59. Bölüm – Eve DönüşI. Kuzeyde Bir Akşam
59. Bölüm – Eve Dönüş
I. Kuzeyde Bir Akşam
Kuzeydeki evin önünde Seol-su ile Hye-jin bekliyordu.
Eun-chae ise sabahtan beri yerinde duramıyordu.
“Anne, ne zaman gelecekler?”
“Yakında gelirler.”
“Az önce de yakında dedin.”
Hye-jin kardeşine gülümsedi.
“Yolu kısaltamayız. Biraz sabret.”
Eun-chae dudaklarını büktü.
“Ben sabrediyorum zaten.”
Seol-su kızının saçlarını düzeltti.
“Belli oluyor.”
Tam o sırada uzaktan atların sesi duyuldu.
Eun-chae başını çevirdi.
“Geldiler!”
Beklemeden yola doğru koştu.
Önde Mu-jin vardı. Arkasında Do-hyun, Seo-jin, Min-gyu, Ji-won ve Jae-ak ilerliyordu. Geon da onlarla birlikteydi.
Mu-jin atından iner inmez Eun-chae ona sarıldı.
“Baba!”
Mu-jin kızını kucağına aldı.
“Bizi özledin mi?”
“Çok. Bir daha bu kadar geç kalmayın.”
“Yol uzun sürdü.”
“Yine de geç kaldınız.”
Mu-jin gülerek kızının saçını okşadı.
Eun-chae bu kez kardeşlerine döndü.
“Do-hyun! Seo-jin! Ji-won!”
Ji-won eğilip onu kucağına aldı.
“Min-gyu'yu unuttun galiba.”
“Onu da özledim.”
“Beni biraz daha fazla özlemişsindir umarım.”
Eun-chae cevap vermedi. Gözleri Jae-ak'a kaymıştı.
Jae-ak atından inerken ona baktı.
“Ne oldu?”
Eun-chae hemen yanına gitti.
“Bana bir şey getirdin mi?”
Jae-ak kaşlarını kaldırdı.
“İnsan önce hoş geldin der.”
“Hoş geldin. Şimdi söyle, getirdin mi?”
Seo-jin kahkaha attı.
“Bence bu sorunun cevabını yolculuktan önce düşünmeliydin.”
Jae-ak ona döndü.
“Sen getirdin mi?”
Seo-jin bir an durdu.
“Benim hediyem daha sonra gelecek.”
“Yani getirmedin.”
Ji-won gülmeye başladı.
Hye-jin kapının önünden seslendi.
“Daha içeri girmeden başladınız. Gelin artık.”
Seol-su oğullarına doğru ilerledi.
Önce Do-hyun'a sarıldı. Ardından Seo-jin ve Ji-won'a. Min-gyu'nun yanına geldiğinde gözleri omzundaki bandaja takıldı.
“Omzun nasıl?”
“Daha iyi anne.”
“Gerçekten mi?”
Min-gyu gülümsedi.
“Gerçekten.”
Jae-ak yanlarından geçerken araya girdi.
“Yine de fazla zorlamaması gerekiyor.”
Min-gyu ona baktı.
“Bunu anneme söylemeden duramıyor musun?”
“Sen dikkat etmeden durabiliyor musun?”
Ji-won güldü.
“Bu konuda Jae-ak'ı destekliyorum.”
“Sen de karışma.”
Seol-su, Jae-ak'ın önünde durduğunda bir an sessiz kaldı. Elini oğlunun koluna hafifçe koydu.
“Yolculuk seni yormuştur.”
“Biraz.”
“İçeri geç. Yemek hazır.”
Jae-ak başını salladı.
“Tamam.”
Seol-su daha fazlasını söylemedi. Onu zorlamak istemiyordu.
Mu-jin eşinin yanına geldi.
“Önce herkes içeri girsin. Akşam yemeğini birlikte yiyelim.”
Yemek masası hazırlanmıştı.
Hye-jin son tabakları yerleştirirken Do-hyun da ona yardım ediyordu. Seo-jin mutfaktan bir tepsiyle çıktı.
