6. Bölüm — Saraydan Uzakta

Dokuz yıl geçmişti.

Aryon'da çok şey değişmişti. Sarayda yeni kararlar alınmış, eski dostluklar yerini çıkar ilişkilerine bırakmış, tahtın çevresindeki mücadele giderek sertleşmişti.

Jae-ak ise bütün bunlardan uzakta, Seoryeon'un kalabalık sokaklarından birinde yaşamını sürdürüyordu.

Artık on dokuz yaşındaydı.

Saraydan ayrıldığı günkü çocuk değildi. Yüz hatları belirginleşmiş, bakışları sertleşmişti. İnsanlara kolay kolay güvenmiyor, kimsenin kendisini yakından tanımasına izin vermiyordu.

Şehirde onun hakkında pek çok şey konuşuluyordu. Eğlenceyi sevdiği, geceleri düzenlenen toplantılara katıldığı, vaktini istediği gibi geçirdiği söyleniyordu. Jae-ak da bu söylentileri düzeltmeye çalışmıyordu. İnsanların kendisini nasıl gördüğü artık umurunda değilmiş gibi davranıyordu.

Saraydan ise dokuz yıldır hiçbir haber gelmemişti.

Ne bir aile toplantısı için çağrılmıştı ne de kraliyet ailesinin katıldığı önemli törenlere davet edilmişti. Bayramlarda, kutlamalarda ve sarayda düzenlenen özel yemeklerde adı bile anılmıyordu.

İlk yıllarda bu durum onu düşündürmüştü. Bir gün babasının fikrini değiştireceğini, ağabeylerinden birinin kendisini arayacağını sanmıştı. Fakat zaman geçtikçe beklemekten vazgeçmişti.

Artık saraydan haber gelmediğinde şaşırmıyordu.

O gün öğleden sonra evinden çıktı. Yanında Ryu Geon vardı. İkili, şehrin kalabalık sokaklarında yürürken Jae-ak birkaç dükkânın önünde durdu. Önce kumaşlara, ardından tahıl fiyatlarına göz attı.

Bir pazarcının müşterisiyle tartıştığını duyunca adımlarını yavaşlattı.

“Geçen ay bunun yarı fiyatına satıyordun,” dedi müşteri.

“Benim elimde değil. Toptancı fiyatları artırdı.”

“Her hafta aynı şeyi söylüyorsunuz. Biz bu parayı nereden bulacağız?”

Jae-ak konuşmaya karışmadı. Satıcının yüzüne, çuvalların üzerindeki işaretlere ve dükkânın arkasında bekleyen adamlara dikkatle baktı.

Geon yanına yaklaştı.

“Bir sorun mu var?”

“Fiyatlar neden bu kadar yükselmiş, öğrenmek istiyorum.”

“Bunu merak etmen şaşırtıcı.”

Jae-ak ona döndü.

“Ne demek istiyorsun?”

“Genelde insanların ne düşündüğünü umursamaz görünürsün.”

“Öyle görünmekle gerçekten umursamamak aynı şey değil.”

Jae-ak pazarcının yanına yaklaştı.

“Bu tahılı kimden alıyorsun?”

Adam önce onu baştan aşağı süzdü.

“Size ne lazım?”

“Yalnızca bir cevap.”

“Büyük depolardan geliyor. Son günlerde fiyatlar orada da yükseldi.”

“Depoların sahipleri kim?”

Adam çevresine bakındı.

“Bunu herkes bilmez.”

Jae-ak cebinden birkaç rin çıkarıp tezgâha bıraktı.

“Belki sen biliyorsundur.”

Adam paraya baktı, ardından sesini alçalttı.

“Bazı tüccarlar mallarını depolarda bekletiyor. Piyasaya az ürün çıkarıyorlar. Fiyat yükselince satıyorlar.”

“Bunu ne zamandır yapıyorlar?”

“Birkaç haftadır. Belki daha uzun.”

Jae-ak başıyla teşekkür edip uzaklaştı.

Geon onunla birlikte yürüdü.

“Bunu araştırmamı ister misin?”

“Zaten isteyecektim.”

“Bazen kendi başına karar vermeden önce bana da sorabilirsin.”

“Sen de bazen benden önce davranabilirsin.”

Geon gülümsedi.

“Bunu iltifat sayacağım.”

“Nasıl istersen.”

Jae-ak'ın hayatında saraydan geriye kalan tek yakın kişi Geon'du. Bir zamanlar onu korumakla görevli olan bu adam, yıllar içinde en güvendiği dostuna dönüşmüştü. Aralarında artık muhafızla prens arasındaki ilişki yoktu. Birbirlerine karşı açık konuşuyor, gerektiğinde tartışıyor, bazen de hiçbir şey olmamış gibi birlikte gülüyorlardı.

Jae-ak, Geon'un yanında kendisi gibi davranabiliyordu.

Eve döndüklerinde Geon topladığı bilgileri anlatmak için çalışma odasına geçti. Jae-ak ise masanın üzerindeki kitapları düzenliyordu. Bitkilerle ve tedavi yöntemleriyle ilgili notlar, eski kitapların arasında duruyordu.

Bu bilgileri sarayda öğrenmemişti.

Saraydan ayrıldıktan bir süre sonra dağlarda yaşayan Heo Gyeom adında yaşlı bir bilginle tanışmıştı. İlk karşılaşmalarında yaşlı adam ona kim olduğunu bile sormamıştı. Jae-ak da kendisini tanıtmamıştı.

