62. Bölüm – Bir Adım Yakın
62. Bölüm — Bir Adım Yakın
Kang konağında sabah erkenden başlamıştı.
Avluda askerler talim yapıyor, görevliler günlük işlerini yetiştirmeye çalışıyordu.
Do-hyun süvarilerin başındaydı. Askerlerin hareketlerini takip ediyor, yanlış yapanları uyarıyordu.
Min-gyu çalışma odasında sınır raporlarını inceliyordu. Omzundaki yara büyük ölçüde iyileşmişti ama yine de kendisini fazla zorlamamaya çalışıyordu.
Seo-jin erzak ve ticaret yollarıyla ilgili işleri takip ederken Ji-won keşif ekibinden gelen raporları düzenliyordu.
Hye-jin konağın hesaplarıyla ilgileniyor, Eun-chae de zaman zaman onun yanına uğruyordu.
Jae-ak ise avlunun kenarındaki basamaklarda oturmuş kitabını okuyordu.
Mu-jin yanına geldi.
“Bugün talime katılmayacak mısın?”
Jae-ak gözlerini kitaptan ayırmadı.
“Birazdan.”
Mu-jin gülümsedi.
“Senin birazdanların pek belli olmuyor.”
Jae-ak kitabını kapattı.
“Henüz karar vermedim.”
Mu-jin cevap verecekken yanlarına bir asker geldi.
“Generalim, babanız geldi.”
Mu-jin şaşırdı.
“Babam mı?”
“Evet, generalim. Girişte sizi bekliyor.”
Mu-jin başını salladı. Ardından oğullarına seslendi.
“Do-hyun! Diğerleri! Buraya gelin.”
Dört kardeş yaptıkları işleri bırakarak yanlarına geldi. Jae-ak da ayağa kalktı.
“Kim geldi?” diye sordu.
“Babam. Kang Tae-seong.”
Jae-ak başını salladı.
Kang Tae-seong avluya girdiğinde askerler saygıyla selam verdi. Mu-jin onu karşılamak için birkaç adım ilerledi.
“Baba, haber verseydin seni kapıda karşılardık.”
Tae-seong etrafına bakındı.
“Ne gerek var? Kendi evime geliyorum.”
Sonra torunlarına döndü.
“Gelin bakalım. Hepinizi bir göreyim.”
Seo-jin kardeşlerine doğru eğilip alçak sesle konuştu.
“Daha gelir gelmez başladı.”
Tae-seong onu duymuştu.
“Sen de gel buraya, geveze!”
Ji-won gülmeye başladı.
Tae-seong torunlarına tek tek baktı. Do-hyun'un omzuna vurdu, Seo-jin'le şakalaştı. Ji-won'un saçlarını karıştırdı.
Sıra Min-gyu'ya geldiğinde bakışları omzuna kaydı.
“Omzun nasıl?”
“İyiyim.”
“İyi olmak başka, kendini fazla zorlamamak başka.”
Min-gyu hafifçe gülümsedi.
“Dikkat ediyorum.”
Tae-seong başını salladı. Ardından Mu-jin'in yanında duran Jae-ak'a baktı.
“Bu da Jae-ak olmalı.”
Mu-jin başını salladı.
“Evet, baba. Jae-ak.”
Jae-ak hafifçe eğildi.
“Saygılarımı sunarım.”
“Ben Kang Tae-seong.”
“Memnun oldum.”
Tae-seong onu bir süre dikkatle inceledi.
“Buraya alışabildin mi?”
“Henüz alışmaya çalışıyorum.”
“Zamanla olur. Kendini zorlamana gerek yok.”
Jae-ak başını hafifçe eğdi.
“Teşekkür ederim.”
Tae-seong daha fazla soru sormadı. Aileyle konuşmaya devam etti.
Öğleye doğru herkes yeniden işinin başına dönmüştü.
Jae-ak avludan geçerken iki askerin konuşmasına kulak misafiri oldu.
“Generalin küçük oğlu bu mu?”
“Evet. Sarayda büyümüş.”
Jae-ak yürümeye devam etti. Askerlerden biri onu fark edince konuşmasını kesti.
“Genç efendim.”
Jae-ak durdu.
“Bir şey mi vardı?”
Asker biraz tereddüt ettikten sonra konuştu.
“Size bir şey sorabilir miyim?”
“Sorun.”
“Büyüklerinize isimleriyle seslendiğinizi duydum. Burada aile büyüklerine farklı hitap edilir. Belki alışık değilsinizdir.”
Jae-ak bir süre adama baktı.
“Burada büyümedim. Bazı şeyleri bilmemem normal.”
“Yanlış anlamayın. Sadece hatırlatmak istedim.”
“Anladım.”
Jae-ak yoluna devam edecekken Do-hyun yanlarına geldi.
“Bir sorun mu var?”
Asker hemen selam verdi.
“Hayır, komutanım.”
Do-hyun kardeşine baktı.
“Ne oldu?”
Jae-ak omuz silkti.
“Hitap şeklim hakkında konuşuyorduk.”
Do-hyun askere döndü.
“Bu bizim aramızdaki mesele. Sen işine dön.”
Asker başını eğerek uzaklaştı.
Do-hyun yeniden Jae-ak'a baktı.
“Bunun için açıklama yapmak zorunda değilsin.”
“Önemli değil.”
“Yine de bilmeni istedim.”
O sırada Seo-jin de yanlarına geldi.
“Ne oldu?”
Jae-ak kısa cevap verdi.
“Bir şey yok.”
Seo-jin kardeşinin yüzüne baktı ama üstelemedi.
Do-hyun da işinin başına döndü. Jae-ak ise bahçeye doğru yürüdü.
Bir süre sonra Geon onu bahçede buldu.
“Seni burada bulacağımı tahmin etmiştim.”
