertleşti.

"Zaten kendisiyle görüşmek istiyorum."

Seok-woo hafifçe güldü.

"Önce buradaki durumunuzu kabul etmeniz gerekiyor sanırım."

Ji-won ona döndü.

"Ne demek istiyorsun?"

"Artık burada söz sahibi değilsiniz. Babanızın rütbesi de ailenizin unvanları da kaldırıldı. Hâlâ eski günlerdeki gibi davranmanızın anlamı yok."

Seo-jin araya girdi.

"Bu kadar rahat konuştuğuna göre kararın neye dayandığını biliyorsun."

Seok-woo omuz silkti.

"Bilmem gerekmiyor. Kral kararını vermiş."

Tae-jun bu kez konuştu.

"Belki de bazı şeyleri zamanında fark etselerdi bugün burada olmazlardı."

Jae-ak ona baktı.

"Ne gibi şeyleri?"

Tae-jun'un gözleri hafifçe kısıldı.

"İnsan bazen nerede durması gerektiğini bilmelidir."

"Bu öğüdü kendine saklayabilirsin."

Min-jae araya girdi. Sesi diğerleri kadar sert değildi ama sözleri küçümseyiciydi.

"Jae-ak, senin yine tartışma çıkarmana gerek yok. Zaten yıllardır ne saraya ne de buradaki insanlara ait olduğunu gösterdin."

Jae-ak'ın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

"Ne güzel. Demek hâlâ benimle ilgileniyorsunuz."

Min-jae'nin gülümsemesi kayboldu.

Do-yun, Jae-ak'a doğrudan baktı.

"Keşke hiç karışmasaydın."

Jae-ak cevap vermedi.

Do-yun devam etti:

"Bize hiç benzemediğin doğduğun günden beri belliydi zaten. Yıllarca bunu değiştirmeye çalıştın ama olmadı."

Sözler avluda yankılanmadı belki ama Jae-ak onları çok iyi duydu.

Bir zamanlar bu sözlerin ardından kendisini açıklamaya çalışırdı. Bir yanlış anlaşılma olduğunu, kimseye zarar vermediğini anlatmak isterdi.

Şimdi ise karşısında duran insanlara bakarken içinde eski bir yorgunluktan başka bir şey hissetmedi.

"Merak etme," dedi sakince. "Sizin gibi olmak için hiç uğraşmadım."

Do-yun'un yüzü değişmedi.

"Zaten olamazdın."

Do-hyun bir adım öne çıktı.

"Yeter."

Do-yun gözlerini ona çevirdi.

"Bu konuya karışma."

"Jae-ak'a hakaret ediyorsun. Elbette karışacağım."

Seo-jin de Do-hyun'un yanında durdu.

"Babamız hakkındaki suçlamalar henüz kanıtlanmış değil. Jae-ak'ın geçmişini ortaya atarak konuyu değiştirmeye çalışma."

Ji-won, Jae-ak'ın diğer tarafına geçti.

"Onunla böyle konuşamazsınız."

Seok-woo alayla başını salladı.

"Ne kadar çabuk sahiplenmişsiniz. Birkaç ay önce birbirinize güvenmiyordunuz bile."

Min-gyu'nun yüzü sertleşti.

"Sen bizim aramızda ne olduğunu bilmiyorsun."

"Bilmem gerekmiyor. Dışarıdan bakınca bile görülüyor."

Min-gyu bir adım attı. Bu kez Jae-ak'ın önüne geçti.

"Kardeşimden uzak dur!"

Sesi avludaki konuşmaları kesti.

Bir an herkes sustu.

Jae-ak olduğu yerde kaldı.

Kardeşim.

Min-gyu bu kelimeyi öfkeyle söylemişti. Karşısındakini susturmak, Jae-ak'a bir daha hakaret edilmesini engellemek istiyordu.

Ama Jae-ak için o iki hece, söylenişinden çok daha fazlasıydı.

Yıllarca sarayda birilerinin kendisine böyle seslenmesini beklemişti. Sonra beklemekten vazgeçmişti. Hatta bir gün böyle bir şeyin mümkün olabileceğini düşünmeyi bile bırakmıştı.

Şimdi ise kendisini henüz tam olarak kabul ettiğinden emin olmadığı bir adamın ağzından duymuştu.

Bakışları kısa bir an Min-gyu'nun sırtında kaldı.

Min-gyu arkasına dönmedi.

Do-hyun da kardeşinin yanında duruyordu.

"Jae-ak bizim ailemizden," dedi. "Bunu kabul etmek zorunda değilsiniz ama ona hakaret etmenize izin vermeyeceğiz."

Seo-jin başını salladı.

"Biz kendi aramızdaki meseleleri kendimiz çözeriz. Sizin sözlerinize ihtiyacımız yok."

Ji-won da ekledi:

"Bir daha onun hakkında konuşurken dikkatli olun."

Jae-ak gözlerini yere indirdi. Yüzündeki şaşkınlığı gizlemek için kısa bir nefes aldı.

Geon yanına yaklaştı ama hiçbir şey söylemedi. Bu kez şaka yapmanın zamanı olmadığını anlamıştı.

Jae-ak sonunda konuştu.

"Benim için kavga etmenize gerek yok."

Min-gyu başını hafifçe çevirdi.

"Bu bizim kararımız."

Jae-ak bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti.

Ardından prenslere döndü.

"Yalnız bir şey söyleyeceğim."

Seok-woo kaşını kaldırdı.

"Dinliyoruz."

Jae-ak'ın yüzündeki ifade değişmedi.

"Keşke sizi teker teker dövebilme fırsatım olsaydı."

Ji-hwan öfkeyle öne çıktı.

"Sen hâlâ kendini ne sanıyorsun?"

Jae-ak sakince ona baktı.

"Şu an mı? Sabırlı biri olmaya çalışıyorum."

Geon başını eğdi.

"Gerçekten çok sabırlısın."

Jae-ak ona yan gözle baktı.

"Geon."

"Tamam, sustum."

Mu-jin araya girerek oğullarının daha fazla konuşmasını engelledi.

"Yeter. Buraya kavga etmeye gelmedik."

Sonra komutana döndü.

"Emri yerine ge