65. Bölüm — Biraz Daha Yakın
65. Bölüm — Biraz Daha Yakın
Kang konağında sabah erkenden hareket başlamıştı.
Avludan at sesleri geliyor, askerler talim için hazırlanıyordu. Do-hyun askerlerle ilgilenirken Min-gyu elindeki raporları inceliyordu. Seo-jin, görevlilerle erzak meselesini konuşuyor, Ji-won ise ahırın önünde bir atla uğraşıyordu.
Jae-ak odasından çıktığında Ji-won onu gördü.
“Uyandın mı sonunda?”
Jae-ak ona baktı.
“Gördüğün gibi.”
“Güzel. Bugün bizimle geliyorsun.”
“Nereye?”
“Önce kahvaltıya. Sonra avluya.”
“Benim fikrimi sormayı düşünmedin mi?”
Ji-won gülerek omuz silkti.
“Şimdi sordum işte.”
Jae-ak başını iki yana sallayıp salona doğru yürüdü.
Masada Seol-su, Hye-jin ve Eun-chae vardı. Seol-su oğlunu görünce yanındaki sandalyeyi gösterdi.
“Gel, buraya otur.”
Jae-ak annesinin yanına geçti.
Seol-su önündeki tabağı ona doğru çekti.
“Dün akşam pek yemek yememişsin. Bugün düzgünce ye.”
“Yedim anne.”
“Ben de gördüm ne kadar yediğini.”
Hye-jin gülümseyerek araya girdi.
“Anne, biraz rahat bırak. Daha oturur oturmaz tabağını doldurdun.”
“Ne yapayım? Aç kalmasını mı izleyeyim?”
Eun-chae de annesini destekledi.
“Bence de biraz daha yesin.”
Jae-ak kardeşine baktı.
“Sen de mi başladın?”
Eun-chae gülerek başını salladı.
“Evet.”
Jae-ak istemeden gülümsedi.
Bir süre sonra diğer kardeşler de salona geldi. Ji-won sandalyesine oturur oturmaz konuşmaya başladı.
“Bugün at yarışı yapalım.”
Seo-jin çayından bir yudum aldı.
“Yine mi? Geçen sefer kaybettiğini unutmadık.”
“Kaybetmedim. Atım yoruldu.”
Min-gyu başını kaldırmadan konuştu.
“Atın senden daha iyi yarıştı zaten.”
Hye-jin kahkaha attı.
Ji-won itiraz ederken Jae-ak sessizce kahvaltısını yapıyordu.
Do-hyun ona döndü.
“Sen de gelmek ister misin?”
“Bakacağım.”
“Peki. İstersen sadece izlersin.”
Ji-won hemen araya girdi.
“İzlemek yok. Bir gün bizimle yarışacaksın.”
“Önce sen beni yarışmaya ikna et.”
“Onu hallederim.”
“Bundan pek emin değilim.”
Masada yeniden gülüşmeler oldu.
Seol-su, Jae-ak'ın yüzündeki hafif gülümsemeyi fark etti. Bir şey söylemedi. Sadece onunla aynı masada oturmasına sevindi.
Kahvaltıdan sonra avluya geçtiler.
Do-hyun atını hazırlatmıştı. Min-gyu da yanlarına geldi. Seo-jin biraz geriden onları izliyordu.
Ji-won, Jae-ak'ın yanına yaklaştı.
“Gel, sana atları göstereyim.”
“Ben atları daha önce görmedim mi sanıyorsun?”
“Onu demiyorum. Şu kahverengi olanı beğenir misin?”
Jae-ak ata baktı.
“Güzelmiş.”
“İstersen bir gün onunla binersin.”
“Bir gün bakarız.”
Ji-won bu cevabı yeterli bulmuş gibi gülümsedi.
Biraz sonra yarış başladı. Do-hyun öne geçti. Ji-won onu yakalamaya çalışırken Seo-jin de fırsat buldukça hızlandı. Min-gyu ise diğerlerinin gerisinde kalmadan yarışı tamamladı.
Yarış bittiğinde kazanan yine Do-hyun olmuştu.
Ji-won atından iner inmez söylendi.
“Bir daha yarışmayacağım.”
Seo-jin güldü.
“Yarın yine ilk sen hazırlanırsın.”
“Bu sefer kesin kazanacağım.”
Min-gyu atının dizginlerini görevliye verirken konuştu.
“Önce nasıl kaybettiğini anlaman gerekiyor.”
Jae-ak yanlarına geldi.
“Her yarıştan sonra böyle mi oluyor?”
Do-hyun gülümsedi.
“Genelde.”
“Ben de öyle tahmin etmiştim.”
Ji-won ona döndü.
“Sen bizimle yarışsan daha eğlenceli olur.”
“Beni yenmek istiyorsun yani?”
“Biraz.”
Jae-ak güldü.
“Önce kendi aranızda anlaşın.”
Öğleden sonra talim alanına geçtiler.
Do-hyun askerlerin çalışmalarını kontrol ediyor, Min-gyu da onlarla birlikte talim yapıyordu. Seo-jin bir süre izledikten sonra Jae-ak'ın yanına geldi.
“Bunları izlemek sıkıcı gelmiyor mu?”
“Hayır.”
“İstersen sen de katılabilirsin.”
“Bugünlük izlemeyi tercih ederim.”
Seo-jin başını salladı.
“Peki. Ama Ji-won seni rahat bırakmayacak.”
Gerçekten de Ji-won biraz sonra yanlarına geldi.
“Ne konuşuyorsunuz?”
“Jae-ak'ı talime katılmaya ikna etmeye çalışıyordum,” dedi Seo-jin.
Jae-ak ona baktı.
“Öyle bir şey yok.”
Ji-won güldü.
