61. Bölüm – UnutulmayanlarI. Kuzey Talim Alanı
61. Bölüm – Unutulmayanlar
I. Kuzey Talim Alanı
Kuzeyde sabah erkenden başlamıştı.
Kang ailesinin talim alanında askerler çoktan çalışmaya koyulmuştu. Kılıç sesleri avlunun dört bir yanından duyuluyordu.
Do-hyun, süvari birliklerinin eğitimini yönetiyordu. Atlı askerlerin hareketlerini dikkatle izliyor, yanlış yapanları yeniden çalıştırıyordu.
“Dizginleri fazla çekme! Atın hareketini engelliyorsun. Bir kez daha dene.”
Asker yeniden denedi.
Do-hyun başını salladı.
“Daha iyi. Devam et.”
Talim alanının diğer tarafında Min-gyu, birkaç subayla savaş haritasını inceliyordu.
“Bu geçit dar. Birlikleri buradan geçirirsek arkadakiler öndekilere yetişemez.”
Subaylardan biri sordu:
“Doğu yolunu kullansak?”
“Daha uzun sürer ama daha güvenli. Ji-won'un keşif raporunu bekleyelim.”
Tam o sırada Ji-won yanlarına geldi.
“Doğu yolunu kontrol ettim. Geçit açık. Ancak kuzey yamacında yeni ayak izleri var.”
Min-gyu haritaya baktı.
“Kaç kişi?”
“Kesin sayı veremem. Küçük bir grup geçmiş olmalı.”
“Raporu hazırla. Asker göndermeden önce bölgeyi yeniden kontrol edeceğiz.”
Ji-won başını salladı.
Biraz ileride Seo-jin, erzak sorumlularıyla konuşuyordu.
“Bu listedeki miktarlar geçen haftayla uyuşmuyor.”
Görevli defteri açtı.
“Bazı malzemeler geç ulaştı.”
“Geç ulaşması başka, eksik yazılması başka. Depoyu yeniden sayın. Askerlerin erzağından eksiltmeyeceğiz.”
Tam o sırada Jae-ak talim alanına geldi. Elinde kılıcı vardı.
Ji-won onu görünce seslendi:
“Sonunda geldin.”
Jae-ak etrafına baktı.
“Bensiz başlamışsınız.”
“Senin gelmeni bekleseydik öğlene kadar burada kalırdık.”
Jae-ak güldü.
“Beni özlediğini söylemen yeterliydi.”
Min-gyu yanlarına geldi.
“Konuşmayı bitirdiyseniz başlayabiliriz.”
Jae-ak kılıcını kaldırdı.
“Hazırım.”
İkisi karşı karşıya geçti.
İlk hamleyi Min-gyu yaptı. Jae-ak darbeyi karşıladı ve yana çekildi. Min-gyu arayı kapatınca Jae-ak geri adım attı, ardından hızlı bir hamleyle karşılık verdi.
Ji-won onları izliyordu.
“Min-gyu, sol tarafına dikkat et!”
Min-gyu kılıcını çevirerek darbeyi engelledi.
“Gördüm!”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“Ben de gördüm.”
Birkaç hamle daha yaptılar. Sonunda ikisi de geri çekildi.
Do-hyun atlı birliklerin eğitimini bitirip yanlarına geldi.
“Fena değildi.”
Jae-ak kılıcını indirdi.
“Bu bir övgü mü?”
“Şimdilik.”
Seo-jin de yanlarına katıldı.
“Bence artık yemek yemeliyiz.”
Min-gyu ona baktı.
“Senin aklında yine yemek var.”
“Ben ticaret ve erzak işlerinden sorumluyum. Yemeğin önemini herkesten iyi bilirim.”
Ji-won güldü.
Talim alanında kısa süreli bir neşe oluşmuştu.
Ancak avlunun girişinde beliren görevli bu havayı değiştirdi.
“General Kang'ın oğulları!”
Do-hyun başını çevirdi.
“Ne oldu?”
