66. Bölüm – Çarşıdaki Saldırı
66. Bölüm – Çarşıdaki Saldırı
Sabah kahvaltısından sonra Jae-ak avluya çıktı. Birkaç gündür konaktan ayrılmamıştı. Biraz dolaşmak, çarşıya uğramak istiyordu.
Atını hazırlatırken Ji-won yanına geldi.
“Çarşıya mı gidiyorsun?”
“Evet. Birkaç şey alacağım.”
“Ben de geleyim.”
Jae-ak ona baktı.
“Senin hiç işin yok mu?”
“Var ama bekleyebilir.”
“Gerek yok. Kendim giderim.”
Ji-won bir şey söyleyecekti ama Do-hyun araya girdi.
“Bırak gitsin. Yalnızca hava kararmadan dön.”
Jae-ak başını salladı.
“Tamam.”
Atına binip konaktan ayrıldı.
Seoryeon çarşısı her zamanki gibi kalabalıktı. Dükkânların önünde alışveriş yapanlar, sokaklarda koşturan çocuklar vardı.
Jae-ak önce kitapçıya uğradı. Bir süre kitaplara baktıktan sonra beğendiği birini aldı. Ardından yiyecek satan dükkânların bulunduğu sokağa geçti.
Bir şeyler alırken karşı kaldırımda duran bir adam dikkatini çekti.
Adam ona bakıyordu.
Jae-ak başını çevirdi ve alışverişine devam etti. Ancak birkaç sokak ilerlediğinde aynı adamı yeniden gördü. Üstelik bu kez yanında iki kişi daha vardı.
İçinden bir şeylerin ters gittiğini geçirdi.
Yürümeyi sürdürdü. Dar bir sokağa girdiğinde önüne iki adam çıktı.
“Jae-ak Han?”
Jae-ak durdu.
“Beni aradığınıza göre bir sebebiniz vardır.”
Adam cevap vermedi.
Arkasından da birkaç kişi yaklaşınca Jae-ak etrafına baktı.
“Ne istiyorsunuz?”
“Bizimle geleceksin.”
“İstemiyorum.”
“Bu senin kararın değil.”
Jae-ak'ın yüzündeki ifade değişti.
“Öyleyse konuşacak başka bir şeyimiz yok.”
Adamın işaretiyle saldırı başladı.
Jae-ak ilk saldırıdan kurtulup karşısındaki adamı geri itti. Diğerleri de hemen üzerine geldi. Birkaç kişi korkuyla dükkânlara sığınırken sokakta büyük bir kargaşa çıktı.
Devrilen tezgâhın üzerindeki meyveler yere saçıldı.
Jae-ak kendisini savunuyordu. Saldırganların hamlelerini karşılıyor, aralarından sıyrılmaya çalışıyordu. Fakat sayıları fazlaydı.
Birinin saldırısından kurtulurken arkasından gelen kişiyi fark edemedi.
Kolunda keskin bir acı hissetti.
Bir an sendeledi. Elini koluna götürdüğünde yaralandığını gördü.
“Harika…” diye söylendi. “Tam da eksikti.”
Yaralı kolunu koruyarak geri çekildi. Önündeki adamı uzaklaştırdıktan sonra sokağın çıkışına yöneldi.
Ancak saldırganlar peşini bırakmıyordu.
Tam yeniden üzerlerine geldikleri sırada çarşının diğer ucundan muhafızların sesleri duyuldu.
“Durun! Silahlarınızı bırakın!”
Saldırganlar dağıldı. Birkaç kişi kaçmayı başarırken diğerleri muhafızlar tarafından yakalandı.
Jae-ak da peşlerinden gitmek istedi ama kolundaki ağrı yüzünden durdu.
Bir muhafız yanına geldi.
“Yaralanmışsınız. Hekim çağırın!”
“Önce yakalananları sorgulayın.”
“Onlarla ilgileneceğiz. Siz oturun.”
Jae-ak bu kez itiraz etmedi. Biraz sonra çarşıya gelen hekim, yarasını kontrol etmek için onu yakındaki bir odaya götürdü.
Kang konağında Ji-won, avluda bir aşağı bir yukarı yürüyordu.
“Bu kadar sürmemesi gerekiyordu.”
Seo-jin önündeki belgeleri bıraktı.
“Belki çarşıda oyalanmıştır.”
“Jae-ak mı? O kadar da oyalanmaz.”
Min-gyu başını kaldırdı.
“Biraz daha bekle.”
Tam o sırada bir asker avluya girdi.
“Generalim, çarşıda bir saldırı olmuş.”
Do-hyun hemen döndü.
“Ne saldırısı?”
“Birkaç kişi bir gence saldırmış. Yaralanan kişinin Jae-ak olduğu söyleniyor.”
Ji-won'un yüzü bir anda değişti.
“Ne dedin?”
Do-hyun hiç vakit kaybetmeden kapıya yöneldi.
“Hazırlanın. Hemen gidiyoruz.”
Ji-won çoktan atına yönelmişti.
“Ben önden gidiyorum!”
Jae-ak, çarşıdaki küçük bir odada oturuyordu. Hekim kolunu sararken kapı açıldı.
Ji-won içeri girdi.
“Jae-ak!”
Jae-ak başını kaldırdı.
“Ne oldu? Hepiniz neden buradasınız?”
Ji-won cevap vermek yerine yaralı koluna baktı.
“Koluna ne oldu?”
“Biraz yaralandım.”
“Biraz mı? Üstün başın kan olmuş!”