“Bunu nereye koyayım?”
Hye-jin masayı gösterdi.
“Şuraya.”
Seo-jin tepsiyi bıraktı.
“Başka bir isteğiniz var mı?”
“Var. Biraz sessiz ol.”
Ji-won güldü.
“Onu yapamaz.”
“Sen de çok konuşma.”
Mu-jin masaya oturdu.
“Herkes yerine geçsin. Yemek soğuyacak.”
Eun-chae hemen Jae-ak'ın yanındaki sandalyeye oturdu.
“Burası benim.”
Jae-ak karşısına geçti.
“Ben de oraya oturacaktım.”
“Artık oturamazsın.”
“Peki. Bu akşamlık sen kazandın.”
Min-gyu otururken omzunu korumaya çalıştı. Jae-ak bunu fark etti ama bu kez bir şey söylemedi.
Seol-su herkese yemek uzattı.
“Yol boyunca doğru düzgün yemek yiyebildiniz mi?”
Seo-jin hemen cevap verdi.
“Ben yiyebildim.”
Ji-won ona döndü.
“Sen her durduğumuzda yemek yedin zaten.”
“Bunun neresi kötü?”
“Hiçbir yeri. Sadece şaşırmadım.”
Hye-jin gülümseyerek başını salladı.
“Daha yemek başlamadan tartışmaya başladınız.”
Mu-jin kadehini kaldırdı.
“Bu akşam hepimiz aynı sofradayız. Uzun zamandır böyle bir araya gelememiştik.”
Seol-su da kadehini kaldırdı.
“Eve döndüğünüz için mutluyum.”
Bir süre herkes yemeğiyle ilgilendi.
Sonra Seol-su, Jae-ak'ın önündeki tabağa sevdiğini düşündüğü yemekten koydu.
“Bundan da al.”
Jae-ak tabağına baktı.
“Teşekkür ederim.”
“Sevdiğini düşünmüştüm.”
“Severim.”
Seol-su hafifçe gülümsedi.
“Güzel.”
Seo-jin önündeki tabağı uzattı.
“Bana da biraz verir misin?”
Hye-jin ona baktı.
“Kendin alabilirsin.”
“Misafir gibi davranıyorum.”
Ji-won hemen karşılık verdi.
“Bu evde senden daha az misafir olan yok.”
Masada gülüşmeler oldu.
Jae-ak da gülerek Seo-jin'e döndü.
“Bence tabağını kendin doldur. Yoksa bütün akşam beklersin.”
Seo-jin tabağını geri çekti.
“Bir kez de benim tarafımı tut.”
“Önce haklı ol.”
Min-gyu gülümsemesini saklayamadı.
Seol-su masadaki sohbeti izliyordu. Oğulları birbirine laf yetiştiriyor, Eun-chae arada Jae-ak'a bir şeyler anlatıyor, Geon da konuşmalara katılıyordu.
Bir ara Seol-su, Min-gyu'nun önündeki tabağa baktı.
“Biraz daha ye.”
“Yeterince yedim anne.”
“Yolculukta da az yemişsindir.”
Jae-ak konuşmaya karıştı.
“Bugün iyi yedi. Merak etme.”
Min-gyu ona döndü.
“Sen benim ne kadar yediğimi de mi takip ediyorsun?”
“Omzunu takip etmek daha kolay. Ama onu da sürekli saklıyorsun.”
Seo-jin gülerek başını salladı.
“Bu ikisi böyle devam ederse yemek bitmeyecek.”
Do-hyun araya girdi.
“Bırakın da yemek yiyelim.”
Sohbet yeniden başka konulara döndü.
Seol-su fazla konuşmadı. Ara sıra oğullarına yemek uzattı, Min-gyu'nun omzunu sordu. Jae-ak'ın tabağı boşaldığında ona yeniden yemek teklif etti.
Jae-ak da bu kez geri çevirmedi.