“Başkentten üç prens geldi. Jae-ak'la görüşmek istiyorlar.”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
Kılıcını yavaşça indirdi.
Min-gyu bunu fark etti.
“Görüşmek istemiyorsan kabul etmek zorunda değilsin.”
Jae-ak gözünü girişten ayırmadı.
“Görüşeceğim.”
Do-hyun ona baktı.
“Karar senin. Biz buradayız.”
Jae-ak kısa bir baş hareketiyle karşılık verdi.
II. Eski Bir Yara
Bir süre sonra Han Do-yun, Han Min-jae ve Han Ji-hwan talim alanına girdi.
Üçü de doğrudan Jae-ak'a baktı.
Kang kardeşler oldukları yerde kaldı.
Do-yun konuştu:
“Jae-ak.”
Jae-ak cevap vermedi.
Min-jae araya girdi.
“Seninle konuşmamız gerekiyor.”
“Burada konuşabiliriz.”
Do-yun çevresindeki askerlere baktı.
“Yalnız konuşsak daha iyi olur.”
Jae-ak başını iki yana salladı.
“Hayır. Onlar kalacak.”
Do-hyun, Seo-jin, Min-gyu ve Ji-won yerlerinden kıpırdamadı.
Do-yun bu kez ısrar etmedi.
“Peki.”
Jae-ak prenslere döndü.
“Ne söyleyecekseniz söyleyin.”
Do-yun bir adım yaklaştı.
“Önce seni görmek istedik.”
Jae-ak kısa bir kahkaha attı.
“Beni görmek mi? Onca yıldan sonra mı?”
Min-jae konuştu:
“Aradan uzun zaman geçti. Bazı şeyleri konuşmamız gerekiyor.”
Jae-ak'ın yüzü ciddileşti.
“Öyleyse annemden başlayalım.”
Üç prens sustu.
Jae-ak gözlerini tek tek onların üzerinde gezdirdi.
“Annem hakkında ne biliyorsunuz?”
Do-yun cevap verdi:
“Annemiz Chomiong iyi bir kadındı. Saraydaki insanlara yardım ederdi. Herkes onu severdi.”
Jae-ak hemen sordu:
“Başka?”
Min-jae konuştu:
“Bize karşı da şefkatliydi. Çocuklarıyla ilgilenirdi.”
“Bunları kendiniz mi hatırlıyorsunuz?”
Min-jae duraksadı.
“Bazılarını hatırlıyoruz.”
“Peki nasıl öldüğünü?”
Ji-hwan cevap verdi:
“Doğum sırasında öldüğünü biliyoruz.”
Jae-ak'ın bakışları sertleşti.
“Biliyorsunuz. Ama ne yaşandığını bilmiyorsunuz.”
Kimse cevap veremedi.
Jae-ak devam etti:
“Ben de bilmiyorum. Annemin nasıl biri olduğunu anlatan insanlardan duyduklarım var. Ama onun son anlarında ne yaşandığını kimse bana anlatmadı.”
Do-yun başını eğdi.
“Bunu araştırabiliriz.”
Jae-ak ona baktı.
“Şimdi mi aklınıza geldi?”
“Jae-ak…”
“Önce dinleyin.”
Jae-ak sağ kolunun manşetini yavaşça yukarı çekti.
Kolundaki eski yara izi ortaya çıktı.
Üç prensin bakışları bir anda oraya çevrildi.
Do-yun'un yüzündeki renk çekildi. Min-jae'nin dudakları aralandı. Ji-hwan ise gözlerini yara izinden ayıramadı.
Kang kardeşler de sessizleşmişti.
Do-hyun'un çenesi gerildi. Min-gyu istemsizce kendi omzuna dokundu. Seo-jin'in yüzündeki gülümseme tamamen kayboldu. Ji-won ise bir adım öne çıktı.
Jae-ak kolunu onlara doğru uzattı.
“Bunu hatırlıyorsunuz, değil mi?”
Do-yun'un sesi zor çıktı.
