63. Bölüm — Uyuyan Kurtlar
63. Bölüm — Uyuyan Kurtlar
Aryon Sarayı'nda sabah saatlerinden itibaren bir hareketlilik vardı.
Divan toplantısı için bütün bakanlara haber gönderilmişti. Son günlerde sarayda konuşulan en önemli konu, Chomiong'un yıllarca kapalı kalan odasının yanmasıydı.
Yangının üzerinden zaman geçmişti ama sorular hâlâ cevapsızdı. Üstelik artık bu konu yalnızca hizmetlilerin arasında konuşulmuyordu. Saray erkânı da açıkça sorgulamaya başlamıştı.
Han Do-yun, Han Min-jae ve Han Ji-hwan salona birlikte girdi. Yerlerine oturduklarında birkaç bakanın kendi aralarında konuştuğunu fark ettiler.
Min-jae kardeşlerine doğru eğildi.
“Bugün herkesin söyleyecek bir şeyi var galiba.”
Ji-hwan etrafına baktı.
“Dün de öyleydi. Ama kimse açıkça konuşmuyordu.”
Do-yun önündeki belgelere göz gezdirdi.
“Bugün konuşmak zorunda kalacaklar.”
Min-jae hafifçe başını salladı.
“Umarım bu kez gerçekten bir şey öğreniriz.”
Kısa süre sonra kraliçe Hwa-rin salona girdi. Her zamanki sakinliğiyle yerine geçti. Üç prensle göz göze geldiğinde başını hafifçe eğdi.
Min-jae karşılık verdi ama bakışlarını hemen başka tarafa çevirdi.
Ardından kral Han Tae-gon salona geldi. Herkes ayağa kalkarak selam verdi.
Kral yerine oturdu.
“Toplantıyı başlatın.”
Vezir Han Seong-ik öne çıktı.
“Majesteleri, öncelikle kraliçe Chomiong'un odasının yanmasıyla ilgili soruşturmanın durumunu bildirmek istiyorum.”
Kral ona baktı.
“Ne öğrenildi?”
“Görevlilerin ifadeleri alındı. Ancak bazı anlatımlar birbiriyle uyuşmuyor. Yangının nasıl başladığı henüz kesin olarak belirlenemedi.”
Bakanlardan biri söze girdi.
“Bu kadar yıl kapalı kalan bir odanın birden yanması normal karşılanamaz. Üstelik odanın anahtarı da yıllardır kraliçe Hwa-rin'deydi.”
Hwa-rin bakışlarını bakana çevirdi.
“Bunu herkes biliyor. Oda kapatıldığında anahtar bana teslim edilmişti. Bunun gizli bir tarafı yok.”
“Kimse gizli olduğunu söylemedi, kraliçem. Ancak yangından önce odaya giren biri olup olmadığını öğrenmek istiyoruz.”
“Yıllardır kimse o odaya girmedi.”
Başka bir bakan araya girdi.
“Bundan nasıl bu kadar emin olabiliriz?”
Hwa-rin'in yüzündeki ifade değişmedi.
“Ne demek istiyorsunuz?”
“Yalnızca gerçeği öğrenmek istiyoruz. Odanın neden yandığını bilmeden bu konuyu kapatamayız.”
Vezir Han Seong-ik konuşmaya katıldı.
“Bence de araştırma tamamlanmalı. Yangından sonra odada kalan eşyaların ve belgelerin durumu incelenmeli. Belki hâlâ bize yardımcı olabilecek bir şey bulunabilir.”
Hwa-rin hafifçe arkasına yaslandı.
“Bir yangın yaşandı. Üzücü bir olay. Fakat bütün sarayın birbirini suçlamaya başlaması doğru değil.”
Min-jae dayanamayarak konuştu.
“Kimse henüz kimseyi suçlamıyor. Sadece ne olduğunu öğrenmek istiyoruz.”
Hwa-rin ona döndü.
“Prens Min-jae, annenizin odasıyla ilgili bu meselenin seni üzdüğünü biliyorum. Ama acele karar vermemelisin.”
Min-jae'nin yüzü ciddileşti.
“Annemizin odası yandı. Üzülmem için başka bir sebebe ihtiyacım yok.”
Ji-hwan da konuşmaya katıldı.
“Yıllarca o odaya girmemize izin verilmedi. Şimdi de neden yandığını bilmiyoruz. Sormamız neden yanlış olsun?”
Do-yun kardeşlerine baktı.
“Biz yalnızca cevap bekliyoruz.”
Hwa-rin bu kez krala döndü.
“Majesteleri, prenslerin üzüntüsünü anlıyorum. Ancak bu konunun sarayda gereksiz bir huzursuzluğa dönüşmesini istemem.”
Kral kısa bir süre düşündü.
“Yangın araştırılacak. Kimsenin bu konuda konuşmasına engel olmayacağım.”
Vezir başını eğdi.
“Emredersiniz, Majesteleri.”
Toplantı devam ederken başka bir bakan öne çıktı.
“Majesteleri, bu mesele yalnızca yangınla sınırlı kalmayabilir.”
Kral ona döndü.
“Neden?”
“Çünkü Chomiong'un ölümünden sonra yaşanan bazı olaylar da yeniden konuşulmaya başlandı.”
Do-yun'un bakışları bakana çevrildi.
“Jae-ak'ı mı kastediyorsun?”
Bakan başını eğdi.
“Evet, prensim.”
Min-jae'nin yüzü gerildi.
“Jae-ak hakkında ne söyleyeceksin?”
“Yıllar önce kendisi hakkında bazı suçlamalar yapılmıştı. Saraydan uzaklaşmasının ardından da hakkında çeşitli söylentiler yayıldı. Şimdi o suçlamaların ne kadarının doğru olduğu sorgulanıyor.”
