55. Bölüm – Eski Zindan

Zindan kapısı arkalarından kapandığında demirlerin sesi taş koridorlarda yankılandı.

Geon istemsizce arkasına döndü.

"Şu kapının sesine bir türlü alışamadım."

Seo-jin etrafına göz gezdirdi. Küçük, havasız bir yerdi. Duvarların bazı bölümleri nemden kararmış, yerdeki taşlar soğuktan buz kesmişti. İçeride birkaç kişinin oturabileceği eski bir taş sedir vardı. Pencere denebilecek küçücük açıklıktan doğru dürüst ışık gelmiyordu.

"Burada ne kadar kalacağımızı bilen var mı?" diye sordu.

Mu-jin çevreyi inceledikten sonra cevap verdi.

"Hayır. Önce neyle suçlandığımızı öğreneceğiz. Sonra kralın karşısına çıkacağız."

Do-hyun babasının yanına geldi.

"Ya görüşmemize izin vermezlerse?"

"Bir yolunu bulacağız."

Min-gyu duvara yaslanmaya çalıştı ama omzundaki ağrı yüzünden hareketini yarıda kesti. Yüzünü belli etmemeye çalışsa da Jae-ak bunu fark etti.

"Omzun mu ağrıyor?"

"Bir şey yok."

"Az önce de böyle söyledin."

Min-gyu cevap vermedi.

Jae-ak biraz daha yaklaşacakken gözleri zindanın diğer tarafına kaydı. Taş duvarlara, kapıya ve köşedeki eski sedire baktı. Bir süre öylece kaldı.

Geon onu izliyordu.

"Jae-ak?"

"Ne?"

"İyi misin?"

"İyiyim."

"Yüzün hiç öyle söylemiyor."

Do-hyun da yanlarına geldi.

"Gerçekten iyi misin? Rengin bembeyaz olmuş."

Seo-jin dikkatle yüzüne baktı.

"Başın mı dönüyor?"

"Hayır. Bir şey olmadı."

Ji-won da yaklaştı.

"Buraya girdiğimizden beri sessizsin. Bir şey mi hatırladın?"

Jae-ak cevap vermedi. Bir süre duvardaki taşlara baktıktan sonra konuştu.

"Çocukken burada kalmıştım."

Dört kardeşin de yüzündeki ifade değişti.

"Bu zindanda mı?" diye sordu Seo-jin.

"Evet."

Do-hyun'un kaşları çatıldı.

"Ne zaman?"

"On yaşındayken."

Bir an sessizlik oldu.

Ji-won, Jae-ak'ın yüzüne baktı.

"Ne kadar kaldın?"

"Hatırlamıyorum."

"Nasıl hatırlamıyorsun?" diye sordu Min-gyu.

Jae-ak omuz silkti.

"Çocuk olduğum için günleri saymıyordum herhâlde."

Do-hyun biraz daha yaklaştı.

"Buraya neden getirilmiştin?"

Jae-ak ona baktı.

"Sarayda hakkımda çıkan suçlamaları hatırlıyorsun."

"Hatırlıyorum."

"İşte o yüzden."

Seo-jin'in yüzü gerildi.

"Sen o zaman daha çocuktun."

"Öyleydim."

"Ne yaptığını söylemişlerdi?"

Jae-ak kısa bir nefes aldı.

"Kraliçenin oğluna zarar vermeye çalıştığımı, saraydan bir şey çaldığımı... Herkesin anlatacak başka bir hikâyesi vardı. Ben de kendimi anlatmaya çalışıyordum."

Ji-won'un sesi alçaldı.

"Kimse seni dinlemedi mi?"

Jae-ak hafifçe gülümsedi.

"Dinlemiş gibi yaptılar."

Min-gyu başını öne eğdi.

Do-hyun bir süre konuşamadı. Sonunda sordu:

"Burada tek başına mıydın?"

"Başka tutuklular da vardı. Ama benimle ilgilenen kimse yoktu."

