57. Bölüm – Kimin Soyu, Kimin Ailesi?I. Eski Bir Oda
57. Bölüm – Kimin Soyu, Kimin Ailesi?
I. Eski Bir Oda
Kral Tae-gon çalışma odasında belgeleri inceliyordu. Hwa-rin içeri girdiğinde başını kaldırmadı.
“Jae-ak'ın söylediklerini düşündünüz mü?” diye sordu kraliçe.
Kral elindeki belgeyi masaya bıraktı.
“Chomiong'un odasını kastediyorsun.”
“Evet. Yıllardır kapalı duran bir odayı herkesin önünde gündeme getirdi.”
“Sebebini açıkladı. Eski hizmetkârların başına gelenleri araştırmak istiyormuş.”
Hwa-rin karşısındaki koltuğa oturdu.
“Gerçekten buna inanıyor musunuz?”
Kral ona baktı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Jae-ak'ın odayla ilgilenmesi beni rahatsız ediyor. Üstelik nedenini tam olarak bilmiyoruz.”
“Benden ne yapmamı istiyorsun?”
“Eun Wol'u çağıralım. O gece saraydaydı. Belki hatırladığı şeyler vardır.”
Kral bir süre düşündü.
“Çağırın.”
Kapıda bekleyen hizmetçi eğilerek odadan çıktı.
Hwa-rin pencereye baktı.
“Bu mesele daha fazla büyümeden kapanmalı.”
Kral cevap vermedi.
Fakat onun da aklında aynı soru vardı: Jae-ak neden yıllar sonra yeniden Chomiong'un odasını kurcalıyordu?
II. Aynı Evde Geçen On Dokuz Yıl
Sarayın geniş avlusunda Kang ailesi bekliyordu.
Mu-jin'in yeniden Kral'ın huzuruna çıkması istenmişti. Oğulları da onunla birlikteydi.
Do-hyun ayakta duruyor, Seo-jin çevreyi izliyor, Ji-won ise Jae-ak'ın yanına oturmuştu. Min-gyu biraz ileride, yaralı omzunu koruyarak bekliyordu.
Ji-won, Jae-ak'ın elindeki küçük taşı fark etti.
“Onunla ne yapıyorsun?”
“Hiç.”
“Bir süredir elinde çevirip duruyorsun.”
“Düşünüyorum.”
“Ne düşünüyorsun?”
Jae-ak başını kaldırdı.
“Kahvaltıda neden daha fazla yemediğimi.”
Seo-jin gülerek yanlarına geldi.
“Bunu düşünmek için bu kadar uğraşmana gerek yok.”
“Sen aç değilsin tabii.”
“Ben senin kadar yemek düşünmüyorum.”
“Bence hayatın önemli bir kısmını kaçırıyorsun.”
Min-gyu başını iki yana salladı.
“Biraz sessiz kalmayı deneyebilir misin?”
Jae-ak ona döndü.
“Senin kolun ağrıyor diye herkesin susması mı gerekiyor?”
“Senin konuşmanla kolumun ne ilgisi var?”
“Belki sesim ağrını artırıyordur.”
Ji-won gülmeye başladı.
Tam o sırada avlunun girişinde prensler göründü.
Do-yun, Min-jae, Ji-hwan, Tae-jun, Seok-woo ve Tae-yul birlikte geliyordu.
Tae-yul, Kang ailesini görünce duraksamadı. Yanlarından geçip gitmek üzereydi ki Ji-won'un sesi duyuldu.
“Bizi gördüğün hâlde selam vermeyecek misin?”
Tae-yul ona döndü.
“Selam vermem için bir sebep göremiyorum.”
Ji-won'un yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Anlaşıldı.”
Tae-yul bakışlarını Jae-ak'a çevirdi.
“Senin de burada ne işin var?”
Jae-ak elindeki taşı cebine koydu.
“Bekliyorum.”
“Neyi?”
“Senin neden bu kadar meraklı olduğunu anlamaya çalışıyorum.”