Min-jae ellerini masaya koydu.
“Öyleyse soralım. Jae-ak gerçekten suçlu muydu?”
Salonda sessizlik oldu.
Hwa-rin hemen karşılık verdi.
“Bu konu yıllar önce değerlendirilmişti.”
Do-yun ona döndü.
“Kim tarafından?”
Kral oğluna baktı.
“Do-yun.”
“Majesteleri, yalnızca soruyorum. O zaman verilen kararın hangi kanıtlara dayandığını bilmek istiyorum.”
Min-jae de söze girdi.
“Biz o zaman Jae-ak'ı dinlemedik. Hakkında söylenenlere inandık. Şimdi düşündüğümde, elimizde ne olduğunu bile hatırlamıyorum.”
Ji-hwan başını eğdi.
“Ben de hatırlamıyorum. O günlerde onunla konuşmak yerine herkes gibi uzak durduk.”
Min-jae kardeşine baktı.
“Üstelik bir kez olsun neden böyle davrandığını sormadık.”
Do-yun'un yüzü sertleşti.
“Artık geçmişte ne yaptığımızı değiştiremeyiz. Ama en azından o suçlamaların doğru olup olmadığını öğrenebiliriz.”
Hwa-rin'in sesi soğudu.
“Prensler, geçmişte yaşananları bugünün şartlarıyla değerlendirmeyin.”
Min-jae ona baktı.
“Peki hangi şartlarla değerlendirelim? O zaman kimse bize gerçeği anlatmadıysa şimdi sormamız gerekiyor.”
Vezir Han Seong-ik araya girdi.
“Prenslerin soruları cevapsız bırakılmamalı. Bir insan hakkında yapılan suçlamalar, yalnızca yıllarca tekrarlandıkları için doğru kabul edilemez.”
Hwa-rin vezire döndü.
“Han Seong-ik, siz de eski kararların sorgulanmasını mı istiyorsunuz?”
“Ben kararları değil, kararların dayandığı bilgileri incelemek istiyorum.”
Birkaç bakan başını salladı.
Kral elini kaldırarak konuşmaları durdurdu.
“Eski suçlamalar yeniden incelenecek. O dönemde hazırlanan belgeler bulunsun. Kimlerin ifade verdiği, hangi kanıtların kullanıldığı ortaya çıkarılsın.”
Do-yun başını eğdi.
“Teşekkür ederim, Majesteleri.”
Ji-hwan ise hâlâ aklındaki soruyu soramamıştı.
“Bir şey daha var.”
Kral ona baktı.
“Sor.”
“Jae-ak'a neden uğursuz denildi?”
Salondaki hava bir anda değişti.
Hwa-rin'in bakışları üç prensin üzerinde gezindi.
“Bu, yıllardır bilinen bir söylenti.”
“Ben söylentiyi sormuyorum,” dedi Ji-hwan. “Gerçekten lanet var mıydı?”
Bakanlardan biri huzursuzca yerinde kıpırdandı.
“Prensim, o dönem halk arasında bu konuda çok konuşuldu.”
Min-jae hemen karşılık verdi.
“Bir çocuğun doğduğu gün annesini kaybetmesi onu lanetli yapmaz.”
Do-yun da konuştu.
“Bunun bir kanıtı var mıydı?”
Bakan cevap vermekte zorlandı.
“Ben o dönemde sarayda görevli değildim.”
“Öyleyse bilen birini bulalım.”
Hwa-rin araya girdi.
“Bazı söylentiler zamanla büyür. Her duyduğumuz şeyi araştırmaya kalkarsak sarayda iş yapamayız.”
Ji-hwan ona baktı.
“Annemizin ölümünden sonra ortaya çıkan bir söylentiden bahsediyoruz. Bunun araştırılması neden bu kadar rahatsız edici?”
Hwa-rin kısa bir süre sustu.
“Çünkü bazı insanlar bu söylentileri kullanarak sarayda huzursuzluk çıkarmak isteyebilir.”
Min-jae başını iki yana salladı.
“Belki de yıllarca kimse konuşmadığı için bu kadar büyüdü.”
Vezir yeniden söze girdi.
“Lanet iddiasının nereden çıktığını öğrenmek için o dönemin kayıtları incelenmeli. Söylentilerle karar veremeyiz.”
Kral son kez konuştu.
“Eski kayıtlar bulunsun. O dönemde görev yapanlar hâlâ hayattaysa ifadeleri alınsın. Ancak kimse araştırmanın sonucunu görmeden hüküm vermeyecek.”
Bakanlar başlarını eğdi.
“Emredersiniz, Majesteleri.”
Toplantı sona erdiğinde bakanlar salondan ayrılmaya başladı.
Hwa-rin de yerinden kalktı. Yüzünde hâlâ sakin bir ifade vardı. Ancak üç prensin söyledikleri aklından çıkmıyordu.
Koridora çıktığında yanındaki görevliye seslendi.
“Benimle gel.”
Odalarına vardıklarında kapıyı kapattırdı.
“Yangın gecesi görevli olanları yeniden araştır. Kimlerin orada bulunduğunu, sonrasında kiminle konuştuklarını öğren.”
“Peki, kraliçem.”
“Bir de Chomiong'un yanında çalışan eski görevlileri bul. Hayatta olanlar varsa nerede olduklarını öğren.”
Görevli tereddüt etti.
“Bu kadar yıl sonra onları bulmak zor olabilir.”
“Yine de araştır.”
“Emredersiniz.”
Hwa-rin masasına geçti.
“Üç prensin Jae-ak'la yeniden görüşüp görüşmediğin