Jae-ak başını kaldırdı.
“Beni mi arıyordun?”
“Evet. Avluda bir şey olduğunu duydum.”
“Önemli bir şey değil.”
Geon yanına oturdu.
“Ne oldu?”
Jae-ak kısa bir süre sustu.
“Bir asker, ağabeylerime isimleriyle seslenmemin yanlış olduğunu söyledi.”
“Sen ne dedin?”
“Burada büyümediğimi, bazı şeyleri bilmememin normal olduğunu söyledim.”
“Peki ağabeylerin?”
“Do-hyun geldi. Bunun bizim aramızdaki mesele olduğunu söyledi.”
Geon başını salladı.
“Doğru söylemiş.”
Jae-ak bakışlarını bahçeye çevirdi.
“Ben de öyle düşünüyorum. Ama bazen burada nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum.”
“Zamanla öğrenirsin.”
Jae-ak sessiz kaldı.
Geon bir süre sonra yeniden konuştu.
“Onlar da seni tanımayı öğrenmek zorunda. Her şeyi senin çözmen gerekmiyor.”
Jae-ak ona baktı ama cevap vermedi.
Geon konuyu uzatmadı.
Akşam yemeğinde aile aynı sofrada toplandı.
Tae-seong, Mu-jin ve Kang ailesi birlikte oturuyordu.
Tae-seong eski günlerden bir anı anlatırken Seo-jin hemen araya girdi.
“Demek babam küçükken de böyleymiş.”
Mu-jin ona baktı.
“Sen kendi çocukluğunu hatırlatmamı ister misin?”
Seo-jin hemen önündeki yemeğe döndü.
“Gerek yok.”
Ji-won gülmemek için başını eğdi.
Hye-jin, Eun-chae'nin tabağına biraz daha yemek koydu.
“Yavaş ye. Daha bitmedi.”
“Ben zaten yavaş yiyorum.”
“Az önce konuşmaktan yemeğini unuttun.”
Eun-chae itiraz etti.
“Konuşmak da önemli.”
Tae-seong kahkaha attı.
“Bu evde herkesin söyleyecek bir sözü var.”
Jae-ak da konuşmaları dinlerken hafifçe gülümsedi.
Bir süre sonra Ji-won ona döndü.
“Yarın talime katılacak mısın?”
“Bakarım.”
Ji-won hemen itiraz etti.
“Yine aynı cevap.”
“Ne dememi bekliyorsun?”
“Geleceğim demeni.”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“Göreceğiz.”
Do-hyun konuşmaya katıldı.
“İstersen bizimle çalışabilirsin.”
Jae-ak başını salladı.
“Tamam.”
Sofradaki sohbet kaldığı yerden devam etti.
Gece ilerlediğinde konak yavaş yavaş sessizleşti.
Jae-ak odasına geçmiş, yatağının kenarında oturuyordu. Önündeki kitap açıktı ama bir süredir aynı sayfaya bakıyordu.
Kapı çalındı.
“Kim?”
“Biziz.”
Jae-ak başını kaldırdı.
“Kim?”
“Biz. Dört kişi.”
Kapıyı açtığında Do-hyun, Seo-jin, Min-gyu ve Ji-won'u gördü.
“Bir şey mi oldu?”
Seo-jin başını iki yana salladı.
“Hayır. Seninle konuşmak istiyoruz.”
Jae-ak kapının yanından çekildi.
“Buyurun.”
Dört kardeş içeri girdi. Jae-ak yatağın kenarına oturdu. Onlar da karşısındaki sandalyelere yerleşti.
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonunda Do-hyun söze başladı.
“Seninle konuşmamız gereken şeyler var.”
Jae-ak onlara baktı.
“Dinliyorum.”
Do-hyun ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi.
“Biz sana uzun süre iyi davranmadık.”
Jae-ak cevap vermedi.
Seo-jin söze girdi.
“Bazen söylediklerimizle seni kırdık. Bazen de yanında olmamız gerekirken uzak durduk.”
Ji-won başını eğdi.
“Ben de seni çok kızdırdım. Şaka yaptığımı düşünüyordum. Ama senin buna nasıl baktığını hiç düşünmedim.”
Min-gyu derin bir nefes aldı.
“Ben de haksız davrandım. Seni yeterince tanımadan hakkında karar verdim. Üstelik seni başka biriyle karşılaştırdığım zamanlar oldu.”
Jae-ak sessizce dinliyordu. Yüzünden ne düşündüğünü anlamak kolay değildi.
Do-hyun kardeşine baktı.
“Ben de büyük ağabeyin olarak sana daha fazla sahip çıkmalıydım.”
Jae-ak gözlerini kısa bir süre yere indirdi.
“Bunları şimdi neden anlatıyorsunuz?”
Do-hyun hemen cevap vermedi.
“Çünkü yaptıklarımızı görmezden gelmek istemiyoruz. Seninle aynı evde yaşayıp hiçbir şey olmamış gibi davranamayız.”
Seo-jin başını salladı.
“Senden bizi hemen affetmeni beklemiyoruz. Sadece artık neyi yanlış yaptığımızı anladığımızı bilmeni istiyoruz.”
Jae-ak bakışlarını onlara çevirdi.
“Ben geçmişi değiştiremem.”
“Biz de değiştiremeyiz,” dedi Min-gyu. “Ama bundan sonrasını farklı yapabiliriz.”
Ji-won biraz öne eğildi.
“Bir şey olduğunda bize gelebilirsin. Her şeyi tek başına halletmek zorunda değilsin.”
Jae-ak'ın yüzündeki ifade değişmedi.
“Ben yıllardır tek başıma yaşıyorum. Bir şeye ihtiyacım olduğunda kendim hallettim.”
Bir an durdu.
“Şimdi birden g