64. Bölüm — Kraliçenin Gölgesi

Sarayda o sabah kimsenin keyfi yerinde değildi.

Bir önceki gün divanda konuşulanlar, görevliler arasında bile yayılmıştı. Chomiong'un odasının yanması, yıllar önce Jae-ak hakkında verilen kararlar ve o dönemde yaşananlar yeniden konuşuluyordu.

Hwa-rin bütün bunlardan haberdardı.

Odasında oturmuş, kendisine getirilen raporları okuyordu. Önündeki kâğıdı masaya bıraktı.

“Demek hâlâ susmuyorlar…”

Kapı çalındı.

“Girin.”

İçeri saray görevlisi girdi.

“Kraliçem, çağırdığınız kişi geldi.”

“İçeri alın.”

Biraz sonra orta yaşlı bir adam odaya girdi. Hwa-rin onu uzun zamandır tanıyordu. Daha önce de kendisine verdiği bazı işleri yerine getirmişti.

“Beni neden çağırdığınızı tahmin edebiliyor musun?” diye sordu Hwa-rin.

Adam başını eğdi.

“Jae-ak'la ilgili olduğunu düşünüyorum.”

“Doğru.”

Hwa-rin ayağa kalkıp pencerenin önüne geçti.

“Onun hakkında yeniden konuşuyorlar. Eski olayları araştırmak istiyorlar. Üstelik bazı bakanlar artık açıkça soru sormaya başladı.”

“Bundan rahatsız olduğunuzu anlıyorum.”

“Rahatsız olmakla kalmıyorum. Bu işin daha fazla büyümesine izin veremem.”

Adam sessizce bekledi.

Hwa-rin arkasını döndü.

“Kuzeye gideceksin. Yanına güvendiğin adamları alacaksın.”

“Jae-ak'ın yanına mı?”

“Evet.”

Adam bir an duraksadı.

“Ne yapmamı istiyorsunuz?”

Hwa-rin'in yüzündeki ifade sertleşti.

“Jae-ak geri dönmeyecek. Onun yeniden konuşmasını, geçmişi anlatmasını istemiyorum.”

Adam ne demek istediğini anlamıştı.

“Emrinizi anladım.”

“Bu işin sarayla bağlantısı ortaya çıkmayacak. Kimse senin benden emir aldığını öğrenmeyecek.”

“Merak etmeyin, kraliçem.”

Hwa-rin masasına döndü.

“Git.”

Adam selam vererek odadan çıktı.

Hwa-rin bir süre kapıya baktı. Sonra masanın üzerindeki eski kayıtları eline aldı.

Jae-ak'ın adı birkaç kez geçiyordu.

“Keşke o zaman da bu kadar sessiz kalsaydın,” diye mırıldandı.

Aynı saatlerde sarayın başka bir bölümünde birkaç bakan bir araya gelmişti.

Kapı kapandıktan sonra yaşlı bakanlardan biri konuşmaya başladı.

“Dünkü toplantıdan sonra düşündüm de… Biz bazı şeyleri hiç sorgulamamışız.”

Yanındaki bakan başını salladı.

“Ben de aynı şeyi düşünüyorum. Jae-ak hakkında yıllarca söylenenleri doğru kabul ettik. Ama ortada ne doğru düzgün bir soruşturma var ne de açık bir kanıt.”

“Çünkü o dönemde kimse soruşturma yapılmasını istemedi.”

“Kim istemedi?”

Yaşlı bakan hemen cevap vermedi.

“Bunu henüz bilmiyoruz. Ama öğrenmemiz gerekiyor.”

Bir başka bakan önündeki dosyayı açtı.

“Chomiong'un odasıyla ilgili eski kayıtları istedim. Bazı sayfalar eksik.”

“Ne eksikliği?”

“Yangından önceki son görevlendirmeler. Ayrıca odanın anahtarının kimde olduğu da yazıyor.”

“Kimdeymiş?”

“Kraliçe Hwa-rin'de.”

Odadakiler birbirine baktı.

Bakanlardan biri hemen itiraz etti.

“Bu tek başına bir şey kanıtlamaz. Oda kapatıldığında anahtarın ona teslim edilmesi normal olabilir.”

“Ben de öyle düşünüyorum. Ama yangından sonra neden bütün kayıtların tamamlanmadığını anlamıyorum.”

Yaşlı bakan dosyayı önüne çekti.

“Bir de şunu düşünün. Jae-ak hakkında suçlamalar ortaya atıldıktan sonra kimse çocuğu dinlemek istemedi. Saraydan uzaklaştırıldı ve konu kapandı. Şimdi Chomiong'un odası yanıyor, eski kayıtlar eksik çıkıyor. Sizce bunlar ayrı ayrı mı yaşandı?”

Kimse cevap vermedi.

Sonunda bir bakan alçak sesle konuştu:

“Acaba kraliçe bütün bunların arkasında mı?”

Yaşlı bakan ona sertçe baktı.

“Böyle bir şeyi kanıt olmadan söyleyemezsin.”

“Peki ya şüphelenmek için yeterince nedenimiz varsa?”

“Öyleyse kanıt arayacağız. Kimseye peşinen suçlu demeyeceğiz.”

Öğleden sonra Vezir Han Seong-ik, Hwa-rin'in odasına geldi.

“Beni çağırmışsınız, kraliçem.”

“Evet. Bakanlarla ilgili konuşmamız gerekiyor.”

Vezir karşısındaki sandalyeye oturdu.

“Dinliyorum.”

“Dünkü toplantıdan beri herkes Chomiong'un odasını konuşuyor. Bugün de eski kayıtları istemişler.”

“Bundan haberim var.”

Hwa-rin kaşlarını çattı.

