58. Bölüm – Yol Arkadaşları
58. Bölüm – Yol Arkadaşları
I. Biraz da Sen Gel
Yolculuk sabahın erken saatlerinde başlamıştı.
Kang Mu-jin önde ilerliyor, dört oğlu ve Jae-ak arkasından geliyordu. Geon da onlara eşlik ediyordu.
Hava serindi. Yolun iki yanındaki ağaçların arasından güneş yeni yeni görünüyordu.
Seo-jin atını Jae-ak'ın yanına sürdü.
“Bu kadar sessiz olman normal mi?”
Jae-ak ona baktı.
“Yolculuk boyunca konuşmamı mı bekliyorsun?”
“Hayır. Sadece senin sessizliğin insanı endişelendiriyor.”
Ji-won arkadan seslendi.
“Bence bir şey planlıyor.”
Jae-ak başını çevirmeden cevap verdi.
“Senin kadar düşünmeden hareket etmiyorum.”
Ji-won güldü.
“Bak, konuşabiliyormuş.”
Do-hyun ikisinin konuşmalarını dinlerken hafifçe gülümsedi. Jae-ak konuşmalara katılıyor ama gözleri sık sık yolun kenarına kayıyordu.
Min-gyu ise atını biraz geride tutuyordu. Omzundaki yara iyileşmeye başlamıştı ama henüz tamamen düzelmemişti.
Jae-ak bunu fark edince atını onun yanına yaklaştırdı.
“Omzun nasıl?”
“İyi.”
“Kolunu kaldır.”
Min-gyu ona baktı.
“Şimdi mi?”
“Hayır, gelecek ay. Elbette şimdi.”
Min-gyu istemeyerek kolunu biraz kaldırdı. Yüzündeki hafif kasılmayı gören Jae-ak kaşlarını çattı.
“Zorlamışsın.”
“Biraz hareket ettirdim.”
“Biraz dediğin şey buysa daha fazlasını düşünmek istemiyorum.”
Min-gyu kolunu indirdi.
“Doktorun sen misin?”
“Şimdilik öyle görünüyor.”
Geon arkadan yetişti.
“Bence doktorun sözünü dinlemelisin. Yoksa seni yolun ortasında tedavi etmeye kalkar.”
Jae-ak ona baktı.
“Gerekirse seni de tedavi ederim.”
Geon hemen sustu.
Seo-jin kahkaha attı.
Öğleye doğru kısa bir mola verdiler. Mu-jin askerlerle konuşurken Do-hyun atların durumunu kontrol etti. Ji-won çevreyi dolaşıp su bulabilecekleri bir yer aradı.
Jae-ak, Min-gyu'nun yanına oturdu.
“Yaranı gösterebilir misin?”
Min-gyu pelerinini kenara çekti.
Jae-ak sargının dışını kontrol etti. Kanama yoktu ama omzunun çevresinde hafif bir şişlik vardı.
“Bugün yeniden sarmama gerek yok. Ama akşama kadar dikkat edeceksin.”
“Emir mi veriyorsun?”
“İstersen rica da edebilirim. Ama dinleyeceğini sanmıyorum.”
Min-gyu'nun dudaklarının kenarı hafifçe kıpırdadı.
“Beni o kadar iyi tanımıyorsun.”
“Tanımak için uzun zamandır uğraşmıyorum zaten.”
Bu söz üzerine ikisi de sustu.
Jae-ak ayağa kalkıp Geon'un yanına gitti.
Yeniden yola çıktıklarında Min-gyu atını biraz hızlandırdı. Bir süre sonra omzunu korumak için kolunu gövdesine yakın tuttuğunu fark eden Jae-ak yanına yaklaştı.
“Yine mi?”
“Ne var?”
“Kolunu sabit tutmaya çalışıyorsun. Ağrıyor mu?”
“Biraz.”
“Akşam tekrar bakacağım. Şimdilik kendini zorlama.”