Yemek ilerledikçe konuşmalara daha çok katıldı. Ji-won'la atıştı, Seo-jin'in şakalarına karşılık verdi. Do-hyun'un anlattığı yolculuk meselesini dinlerken birkaç kez gülümsedi.
Seol-su onu izlerken gözleri doldu.
Hye-jin annesinin eline dokundu.
“İyi misin?”
Seol-su başını salladı.
“İyiyim.”
“Biraz dinlen istersen.”
“Yok. Böyle oturmak istiyorum.”
Hye-jin annesinin ne demek istediğini anladı ve başka bir şey sormadı.
Bu akşam hepsi aynı sofradaydı.
Seol-su için şimdilik bu yeterliydi.
II. O Gece Ne Oldu?
Gümüş Hilal Sarayı'nda Savaş Bakanı, Eun Wol'un ölümüyle ilgili raporları Hwa-rin'in çalışma odasına getirdi.
Hwa-rin masanın başında oturuyordu.
“Bir gelişme var mı?”
“Ölümüne ilişkin inceleme sürüyor. Ancak yangınla doğrudan bağlantı kurabildiğimiz bir kanıt yok.”
“Peki odasında bulunan mektup?”
“Jae-ak'a yazılmış. Fakat tamamlanmamış.”
Hwa-rin gözlerini rapordan kaldırdı.
“Ölmeden önce ona ulaşmak istemiş demek.”
“Öyle görünüyor.”
Hwa-rin bir süre sessiz kaldı.
“Ben onunla konuştuğumda çok korkmuştu.”
Savaş Bakanı sandalyesini çekti.
“Ne hakkında?”
“Chomiong'un odası hakkında konuşmak istemedi. Sanki ağzından bir şey kaçırmaktan çekiniyordu.”
“Size bir şey söyledi mi?”
“Yalnızca geçmişte kalması gereken şeylerden söz etti.”
Savaş Bakanı'nın yüzü ciddileşti.
“Eun Wol o gece saraydaydı.”
“Biliyorum.”
“O geceyi bilen az sayıdaki kişiden biriydi.”
Hwa-rin pencereye doğru yürüdü.
“İsyan başladığında saray birbirine girmişti. Herkes bir tarafa koşuyordu. Ne olup bittiğini anlamak bile zordu.”
“Doğum odasında kimlerin bulunduğunu hatırlıyor musunuz?”
Hwa-rin bir süre düşündü.
“Bazılarını. Ama aradan on dokuz yıl geçti. Görevlilerin çoğu artık burada değil.”
“Eski kayıtları bulabiliriz. Nöbet listelerini, doğum kayıtlarını ve o gece görev yapanların ifadelerini…”
Hwa-rin yavaşça ona döndü.
“Chomiong'un çocuklarına o gece gerçekten ne oldu?”
Savaş Bakanı hemen cevap vermedi.
“Bildiğimiz kadarıyla çocuklar doğduktan sonra isyan çıktı. Sonrasında sarayda büyük bir kargaşa yaşandı.”
“Bunu biliyorum. Ben başka bir şey soruyorum.”
“Ne gibi?”
Hwa-rin masaya yaklaştı.
“Her şey gerçekten bize anlatıldığı gibi mi yaşandı? O gece çocukların başında kim vardı? Onları kim taşıdı? Doğum odasından kim çıkardı?”
Savaş Bakanı dikkatle dinledi.
“Bunların cevaplarını kayıtları incelemeden veremeyiz.”
“Eun Wol biliyordu.”
“Bundan emin misiniz?”
“Bana bakışını görmeliydiniz. Konuşmak istemiyordu. Sanki yıllardır taşıdığı bir yük vardı.”
Savaş Bakanı başını salladı.
“Öyleyse o geceye ait kayıtları bulalım. Önce doğum odasında görev yapanları belirlememiz gerekiyor.”
“Eun Wol'un son günlerde kimlerle görüştüğünü de öğrenin.”
“Emredersiniz.”
Savaş Bakanı raporları topladı.
“Bir de mektup meselesi var. Jae-ak'a ulaştırılmasını ister m