Heo Gyeom ona önce bitkileri tanımayı, sonra yaraları tedavi etmeyi öğretmişti. Jae-ak'ın sabırsızlığına sık sık kızsa da bildiklerini sakınmadan paylaşmıştı.

“Bir insanın canını kurtarmak istiyorsan önce ne yaptığını bilmelisin,” derdi.

Jae-ak o sözleri unutmamıştı.

Geon elindeki kâğıtları masaya bıraktı.

“Depoların sahiplerini araştırdım. İki tüccarın saray çevresiyle bağlantısı var.”

Jae-ak belgeleri inceledi.

“Başka?”

“Bazı çalışanlar malların haftalardır depolarda bekletildiğini söylüyor. Birkaç kişi de konuşmak istememiş.”

“Birileri onları susturuyor olabilir.”

“Ben de öyle düşündüm.”

Jae-ak kâğıtları bir kenara koydu.

“Şimdilik daha fazla bilgi toplayalım. Acele edersek izimizi belli ederiz.”

Geon başını salladı. Sonra masanın üzerindeki kitaplara baktı.

“Bugün talim yapacak mısın?”

Jae-ak ona kısa bir bakış attı.

“Birazdan.”

“Yayını da hazırladım.”

“Güzel.”

Bu konuşma başkalarının yanında geçseydi kimse üzerinde durmazdı. Ancak Geon, Jae-ak'ın ne demek istediğini biliyordu.

Jae-ak yıllardır gizlice talim yapıyordu.

Saraydan ayrıldıktan sonraki ilk zamanlarda kendisini savunabilecek kadar güçlü olmanın yeterli olacağını düşünmüştü. Fakat zamanla bununla yetinmemişti. Kılıç kullanmayı öğrenmiş, okçuluk üzerinde çalışmış, savaşlarla ilgili kitapları incelemişti. Bazen dağlarda gördüğü tecrübeli savaşçıları uzaktan izleyerek onların hareketlerini anlamaya çalışmıştı.

Hiçbir askeri eğitim almamıştı. Bir hocanın öğrencisi olarak yetişmemişti. Öğrendiklerinin çoğunu kendi çabasıyla edinmişti. Yanlış yaptığı, başarısız olduğu ve yeniden denemek zorunda kaldığı çok olmuştu.

Bütün bunları herkesten saklıyordu.

Şehirde onu tanıyanlar, Jae-ak'ın kılıç kullanmayı doğru düzgün bilmediğini düşünüyordu. Sarayda da kimsenin onun bu kadar zamanını talime ayırdığından haberi yoktu.

Bunu bilen tek kişi Geon'du.

Akşamüstü ikili, evin arkasında bulunan ve dışarıdan görünmeyen küçük talim alanına geçti. Jae-ak kılıcını eline aldı. Geon biraz geride durup onu izledi.

“Bugün hareketlerin biraz yavaş.”

“Bunu söylemek için mi bekliyordun?”

“Hayır. Sadece fark etmeni istedim.”

Jae-ak kılıcını yeniden kaldırdı.

“Bu kez daha dikkatli bak.”

Geon cevap vermeden kenara çekildi.

Jae-ak çalışmaya devam etti. Bir hareketi tamamladıktan sonra durup nefesini düzenledi. Ardından yayı aldı. Hedef tahtasına baktı, okunu yerleştirdi ve bıraktı.

Ok hedefin merkezine yakın bir noktaya saplandı.

Geon başını salladı.

“Gelişiyorsun.”

“Henüz yeterli değil.”

“Hiçbir zaman yeterli bulmayacaksın zaten.”

Jae-ak yayı yerine bıraktı.

“Belki.”

Geon onun bu konuda ne kadar ciddi olduğunu biliyordu. Jae-ak talim yaptığını kimsenin öğrenmesini istemiyordu. Bu yüzden dışarıdan bakan biri için sıradan görünen hayatının arkasında, kimsenin bilmediği uzun bir hazırlık vardı.

Talim bittikten sonra eve döndüler.

Gece ilerlerken Jae-ak çalışma odasında yalnız kaldı. Masanın çekmecesini açtı. İçinde yıllardır sakladığı birkaç eşya vardı. Saraydan ayrıldığı gün yanında götürdükleri...

Parmakları eski bir kumaş parçasının üzerinde durdu.

Dokuz yıl önce de böyle bir akşam yaşamıştı. O gün saraydan ayrılırken arkasına bakmamaya çalışmıştı. Çünkü bir kez dönüp bakarsa gitmekten vazgeçebileceğini biliyordu.

O zamanlar hâlâ babasının kendisini çağırmasını bekliyordu.

Bir gün ağabeylerinden birinin gelip onunla konuşacağını, yaşananların unutulacağını düşünmüştü.

Hiçbiri olmamıştı.

Ne babası onu aramıştı ne de ağabeyleri.

Jae-ak çekmeceyi kapattı.

Artık saraydan bir haber beklemiyordu. Yine de insanın çocukluğunu geçirdiği bir yerden bu kadar kolay kopması mümkün değildi. Bazen hatırlamak istemediği anılar, en beklemediği zamanda karşısına çıkıyordu.

Kapıdan Geon'un sesi duyuldu.

“Yemek hazır. Geliyor musun?”

Jae-ak çekmeceden uzaklaşıp kapıya yöneldi.

“Geliyorum.”

Geon onu beklerken bir şey söylemedi. Jae-ak'ın yüzündeki ifadeyi fark etmişti ama üzerine gitmedi. Onun ne zaman konuşmak istediğini, ne zaman yalnız kalmaya ihtiyaç duyduğunu artık iyi biliyordu.

Birlikte yemek odasına geçtiler.

Saraydan uzakta geçen