Seo-jin gülümsemesini sakladı.
Tae-yul onunla uğraşmadı. Bakışlarını Do-hyun'a çevirdi.
“Bana hâlâ ailenizin bir parçasıymışım gibi davranmanızın bir anlamı yok.”
Do-hyun sakin bir sesle cevap verdi.
“Biz sana nasıl davranacağımıza kendimiz karar veririz.”
“Bence artık buna gerek yok.”
Ji-won ayağa kalktı.
“On dokuz yıl aynı evde yaşadık. Aynı sofraya oturduk. Seninle büyüdük. Şimdi bunların hiçbir anlamı yokmuş gibi konuşuyorsun.”
Tae-yul'un yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.
“Geçmişte yaşananları değiştiremem. Ama bundan sonra kiminle yaşayacağıma kendim karar verebilirim.”
Seo-jin ona dikkatle baktı.
“Bunu anlamak zorunda değiliz, öyle mi?”
“Hayır. Zaten anlamanızı beklemiyorum.”
Do-hyun birkaç adım yaklaştı.
“On dokuz yıl önce ailemiz de bir karar verdi. Bunu hatırlıyor musun?”
Tae-yul kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Hangi karar?”
“İsyan sırasında Kang ailesi hanedan haklarından kendi isteğiyle vazgeçti. Bizim ailemiz de eski kraliyet soyundandı. Ama taht üzerinde hak iddia etmedik. Ülkenin yeniden karışmasını istemedik. Babamız ve annemiz bu kararı verdi. Sonra kendi hayatımızı kurduk.”
Tae-yul kısa bir gülümsemeyle karşılık verdi.
“Demek hâlâ bunu konuşuyorsunuz.”
“Çünkü o kararın ne anlama geldiğini biliyoruz.”
“Benim için bir anlamı yok.”
Ji-won dayanamadı.
“Seol-su seni kendi evladı gibi büyüttü.”
Tae-yul bu kez ona baktı.
“Bana iyi davrandığını inkâr etmiyorum.”
Ji-won bir an sustu.
Tae-yul devam etti.
“Ama bu, ömrümün geri kalanını o evde geçireceğim anlamına gelmiyor.”
“Kimse senden bunu istemedi,” dedi Seo-jin.
“Öyleyse bu konuyu kapatalım.”
Jae-ak başını hafifçe yana eğdi.
“İnsan geçmişini değiştiremiyor. Ama anlaşılan bazıları geçmişini hiç yaşanmamış sayabiliyor.”
Tae-yul ona döndü.
“Bunu senin söylemen ilginç.”
“Öyle mi?”
“Sen de kendine yeni bir aile bulmuşsun.”
Jae-ak'ın yüzündeki rahat ifade bir anlığına kayboldu.
“Ben kimseyi bulmadım.”
Tae-yul'un bakışları Kang kardeşlere kaydı.
“Öyleyse neden onların yanında duruyorsun?”
Jae-ak kısa bir süre düşündü.
“Şimdilik burada durmak istiyorum.”
Tae-yul başka bir şey söylemedi. Fakat Do-hyun'un yanından geçerken omzuna çarptı.
Do-hyun kolundan tuttu.
“Dikkatli ol.”
Tae-yul elini kurtardı.
“Bana emir vermeyin.”
Do-hyun'un yüzü sertleşti.
“Bir daha kimseye çarpmadan yürümeyi öğren.”
Tae-yul birden dönerek Do-hyun'un yakasına yapıştı.
“Bana nasıl davranacağımı söyleyemezsin.”
Do-hyun bileğini kavradı.
“Elini çek.”
Tae-yul onu itti. Do-hyun geriye doğru bir adım attı.
Ji-won hemen araya girdi.
“Ne yapıyorsun?”
Tae-yul onu omzundan itti. Seo-jin kolunu yakalamaya çalıştı ama Tae-yul kurtuldu.
Min-gyu ayağa kalktı.
“Yeter artık!”
Tae-yul'un kolu hareket sırasında Min-gyu'nun yaralı omzuna çarptı. Min-gyu'nun yüzü acıyla gerildi.