“Hatırlıyorum.”
Jae-ak başını hafifçe eğdi.
“Öyleyse anlatmama gerek yok.”
“Jae-ak, o gün…”
“On yaşındaydım. Talim alanına gelmiştim. Sadece sizi izlemek istemiyordum. Ben de kılıç kullanmak istiyordum. Yanınıza gelip katılabilir miyim diye sordum.”
Kısa bir an sustu.
“Bana güldünüz. Küçük olduğumu söylediniz. Gitmemi istediniz. Ben de gitmedim.”
Min-jae gözlerini kapattı. O günü hatırlamıştı. Jae-ak'ın ısrarla yanlarında kalmaya çalıştığını, kendisinin ise ona sabırsızlıkla karşılık verdiğini…
Jae-ak devam etti:
“Sonra tartıştık. Do-yun beni kolumdan itti. Min-jae de araya girmek yerine bana bağırdı. Ji-hwan ise önüme geçip gitmemi söyledi. İtiş kakış sırasında yere düştüm. Kolum taşlara çarptı.”
Jae-ak yara izine baktı.
“Canım çok acımıştı. Ama siz arkanıza bile bakmadınız.”
Ji-hwan'ın yüzü bembeyaz olmuştu.
“Biz… senin bu kadar yaralandığını görmemiştik.”
Jae-ak gözlerini ona çevirdi.
“Görmek istemediniz.”
Ji-hwan başını eğdi. Bu sözün karşısında söyleyebileceği bir şey yoktu.
Jae-ak devam etti:
“Bir süre orada oturdum. Kolumu oynatamıyordum. Sonunda bir hizmetli beni gördü ve odama götürdü. Yarayı temizledi. O gün kimse yanıma gelmedi.”
Do-hyun'un elleri yumruk oldu.
“Üçünüz de onu orada mı bıraktınız?”
Do-yun cevap vermedi.
Do-hyun'un sesi sertleşti:
“On yaşındaki bir çocuğu yaralı hâlde bırakıp gittiniz mi?”
“Do-hyun,” dedi Jae-ak.
Do-hyun sustu ama öfkesi yüzünden okunuyordu.
Min-gyu, Jae-ak'ın koluna baktı. Birkaç hafta önce kendi omzundaki yarayı tedavi ederken gösterdiği dikkati hatırladı. Jae-ak onun acısını azaltmak için uğraşmıştı. Oysa kendi çocukluğunda yaralandığında yanında kimse olmamıştı.
“Yaralandığında tek başına mıydın?” diye sordu Min-gyu.
“Sonradan bir hizmetli geldi.”
“Peki o zamana kadar?”
Jae-ak omuz silkti.
“Bekledim.”
Min-gyu bakışlarını yere indirdi. Bu kez söyleyecek bir şey bulamıyordu.
Seo-jin derin bir nefes aldı.
“Bunu düşününce…”
Sözünü tamamlayamadı.
Jae-ak manşetini indirmeye başladı.
Do-yun bir adım attı.
“Dur.”
Jae-ak elini durdurdu.
Do-yun'un gözleri hâlâ yara izindeydi.
“O gün seni orada bıraktığımızı hatırlıyorum. Ama yaralandığını… sonrasında ne olduğunu hiç düşünmedim.”
Jae-ak sakin bir sesle cevap verdi:
“Çünkü sormadınız.”
Do-yun başını eğdi.
“Evet. Sormadık.”
Min-jae'nin sesi kısıldı.
“Özür dilerim. Seni orada bırakmamalıydık.”
Ji-hwan da konuştu:
“Ben de özür diliyorum. O günü hatırlıyorum ama sana ne yaptığımızı hiç düşünmedim. Sadece gitmeni istemiştim.”
Jae-ak onları dinledi.
Do-yun uzun süre sessiz kaldı. Sonunda konuştu:
“Ben en büyük ağabeyinizdim. Seni korumam gerekirken sana zarar verdim. O gün yaptığımın ya