Min-gyu cevap vermedi ama bu kez itiraz da etmedi.
Do-hyun arkadan ikisini izledi. Jae-ak'ın Min-gyu'yla ilgilenmesini artık garipsemiyordu. Yine de aralarındaki mesafenin tamamen ortadan kalkmadığını biliyordu.
Seo-jin, Ji-won'un yanına yaklaştı.
“Min-gyu'nun Jae-ak'ı dinlemesine hâlâ şaşırıyorum.”
Ji-won önlerine baktı.
“Belki de sonunda birinin sözünü dinlemesi gerektiğini anlamıştır.”
“Bunu Min-gyu'ya söylersen bütün yol boyunca seninle tartışır.”
“Biliyorum. O yüzden söylemiyorum.”
İkisi de güldü.
Öndeki Mu-jin oğullarının konuşmalarını duydu ama dönüp bakmadı. Yalnızca atını biraz yavaşlattı.
Yolculuk uzun sürecekti.
Şimdilik hepsinin aynı yolda ilerlemesi yeterliydi.
II. Eski Bir Sır
Gümüş Hilal Sarayı'nda sabahın ilerleyen saatlerinde Hwa-rin'in çalışma odasına bir görevli girdi.
Kraliçe masasındaki evrakları inceliyordu.
“Bir haber var mı?”
“Chomiong'un odası hâlâ kapalı, Majesteleri.”
“Peki orada görevli olanlar?”
“Her şey eskisi gibi devam ediyor.”
Hwa-rin başını kaldırdı.
“Bundan sonra da öyle kalmalı.”
Görevli başını eğdi.
Tam odadan çıkacakken başka bir hizmetkâr aceleyle içeri girdi.
“Majesteleri, önemli bir haber var.”
Hwa-rin ona döndü.
“Söyle.”
“Eun Wol bu sabah odasında ölü bulunmuş.”
Kraliçe'nin eli masanın üzerindeki kâğıdın kenarında durdu.
“Ne zaman?”
“Sabah erkenden fark edilmiş. Saray hekimi çağrılmış ancak yaşlı kadının hayatını kaybettiği anlaşılmış.”
“Ölüm nedeni belli mi?”
“Henüz değil. Odasında da bazı eşyalar dağılmış.”
Hwa-rin birkaç saniye sessiz kaldı.
“Önce hekimden rapor isteyin. Odasına giren çıkan herkesin adını kaydedin. Eşyalarına dokunulmasın.”
“Emredersiniz.”
“Bir de Chomiong'un odasının önündeki muhafızları artırın. Kapının mührü kontrol edilsin. Nöbet değişiminde hiçbir aksaklık istemiyorum.”
Görevli başını eğip çıktı.
Hwa-rin yeniden masasına oturdu ama önündeki evraklara bakmadı.
Eun Wol yıllardır sarayda çalışan yaşlı bir hizmetkârdı. Son zamanlarda davranışlarının değiştiğini fark etmişti. Onu sorgulamış, bazı sorularına cevap alamamıştı.
Şimdi ise ölmüştü.
Üstelik Jae-ak, Chomiong'un odası hakkında sorular sormaya başlamıştı.
Hwa-rin bir süre sonra ayağa kalktı.
“Bu mesele burada kapanmayacak,” diye mırıldandı.
III. Alevler
Sabahın ilerleyen saatlerinde Chomiong'un odasının bulunduğu koridorda nöbet değişimi başlamıştı.
Eski muhafızlar görevlerini devrediyor, yenileri yerlerine geçiyordu. Koridorda kısa süreli bir hareketlilik vardı.
Bir süre sonra yanık kokusu duyuldu.
Ardından koridorun sonundan duman yükselmeye başladı.
“Yangın!”
Bir muhafızın bağırışı koridorda yankılandı.
Askerler hemen harekete geçti. Bir kısmı yardım çağırırken diğerleri koridoru boşaltmaya çalıştı.