“Gördüm.”
Ji-won bir şey söyleyecekti ki Do-hyun, Seo-jin ve Min-gyu da içeri girdi.
Do-hyun hekime döndü.
“Yarası ciddi mi?”
“Hayati bir tehlikesi yok. Ama birkaç gün kolunu zorlamaması gerekiyor.”
Do-hyun başını salladı. Sonra Jae-ak'a baktı.
“Kim saldırdı?”
“Bilmiyorum. Ama beni tanıyorlardı.”
Min-gyu yaklaştı.
“Adını söylediler mi?”
“Evet. Özellikle beni arıyorlardı.”
Seo-jin'in yüzü ciddileşti.
“Bu sıradan bir kavga değil.”
Jae-ak ona baktı.
“Ben de fark ettim.”
Ji-won yanındaki sandalyeye oturdu.
“Çok acıyor mu?”
“Biraz.”
“Yine de şaka yapacak hâlin var.”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“Şaka yapmazsam daha mı çabuk iyileşeceğim?”
Ji-won başını iki yana salladı.
“Sen gerçekten…”
Do-hyun konuşmayı kesti.
“Bundan sonra tek başına dışarı çıkmayacaksın.”
Jae-ak hemen karşılık verdi.
“Bana ne yapacağımı söylemeyin.”
“Şu an tartışmayacağız. Sana saldıranlar kim olduğunu biliyor. Bu işin peşini bırakmayacağız.”
Jae-ak bir süre sustu.
“Birkaçını yakalamışlar.”
“Evet,” dedi Min-gyu. “Sorgulanacaklar.”
Jae-ak'ın yüzü ciddileşti.
“Benimle ilgili bir şey öğrenmek istiyorlardı. Bunu anlamak zor değil.”
Do-hyun başını salladı.
“Öğreneceğiz.”
Akşam olduğunda Jae-ak konağa getirildi.
Seol-su kapıda onu bekliyordu. Yaralı kolunu görünce hemen yanına geldi.
“Jae-ak! Ne oldu?”
“Anne, iyiyim.”
“İyi olsan kolun böyle sarılı olmazdı.”
Seol-su onun sağlam kolunu tuttu.
“Bir daha böyle bir şey olursa hemen haber vereceksin.”
“Tamam.”
“Bana öyle hemen tamam deme. Gerçekten dikkat et.”
Jae-ak annesinin endişeli yüzüne baktı.
“Dikkat ederim.”
Hye-jin de yanlarına geldi. Eun-chae ise abisinin yaralı kolunu görünce sessizce yanına sokuldu.
“Çok mu acıyor?”
“Biraz.”
Eun-chae'nin yüzü düştü.
“Keşke yanında olsaydım.”
Jae-ak gülümsedi.
“O zaman sen de korkardın.”
“Yine de yanında olurdum.”
Jae-ak sağlam eliyle kardeşinin başını okşadı.
O akşam sofrada herkes biraz sessizdi. Ji-won birkaç kez Jae-ak'a baktı. Seo-jin bile her zamanki şakalarını yapmıyordu.
Jae-ak sonunda dayanamadı.
“Böyle bakıp durmayın. Kolum yerinde.”
Seo-jin hafifçe gülümsedi.
“Şükür, hâlâ konuşabiliyorsun.”
“İstersen seni de susturabilirim.”
Ji-won güldü.
“İşte şimdi kendine geldi.”
Do-hyun başını iki yana salladı.
“İkiniz de biraz susun da yemek yiyelim.”
Masada kısa bir gülüşme oldu. Seol-su da biraz rahatlamıştı.
Yemekten sonra Do-hyun, Min-gyu ve Seo-jin saldırıyla ilgili konuşmak üzere çalışma odasına geçti. Ji-won ise Jae-ak'ın yanından ayrılmadı.
Jae-ak ona baktı.
“Senin başka işin yok mu?”
“Var.”
“Öyleyse git.”
“İşim burada.”
Jae-ak cevap vermedi. İlk kez Ji-won'un gitmesini gerçekten istemediğini fark etmişti ama bunu söylemedi.
Aynı gece, kuzeydeki bir konakta saldırıdan kurtulan adamlardan biri haber verdi.
“Jae-ak yaralandı ama hayatta. Birkaç adamımız da yakalandı.”
Hwa-rin'in gönderdiği adamın yüzü gerildi.
“Yakalananlar konuşursa ne olacak?”
“Bunu düşünmek için geç kaldınız.”
Adam bir süre sustu.
“Kraliçeye haber gönderin. Görev başarısız oldu.”
Gümüş Hilal Sarayı'nda Hwa-rin haberi sessizce dinledi.
“Jae-ak hâlâ hayatta mı?”
“Evet, Majesteleri.”
“Yakalananlar?”
“Birkaç kişi. Henüz sorgulanmadılar.”
Hwa-rin'in yüzü gerildi.
“Onların konuşmasına izin vermeyin demiyorum. Önce ne bildiklerini öğrenin. Bu işin saraya kadar uzanmasını istemiyorum.”
Adam başını eğerek odadan çıktı.
Hwa-rin pencereye döndü.
Jae-ak'ın hayatta kalması planlarını bozmuştu. Üstelik yakalanan adamlar yüzünden kendisine ulaşılabilecek bir iz bırakılmıştı.
Bu kez işler düşündüğü kadar kolay olmayacaktı.
Çünkü Jae-ak yalnız değildi.
Ve artık Kang ailesi de bu saldırının peşine düşmüştü.