60. Bölüm – Aklından Geçenler
60. Bölüm – Aklından Geçenler
I. Kahvaltıdaki Hareketlilik
Kang ailesinin evinde sabah yine hareketli başlamıştı.
Jae-ak mutfağa girdiğinde Ji-won ile Seo-jin'in tartıştığını gördü.
“Ben sana o atın huysuz olduğunu söyledim,” dedi Ji-won.
Seo-jin çayından bir yudum aldı.
“Sen her ata huysuz diyorsun. Belki de sorun atlardadır.”
“Bir gün seni o ata bindireceğim. Bakalım hâlâ böyle konuşabilecek misin?”
“Benim atlarla aram iyi. Seninle aramın iyi olması için biraz daha zamana ihtiyacım var.”
Jae-ak masaya oturdu.
“Sabah sabah yine başladınız mı?”
Ji-won ona döndü.
“Sen karışma. Daha kahvaltı etmedin.”
“Tam da bu yüzden karışıyorum. Aç karnına kavga etmek sağlıklı değil.”
Seo-jin güldü.
“Bak, sonunda evde mantıklı konuşan biri çıktı.”
“Beni bu tartışmaya karıştırmayın.”
Do-hyun başını kaldırdı.
“Biraz sessiz olabilir misiniz? Her sabah aynı şey.”
“Bizim evin sabah geleneği,” dedi Ji-won.
Min-gyu önündeki tabağa bakarak söylendi.
“Gelenek dediğin şey insanı yoruyor.”
Jae-ak onun omzuna baktı.
“Omzun nasıl?”
“İyi.”
“Dün de iyi demiştin.”
“Çünkü gerçekten iyi.”
“Peki. Sonra yeniden kontrol ederim.”
Min-gyu itiraz edecek gibi oldu ama vazgeçti.
Kahvaltı boyunca sohbet devam etti. Hye-jin, Eun-chae'nin tabağına sevdiği yiyeceklerden koyarken Jae-ak da küçük kızın uzandığı ekmeği kendi tabağından alıp ona verdi.
“Teşekkür ederim!” dedi Eun-chae.
“Afiyet olsun.”
Hye-jin ikisini izleyip gülümsedi. Jae-ak bunu fark etmedi ya da fark etmemiş gibi davrandı.
II. Akşam Sessizliği
Gün boyunca herkes kendi işleriyle ilgilendi.
Akşam olduğunda aile yeniden ortak salonda toplandı. Mu-jin bir süre oğullarıyla konuştu, ardından dinlenmek için odasına çekildi. Seol-su da fazla yorulmaması gerektiğinden erkenden odasına geçti.
Jae-ak koltuğun kenarında otururken Eun-chae elindeki kâğıdı ona uzattı.
“Buna bak.”
“Bu ne?”
“Seni çizdim.”
Jae-ak kâğıdı aldı. Çizimde kocaman bir baş, uzun kollar ve birbirinden farklı büyüklükte ayaklar vardı.
“Bana benzediğinden emin misin?”
Eun-chae ciddi ciddi başını salladı.
“Evet. Saçlarını da yaptım.”
“Saçlarım bu kadar mı dağınık?”
“Bazen.”
Ji-won kahkaha attı.
“Bence oldukça başarılı.”
Jae-ak ona baktı.
“Senin portre yapmanı istemeyeceğim.”
“Ben çok daha güzel çizerim.”
“Bundan hiç şüphem yok.”
Bir süre daha sohbet ettiler. Ancak gecenin ilerlemesiyle Eun-chae'nin gözleri kapanmaya başladı. Hye-jin'in kucağına sokulmuş, konuşulanları dinlerken uyuyakalmıştı.
Jae-ak ayağa kalktı.
“Ben odama geçiyorum.”
“İyi geceler,” dedi Hye-jin.
“İyi geceler.”
Jae-ak diğerlerine de başıyla selam verip salondan çıktı. Koridordaki ayak sesleri uzaklaşınca salonda kısa bir sessizlik oldu.
III. Beş Kardeşin Konuşması
Sessizliği Seo-jin bozdu.
“Jae-ak'ın burada olmasına hâlâ alışamadım.”
Ji-won ona baktı.
“Nasıl yani?”
“Eskiden aynı masada oturacağımızı, böyle konuşacağımızı düşünmezdim.”
Do-hyun koltuğuna yaslandı.
“Ben de düşünmezdim.”
Min-gyu fincanını elinde çevirdi.
“Onu tanımadan hakkında çok şey düşündük.”
Hye-jin, kucağında uyuyan Eun-chae'nin saçlarını düzeltti.
“Üstelik çoğunu başkalarından duyduklarımızla.”
Do-hyun başını eğdi.
“Ben en büyükleri olduğum hâlde gerçeği öğrenmek için çaba göstermedim. Onun hakkında karar vermek kolaydı. Ama gerçekten tanımaya çalışmadım.”
Seo-jin bu kez şaka yapmadı.
“Bazen onunla konuşurken ne söyleyeceğimi bilemiyorum. Bir şey soruyorum, cevap veriyor. Sonra hemen başka bir konu açıyor.”
“Belki de henüz bize anlatmak istemediği şeyler vardır,” dedi Hye-jin.
“Olabilir.”
Min-gyu bir süre sustu.
“Ben onu uzun süre Tae-yul'la karşılaştırdım. İkisi de kendilerinden emin konuşuyor diye aynı olduklarını düşündüm.”
Ji-won kaşlarını çattı.
“Ama artık aynı olmadıklarını biliyorsun.”
“Evet. Keşke bunu daha önce anlayabilseydim.”
Min-gyu omzuna kısa bir bakış attı.