Jae-ak hemen yanına geçti.
“Min-gyu, koluna dikkat et.”
“İyiyim.”
“Yaran yeniden açılırsa hiç iyi olmayacak.”
Do-hyun yeniden Tae-yul'a yöneldi.
“Bir daha kardeşime dokunma!”
Tae-yul alaycı bir ifadeyle baktı.
“Hanginiz kardeşim? Sayınızı karıştırdım artık.”
Ji-won öfkeyle üzerine yürüdü. Tae-yul da onu karşılamaya çalıştı. Do-hyun araya girdiğinde Tae-yul ona yumruk savurdu. Do-hyun koluyla darbeyi engelledi.
Jae-ak, Min-gyu'nun yanından ayrılmadan konuştu.
“Burada kal. Kolunu daha fazla zorlama.”
Min-gyu itiraz etti.
“Ben iyiyim.”
“Bunu sonra tartışırız.”
Tae-yul yeniden Do-hyun'a yöneldiğinde Jae-ak araya girdi.
“Yeter artık.”
Tae-yul onu omzundan itti.
“Sen de çekil.”
Jae-ak birkaç adım geriledi. Tae-yul yeniden üzerine geldiğinde yana çekilerek hamleden kurtuldu. Tae-yul'un dengesi bozulunca Jae-ak kolunu yakalayıp onu kendine doğru çekti. Tae-yul toparlanmaya çalıştı ama Jae-ak'ın hamlesiyle yere düştü.
Avluda bir an sessizlik oldu.
Tae-yul hemen ayağa kalkamadı. Önce bir elini yere koyup doğrulmaya çalıştı. Sonra başını kaldırıp Jae-ak'a baktı. Yüzündeki şaşkınlık kısa sürede öfkeye dönüştü.
“Sen...”
Jae-ak ona ikinci bir hamle yapmadı. Olduğu yerde durdu.
Tae-yul sonunda ayağa kalktı. Üzerini sert hareketlerle düzeltti.
“Bunun hesabını vereceksin.”
Jae-ak ona baktı.
“Önce kiminle kavga ettiğini hatırla. Herkesin üzerine yürüyen sendin.”
Seok-woo öne çıktı.
“Bir prense el kaldırdın!”
Jae-ak ona döndü.
“Bir prensin de başkalarına el kaldırmaması gerekiyor.”
Tae-yul yeniden ilerlemek istedi ama Do-yun önüne geçti.
“Yeter. Burada daha fazla rezillik çıkarmayacaksın.”
Tae-yul kardeşine baktı.
“Sen de onların tarafında mısın?”
Do-yun cevap vermedi.
Jae-ak ise Min-gyu'nun yanına döndü.
“Kolun nasıl?”
“Biraz ağrıyor.”
“Biraz mı?”
“Tamam, ağrıyor.”
“Güzel. Sonunda doğru cevap verdin.”
Min-gyu ona ters ters baktı.
“Sen de her şeye karışmasan olmaz mı?”
“Olmaz.”
Ji-won gülmeye başladı.
Tam o sırada avlunun girişinde General Mu-jin göründü.
III. Elli Bin Kişinin Sadakati
Mu-jin avluya girdiğinde karşısındaki manzarayı gördü.
Dağılmış kıyafetler, öfkeli yüzler ve Tae-yul'un hâlâ üzerini düzeltmesi…
“Burada ne oldu?”
Do-hyun babasına döndü.
“Bir tartışma çıktı.”
Mu-jin'in bakışları Min-gyu'nun koluna kaydı.
“Koluna ne oldu?”
“Tae-yul çarptı. Bir şey yok.”
Jae-ak hemen araya girdi.
“Yarası yeniden zorlandı.”
Mu-jin oğluna baktı.
“Doktora görüneceksin.”
“Baba, iyiyim.”
“Doktor görmeden karar vermiyoruz.”
Tae-yul öne çıktı.
“General Kang, oğullarınız sını