"Yemeğini kim getiriyordu?" diye sordu Seo-jin.

"Zindan görevlileri."

"Bir şey istediğinde?"

Jae-ak ona baktı.

"İstemezdim."

"Niye?"

"Çünkü istemenin bir anlamı olmadığını öğrenmiştim."

Bu cevap Do-hyun'un yüzündeki ifadeyi değiştirdi.

"Jae-ak..."

"Önemli değil."

"Nasıl önemli değil?"

Jae-ak başını kaldırdı.

"Çünkü artık on yaşında değilim. Geçti."

Do-hyun itiraz edecek gibi oldu ama sustu.

Geon, Jae-ak'ın yanına geldi.

"Biraz otursan iyi olur."

Jae-ak itiraz etmedi. Duvarın kenarındaki taş sedire oturdu.

Buraya girince kendisini eskisi kadar güçlü hissetmemişti. Duvarların kokusu, kapının sesi, daracık alan... Hepsi geçmişten bir şeyleri önüne getirmişti.

Ama bunu kimseye anlatmaya niyeti yoktu.

Bir de kardeşleri vardı.

Yüzüne bakıp iyi olup olmadığını soruyorlardı.

Bu hâlâ ona tuhaf geliyordu.

Bir süre herkes sessiz kaldı.

Mu-jin, kapının önünde bekleyen askerlere baktıktan sonra oğullarına döndü.

"Buradan çıkmanın yolunu kavga ederek aramayacağız. Kralın emrinin gerekçesini öğrenmeden hareket etmeyeceğiz."

Do-hyun başını salladı.

"Anlaşıldı."

Seo-jin sedirin diğer ucuna oturdu.

"Yine de bu kadar kolay tutuklanmamız normal değil. Bütün hazırlık yapılmış."

"Ben de aynı şeyi düşünüyorum," dedi Mu-jin. "Biri bu kararın önceden uygulanmasını sağlamış."

Ji-won babasına baktı.

"Yani bizi buraya getirmek için emir çoktan hazırlanmış mıydı?"

"Öyle görünüyor."

Min-gyu yer değiştirmek için omzunu oynattı ve yüzünü buruşturdu.

Jae-ak hemen başını kaldırdı.

"Yine mi?"

"Ne yine mi?"

"Omzun."

"Bir şey yok dedim ya."

Jae-ak ayağa kalktı.

"Kolunu göster."

"Jae-ak, gerçekten..."

"Min-gyu, kolunu göster."

Min-gyu bir süre ona baktı. Sonunda ceketini dikkatlice sıyırdı.

Bandajın omuz kısmı yeniden kanlanmıştı.

Do-hyun hemen yanlarına geldi.

"Yaran mı açıldı?"

"Biraz."

Jae-ak bandajı inceledi.

"Biraz değil. Kanama yeniden başlamış."

Min-gyu yüzünü buruşturdu.

"Burada ne yapabilirsin ki?"

"Seninle tartışabilirim. Ama önce yarana bakacağım."

Geon hemen çantasını açtı.

"Malzemeler burada."

Jae-ak çantadan temiz bezleri ve gerekli malzemeleri çıkardı.

"Ji-won, lambayı biraz yaklaştır. Seo-jin, temiz su bulabilir misin?"

Seo-jin hemen kapıya yöneldi.

"İsteyeyim."

Mu-jin de oğlunun yanına geldi.

"Yardım edeyim mi?"

"Şimdilik gerek yok. Birazdan bandajı tutmanız gerekebilir."

Min-gyu oturdu. Jae-ak dikkatlice eski bandajı çıkarmaya başladı.

"Kolunu oynatma."

"Tamam."

"Gerçekten oynatma."

"Anladım."

Geon kenardan baktı.

"Min-gyu, bu sefer doktoru dinle. Yoksa seni burada kendisi bağlayıp bırakacak."

Jae-ak gözlerini kaldırmadan cevap verdi.