“Benden habersiz nasıl bu kadar ileri gidebiliyorlar?”

“Divanın soruşturma istemesi için izne ihtiyaçları yok. Kral da araştırılmasına karar verdi.”

“Bunu biliyorum.”

Vezir kısa bir süre sustu.

“Kraliçem, belki de bu konunun araştırılmasına engel olmamak daha doğru olur.”

Hwa-rin gözlerini ona çevirdi.

“Sen de mi onlardan yana oldun?”

“Ben yalnızca sarayın daha fazla karışmasını istemiyorum. Bir şey saklandığı düşünülürse şüpheler daha da artar.”

“Peki, ya ortaya çıkmasını istemediğimiz şeyler varsa?”

Vezir bu kez dikkatle ona baktı.

“Öyleyse neyin ortaya çıkmasından korktuğumuzu bilmemiz gerekir.”

Hwa-rin'in yüzü değişti.

“Han Seong-ik, sözlerine dikkat et.”

“Dikkat ediyorum, kraliçem.”

Vezir ayağa kalktı.

“Bakanlar artık kendi aralarında konuşuyor. Onları susturmak kolay olmayacak.”

“Öyleyse ne konuştuklarını öğren. Kimlerin bu işi büyüttüğünü bilmek istiyorum.”

“Emredersiniz.”

Vezir odadan ayrıldı.

Hwa-rin arkasından bakarken ilk kez kendisini yalnız hissetti. Vezir hâlâ karşısında duruyordu ama eskisi gibi her söylediğine itiraz etmeden uymuyordu.

Akşamüstü kayıt odasında çalışan yaşlı bir görevli, bakanlardan birine ulaşmaya çalıştı.

Elinde küçük, eski bir defter vardı.

Bakan geldiğinde defteri masaya bıraktı.

“Bunu nereden buldun?”

“Eski kayıtların arasında kalmış. Yangından önce Chomiong'un odasında görev yapan hizmetlilerin listesi.”

Bakan sayfaları çevirdi.

“Burada birkaç isim var. Bunlar daha önce incelendi mi?”

“Bildiğim kadarıyla hayır.”

“Peki, bu defter neden diğer kayıtların arasında değil?”

Görevli başını eğdi.

“Bilmiyorum, efendim. Ben yalnızca bulduğum yeri bildirdim.”

Bakan bir süre defteri inceledi.

Sayfanın alt kısmında sonradan eklenmiş gibi duran kısa bir not vardı. Notta, yangından önce odanın çevresindeki görevlilerin değiştirildiği yazıyordu.

Bakanın yüzü ciddileşti.

“Bu değişikliği kim istemiş?”

Görevli cevap veremedi.

“Bunu araştır. Ama şimdilik kimseye bahsetme.”

“Başüstüne.”

Bakan defteri kapattı.

Artık yalnızca söylentilerden söz etmiyorlardı. Önlerinde incelenmesi gereken gerçek bir kayıt vardı.

Gece olduğunda Hwa-rin'in emrini alan adamlar saraydan ayrıldı.

Kuzeye giden grubun nereye gittiğini saraydaki birkaç kişi dışında kimse bilmiyordu.

Grubun başındaki adam, yol boyunca verilen emri düşünüyordu.

Jae-ak'ın geri dönmesine izin verilmeyecekti.

Ertesi sabah divan salonunda bakanlar yeniden toplandı.

Yaşlı bakan, buldukları defteri kralın önüne koydu.

“Majesteleri, Chomiong'un odasıyla ilgili eski kayıtlarda bir ayrıntıya ulaştık.”

Kral deftere baktı.

“Nedir?”

“Yangından önce odanın çevresinde görev yapan hizmetliler değiştirilmiş. Bu değişikliğin kim tarafından istendiği henüz belli değil.”

Hwa-rin başını kaldırdı.

“Bunun yangınla ne ilgisi var?”

Bakan ona döndü.

“Bilmiyoruz, kraliçem. Bu yüzden araştırılmasını istiyoruz.”

“Yıllar önceki görev değişikliklerini bugün neden bu kadar önemli görüyorsunuz?”

“Çünkü o oda yandı. Üstelik o geceyle ilgili kayıtlar eksik.”

Bir başka bakan da söze katıldı.

“Jae-ak hakkındaki suçlamaların da yeniden incelenmesini istiyoruz. O dönemde kimlerin ifade verdiğini, kararın kimler tarafından hazırlandığını öğrenmeliyiz.”

Hwa-rin sakin görünmeye çalıştı.

“Geçmişte verilmiş kararları sürekli gündeme getirirseniz sarayda huzur kalmaz.”

Yaşlı bakan bu kez geri adım atmadı.

“Yanlış kararlar verildiyse bunları düzeltmek de bizim görevimizdir.”

Kral önündeki defteri kapattı.

“İnceleme devam edecek. Eski görevliler bulunacak. O gece yaşananlar ve Jae-ak hakkındaki suçlamalar ayrı ayrı araştırılacak.”

Hwa-rin bir şey söylemek istedi ama kral konuşmasını sürdürdü.

“Kimsenin bu soruşturmayı engellemesini istemiyorum.”

Divan salonunda sessizlik oldu.

Toplantı sona erdiğinde bakanlar birer birer dışarı çıktı.

Hwa-rin ise yerinden kalkmadan önce deftere son kez baktı.

O küçük defterin nereden çıktığını öğrenmesi gerekiyordu.

Çünkü geçmişte kapandığını düşündüğü bir kapı yeniden açılmıştı.

Hwa-rin odasına döndüğünde kapıda bekleyen görevli ona bir haber verdi.

“Kraliçem, kuzeye gönderdiğiniz