“Geçen gün beni kurtardığında da bunu düşündüm. Bana yardım etmek zorunda değildi. Ama hiç tereddüt etmedi.”
Do-hyun ona baktı.
“Sen de onun için kendini tehlikeye attın.”
“Bunu düşünerek yapmadım.”
Seo-jin hafifçe gülümsedi.
“Belki de bazen düşünmeden hareket etmek daha iyidir.”
Min-gyu ona baktı.
“Her konuda değil.”
“Tabii. Senin gibi her şeyi önceden hesaplayamayız.”
Ji-won güldü.
“Yeterince hesaplasaydın omzundan yaralanmazdın.”
Min-gyu cevap vermedi ama yüzündeki ifade biraz yumuşadı.
IV. Birbirlerini Tanımak
Seo-jin yeniden konuşmaya başladı.
“Bir şey fark ettiniz mi? Jae-ak sürekli şaka yapıyor.”
Ji-won hemen atıldı.
“Benimle iyi anlaşıyor demek ki.”
“Her şeyi kendine bağlama.”
“Sen ne demek istiyorsun?”
Seo-jin omuz silkti.
“Bazen ciddi bir şey konuşurken bile konuyu değiştiriyor. Sanki kendisi hakkında fazla şey öğrenmemizi istemiyor.”
Hye-jin başını salladı.
“Ben de fark ettim. Bir şey istediğinde bile önce etrafına bakıyor. Sanki burada bir şey istemeye hakkı olup olmadığını düşünüyor.”
Do-hyun'un yüzü ciddileşti.
“Bunu ona hissettirmemeliyiz.”
“Nasıl?” diye sordu Ji-won.
“Zorlamadan. Sürekli yanında olmaya çalışıp onu bunaltmadan.”
Seo-jin başını salladı.
“Yani normal davranacağız.”
Ji-won gülümsedi.
“Ben zaten normal davranıyorum.”
Üçü birden ona baktı.
“Ne var?” diye sordu Ji-won.
Hye-jin gülümsemesini saklayamadı.
“Senin normalin biraz farklı olabilir.”
V. Söylenemeyenler
Min-gyu yeniden söze girdi.
“Ben ondan özür diledim ama bunun yeterli olmadığını biliyorum.”
Do-hyun ona baktı.
“Bir günde her şeyi düzeltmeni beklemiyor.”
“Bazen bana karşı oldukça rahat davranıyor. Şakalaşıyor, omzumu kontrol ediyor. Ama yine de aramızda bir mesafe var.”
“Bu mesafenin olması normal,” dedi Seo-jin. “Onu yıllarca tanımadık. Şimdi birdenbire her şeyin değişmesini bekleyemeyiz.”
Min-gyu başını salladı.
“Yine de bir gün bana gerçekten güvenmesini isterim.”
Ji-won bu kez şaka yapmadı.
“Bence hepimiz istiyoruz.”
Hye-jin kardeşlerine baktı.
“Ben de burada kendisini misafir gibi hissetmesini istemiyorum. Burası onun da evi. Bir şey istediğinde çekinmeden söyleyebilmeli.”
Do-hyun sessizce başını salladı.
“Bunu sözlerimizle değil, davranışlarımızla göstermeliyiz.”
VI. Yarın
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonunda Ji-won sandalyesinde doğruldu.
“Yarın ata binmeye çıkalım mı? Jae-ak'a da teklif ederim.”
Seo-jin gülümsedi.
“Önce atın huysuz olmadığından emin ol.”
Ji-won gözlerini devirdi.
“Sen hâlâ o atın meselesini mi konuşuyorsun?”
“Çünkü hâlâ haklıyım.”
Do-hyun araya girdi.
“Teklif edebilirsin ama kabul etmesi için ısrar etmeyeceksin.”
“Biliyorum.”
Min-gyu fincanını masaya bıraktı.
“Ben de yarın onunla konuşurum.”
Seo-jin ona baktı.
“Ne hakkında?”
“Henüz bilmiyorum. Aklıma bir şey gelirse.”
Ji-won gülerek başını salladı.
“Bu da bir başlangıç.”
Hye-jin, kucağındaki Eun-chae'yi biraz daha rahat yatırdı.
“Bence şimdilik yeterince konuştuk.”
VII. İyi Geceler
Hye-jin dikkatlice ayağa kalktı.
“Eun-chae'yi yatağına götüreyim.”
Ji-won hemen kapıya yöneldi.
“Ben açarım.”
“Teşekkür ederim.”
Hye-jin küçük kızını odasına götürürken diğerleri salonda kaldı.
Seo-jin, Jae-ak'ın az önce oturduğu boş koltuğa baktı.
“Yarın yine bizimle kahvaltı eder mi dersiniz?”
Ji-won omuz silkti.
“Eder. En azından benimle tartışmak için gelir.”
Min-gyu hafifçe güldü.
Do-hyun ayağa kalktı.
“Göreceğiz. İyi geceler.”
Kardeşler birer birer odalarına çekildi.
Jae-ak ise çoktan uykuya dalmıştı. Salonda konuşulanlardan haberi yoktu. Kardeşlerinin onun hakkında neler düşündüğünü bilmiyordu.
Henüz bu eve alışmış değildi. Buradaki insanlara da tam anlamıyla güvenmeye başlamamıştı.
Yine de o gece, uzun zamandır ilk kez kendisini bekleyen insanların bulunduğu bir evde uyuyordu.
Aralarındaki her şey düzelmiş değildi. Geçmişte yaşananlar da bir gecede silinmeyecekti.
Ama belki bundan sonra birbirlerini tanımak için biraz daha çaba gösterebilirlerdi.