Alevler kısa sürede büyüdü.
Yangın haberi kraliçeye ulaştığında Hwa-rin henüz çalışma odasındaydı.
“Chomiong'un odası mı?” diye sordu.
“Evet, Majesteleri.”
Kraliçe hiç vakit kaybetmeden koridora gitti.
Oraya ulaştığında muhafızlar yangını söndürmeye çalışıyordu. Duman koridoru kaplamış, hizmetkârlar güvenli bir yere çekilmişti.
Hwa-rin kapıya baktı.
“İçeride kimse var mı?”
Nöbetçi komutanı önünde eğildi.
“Hayır, Majesteleri. Oda boştu.”
“Yangın nasıl başladı?”
“Henüz bilmiyoruz. Nöbet değişimi sırasında fark edilmiş.”
Hwa-rin'in bakışları kapının üzerindeki mühre kaydı.
“Kapı açılmış mı?”
“Yangın nedeniyle mühür zarar gördü. Ancak ilk incelemede kapının önceden açıldığına dair kesin bir iz bulamadık.”
Kraliçe bir an sustu.
“Önce yangını söndürün. İçeride kalan ne varsa mümkün olduğunca korunsun.”
Komutan başını eğdi.
“Emredersiniz.”
Hwa-rin'in yanına bir muhafız yaklaştı.
“Majesteleri, bir asker koridorun diğer ucunda tanımadığı birini gördüğünü söylüyor.”
“Kimmiş?”
“Yüzünü seçememiş. Kişi kısa süre sonra gözden kaybolmuş.”
Hwa-rin muhafıza döndü.
“Onu bulmanızı istiyorum. O sırada koridorda bulunan herkes sorgulansın.”
“Emredersiniz.”
Alevler bir süre sonra kontrol altına alındı.
Odanın büyük bölümü zarar görmüştü. Tavanın bir kısmı çökmüş, mobilyalar yanmıştı. Güvenlik kontrolünün ardından görevliler içeri girdi.
Bir süre sonra odanın girişine yakın yerde küçük bir metal parçası bulundu.
Parçanın üzerinde hilali andıran ince bir çizgi vardı.
Savaş Bakanı, haber üzerine koridora geldiğinde parçayı dikkatle inceledi.
“Bu daha önce gördüğümüz işaret mi?”
Hwa-rin başını iki yana salladı.
“Hayır. Daha önce bulunan üçgen işaretine benzemiyor.”
Savaş Bakanı metal parçayı görevliye teslim etti.
“Bunu diğer delillerden ayrı kaydedin. Nereden çıktığı da açıkça yazılsın.”
Ardından yanmış odaya göz gezdirdi.
“Eun Wol'un ölümüyle bu olayın aynı güne denk gelmesi düşündürücü.”
Hwa-rin ona döndü.
“Henüz iki olayın bağlantılı olduğunu bilmiyoruz.”
“Bilmiyoruz. Bu yüzden araştıracağız.”
Kraliçe kapıya baktı.
“Bu oda yıllardır kapalıydı. İçeride ne olduğunu merak eden çok kişi olabilir.”
Savaş Bakanı onun sözünü dikkatle dinledi.
“Öyleyse kimin bu odayla ilgilendiğini de araştırmalıyız.”
Hwa-rin cevap vermedi.
Savaş Bakanı nöbetçi komutanına döndü.
“O gün görev yapan herkesin ifadesini istiyorum. Eski nöbetçiler, yeni muhafızlar ve koridordan geçen hizmetkârlar. Hepsi ayrı ayrı dinlenecek.”
Hwa-rin araya girdi.
“Liste bana da getirilsin.”
“Size de iletilecek, Majesteleri. Ancak ifadeler birbirinden bağımsız alınmalı.”
Kraliçe bu cevaptan hoşlanmadı ama belli etmedi.
“Nasıl uygun görüyorsanız.”
IV. Konuş