"Onu yapmam gerekirse yaparım."

Min-gyu hafifçe güldü.

"Çok naziksin."

"Sen de çok uslusun."

Kısa bir an için ortamın gerginliği dağıldı.

Jae-ak yarayı temizledi. Ardından kanamanın durumunu kontrol edip yeniden sardı. Hareketleri dikkatli ve sakindi. Zindanın karanlığına rağmen ne yapacağını biliyordu.

Do-hyun, kardeşini izliyordu.

"Bu kadar dikkatli olmayı nereden öğrendin?"

Jae-ak işini bitirmeden cevap vermedi.

"Öğrendim işte."

"Yine Heo Gyeom'dan mı?"

"Evet. Bir de sonrasında kendim çalıştım."

Seo-jin suyla geri geldi.

"Başka bir şeye ihtiyacın var mı?"

"Şimdilik yok."

Jae-ak son düğümü bağladıktan sonra Min-gyu'nun omzunu kontrol etti.

"Tamam. Ama bugün kolunu mümkün olduğunca dinlendireceksin."

Min-gyu başını salladı.

"Teşekkür ederim."

Jae-ak malzemeleri toplamaya başladı.

"Bir dahaki sefere ağrıdığını baştan söyle."

Min-gyu ona baktı.

"Sen de bir dahaki sefere kendini kötü hissettiğinde söyle."

Jae-ak'ın elleri bir an durdu.

"Benim neyim var?"

"Az önce yüzün bembeyazdı."

"Geçti."

"Yine de söyle."

Jae-ak cevap vermedi.

Do-hyun bir süre kardeşine baktıktan sonra konuştu.

"Jae-ak, senin evde kalman lazımdı."

Jae-ak başını kaldırdı.

"Ne?"

"Bu sarayın ne kadar tehlikeli olduğunu biliyorduk. Babamızın bile başına ne geleceği belli değil. Seni yanımızda getirmesek daha iyi olurdu."

Jae-ak birkaç saniye ona baktı.

"Ya sen de?"

Do-hyun ne demek istediğini anlamamış gibi kaşlarını çattı.

"Ne?"

"Sen de tehlikeli olduğunu biliyordun. Sen neden geldin?"

"Ben babamın yanındayım."

"Ben de sizin yanınızdayım."

Do-hyun sustu.

Jae-ak malzemeleri çantaya yerleştirmeyi sürdürdü.

"Benim için karar vermeyi bırakın. Saraya gelmek istedim ve geldim."

Min-gyu araya girdi.

"Kimse seni dışlamak istemiyor."

"Öyle düşünmedim."

"Öyleyse neden böyle konuşuyorsun?"

Jae-ak başını kaldırdı.

"Çünkü daha önce de aynı şeyi yaşadım. Bir yere gitmemem, bir şey yapmamam, kimseyle görüşmemem gerektiği söylendi. Sonra herkes kendi yoluna gitti. Ben yine geride kaldım."

Seo-jin'in yüzündeki ifade yumuşadı.

"Bu kez öyle olsun istemedik."

"Biliyorum."

"Gerçekten biliyor musun?"

Jae-ak bir süre sustu.

"Öğrenmeye çalışıyorum."

Bu cevap üzerine kimse üstelemedi.

Do-hyun başını eğdi.

"Haklısın. Seni korumak isterken yine senin yerine karar verdik."

Jae-ak ona baktı.

"Ben pişman değilim."

"Buraya geldiğine mi?"

"Evet. Sizinle geldim. Yine olsa yine gelirdim."

Min-gyu hafifçe gülümsedi.

"Omzum yüzünden de mi?"

Jae-ak ona döndü.

"Özellikle senin yüzünden. Biraz daha dikkatli olmayı öğrenirsin belki."

Min-gyu güldü.

"Tamam, tamam."

Geon da konuşmaya katıldı.

"Ben baştan beri evde kalmamız gerektiğini söylüyordum."

Jae-ak ona baktı.