“Sen gel, gerisini hallederiz.”
“Biraz rahat bırakın beni.”
Do-hyun yanlarına geldiğinde konuşmaları duymuştu.
“Zorlamayın çocuğu. İsterse kendisi katılır.”
Jae-ak ona baktı.
“Teşekkür ederim.”
Do-hyun başını salladı.
Bir süre sonra Min-gyu da yanlarına geldi. Kolunu hafifçe hareket ettirirken Jae-ak ona baktı.
“Omzun nasıl?”
Min-gyu şaşırdı.
“Daha iyi. Neredeyse tamamen geçti.”
“İyi.”
Min-gyu gülümsedi.
“Senin kolun nasıl peki?”
“İyi.”
“Bir daha sormayacağım,” dedi Min-gyu. “Sadece merak ettim.”
Jae-ak hafifçe başını salladı.
“Biliyorum.”
Akşamüstü Hye-jin bahçede oturuyordu. Jae-ak yanına geldiğinde elindeki işleri bir kenara bıraktı.
“Gel, otur.”
Jae-ak sandalyeye geçti.
“Ne yapıyorsun?”
“Evin hesaplarına bakıyordum. Biraz da bahçeyle ilgileneyim dedim.”
Jae-ak etrafına baktı.
“Burası güzelmiş.”
“İstersen yarın sana diğer bahçeyi de göstereyim.”
“Olur.”
Hye-jin kardeşine baktı.
“Bugün biraz daha rahat görünüyorsun.”
“Öyle mi?”
“Evet. Sabah Ji-won'la konuşurken de gülüyordun.”
Jae-ak gözlerini başka tarafa çevirdi.
“Onun konuşmasına gülmemek zor.”
Hye-jin güldü.
“Doğru. Bazen insanı gerçekten yoruyor.”
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonra Hye-jin daha yumuşak bir sesle konuştu.
“Jae-ak, burada kendini yabancı hissettiğini biliyorum.”
Jae-ak ona baktı.
“Bazen ne yapacağımı bilmiyorum. Hepiniz birbirinize alışmışsınız. Ben ise sonradan geldim.”
“Bunun farkındayız. Ama seni aramıza almak için acele etmeyeceğiz.”
“Ya alışamazsam?”
Hye-jin omuz silkti.
“O zaman da zaman tanırız. Birbirimizi tanımak için önümüzde uzun zaman var.”
Jae-ak cevap vermedi ama bu söz hoşuna gitmişti.
Tam o sırada Eun-chae koşarak yanlarına geldi.
“Jae-ak, sana bir şey yaptım!”
Elindeki küçük kumaş kesesini uzattı.
Jae-ak keseyi aldı.
“Bu ne?”
“Ben diktim. Çok güzel olmadı ama…”
Jae-ak keseye baktı.
“Güzel olmuş.”
“Gerçekten mi?”
“Evet. Teşekkür ederim.”
Eun-chae sevinçle gülümsedi.
“Yarın birlikte bir şey yapalım mı?”
“Ne yapacağız?”
“Henüz bilmiyorum. Önce sen seç.”
Jae-ak biraz düşündü.
“Yarın konuşuruz.”
Eun-chae bunu kabul etti.
“Tamam. Ama söz.”
Jae-ak başını salladı.
Akşam yemeğinde herkes yine aynı masadaydı.
Seol-su, Jae-ak'ın önündeki tabağa baktı.
“Bugün daha iyi yemişsin.”
“Yemek güzeldi.”
“Beğendiysen yarın yine yaptırırım.”
Jae-ak annesine baktı.
“Her gün benim için ayrı yemek yaptırmana gerek yok.”
Seol-su gülümsedi.
“Senin sevdiğin şeyleri öğrenmeye çalışıyorum. Bir anne bundan neden vazgeçsin?”
Jae-ak bir an sustu.
Mu-jin de konuşmaya katıldı.
“Yarın talime katılmak zorunda değilsin. İstersen bizimle vakit geçirirsin.”
Ji-won hemen araya girdi.
“Yarın yine yarış yapacağız.”
Seo-jin ona baktı.
“Sen önce bugünkü yenilgini unut.”
“Ben yenilmedim!”
Min-gyu sakince cevap verdi.
“Sonuncu oldun.”
“Sen de mi?”
Do-hyun gülümseyerek başını salladı.
“Yeter artık. Yemek yiyelim.”
Jae-ak bu kez kahkahasını tutamadı.
Herkes bir an ona baktı.
“Ne oldu?” diye sordu Jae-ak.
Ji-won gülümsedi.
“Bir şey yok. Güldüğünü görmek güzel.”
Jae-ak gözlerini devirdi.
“Yemeğini ye.”
Masada yeniden gülüşmeler başladı.
Gece odasına dönen Jae-ak, Eun-chae'nin verdiği küçük keseyi masasının üzerine bıraktı.
Sonra pencerenin önüne geçti.
Gün içinde yaşananları düşündü. Ji-won'un bitmeyen konuşmaları, Seo-jin'in şakaları, Min-gyu'nun sessiz tavrı, Do-hyun'un onu zorlamamaya çalışması…
Hye-jin'in söyledikleri de aklındaydı.
Annesinin kendisine yemek koyuşu, Eun-chae'nin küçük hediyesi…
Bunların hiçbirine alışık değildi.
Bir anda her şeyi unutup bu ailenin parçası gibi davranamazdı. Geçmişi hâlâ aklındaydı.
Ama bugün farklı bir şey olmuştu.
İlk kez ertesi sabah aşağı indiğinde neyle karşılaşacağını merak ediyordu.
Kendi kendine hafifçe gülümsedi.
“Bakalım yarın ne yapacaklar…”
65. Bölüm Sonu