67. Bölüm – Bir Daha Kaybetmek İstemiyorum
67. Bölüm – Bir Daha Kaybetmek İstemiyorum
Sabah olduğunda Jae-ak çoktan uyanmıştı.
Kolundaki yara hâlâ ağrıyordu. Hekim birkaç gün dinlenmesini söylemişti ama odada oturmak onu sıkmaya başlamıştı. Pencerenin önünde dışarıyı izlerken kapı çalındı.
“Girebilir miyim?”
“Gel anne.”
Seol-su elinde kahvaltı tepsisiyle içeri girdi. Tepsiyi masaya bıraktıktan sonra oğluna baktı.
“Yine kalkmışsın.”
“Biraz oturuyordum.”
“Senin biraz oturman bile beni korkutuyor artık.”
Jae-ak annesine dönüp hafifçe gülümsedi.
“İyiyim anne.”
Seol-su yanına geldi, koluna baktı.
“Peki, ağrıyor mu?”
“Biraz.”
“Niye söylemiyorsun?”
“Geçer diye düşündüm.”
Seol-su başını salladı.
“Her şeyi içine atma. Ağrıyorsa söyle, bir şeye ihtiyacın varsa iste.”
Jae-ak yatağa oturdu. Annesi de yanına geçti.
Bir süre sessiz kaldıktan sonra Seol-su konuştu.
“Dün gece gözümü doğru düzgün kapatamadım.”
Jae-ak ona baktı.
“Neden?”
“Seni çarşıdan getirdiklerinde çok korktum. Bir an sana bir şey olacak diye düşündüm.”
Seol-su'nun sesi titredi.
“Daha yeni yanımdasın. Seni yeniden kaybetmek istemiyorum.”
Jae-ak ne diyeceğini bilemedi. Bir süre annesine baktı, sonra sağlam elini onun elinin üzerine koydu.
“Buradayım anne.”
Seol-su oğlunun elini tuttu.
“Öyle kal, olur mu?”
Jae-ak başını salladı.
“Olur.”
Kahvaltı için aşağı indiğinde herkes masadaydı.
Ji-won onu görür görmez sandalyesini çekti.
“Gel bakalım, yaralı kahraman.”
Jae-ak otururken ona baktı.
“Bana başka isim bulamadın mı?”
Seo-jin güldü.
“Dün seni odana taşımak zorunda kaldık. Biraz takılmayı hak ettik.”
“Yürüyebiliyordum.”
Min-gyu araya girdi.
“Yürüyordun ama kolun yaralıydı. Biraz dinlenmenin zararı yok.”
Ji-won kardeşine döndü.
“Sen de her konuda hekim gibi konuşuyorsun.”
“Birimizin aklı başında olması gerekiyor.”
Hye-jin gülerek önündeki tabağı aldı.
“Sabah sabah başlamayın yine.”
Do-hyun, Jae-ak'ın yanındaki sandalyeyi gösterdi.
“Otur, kahvaltını yap. Kolunu fazla hareket ettirme.”
Seol-su oğlunun tabağına yemek koydu. Mu-jin de karşısında oturuyordu.
“Bugün dışarı çıkmak yok,” dedi.
Jae-ak hemen başını kaldırdı.
“Bütün gün odada mı kalacağım?”
“Bir süre dinlenmen gerekiyor.”
Ji-won fırsatı kaçırmadı.
“İstersen ben de yanında kalırım.”
Jae-ak hiç düşünmeden cevap verdi.
“Gerek yok.”
Seo-jin kahkaha attı.
Ji-won şaşkınlıkla ona baktı.
“Daha teklifimi bitirmedim!”
“Bitirmene gerek yok.”
Bu kez masadakilerin çoğu güldü. Seol-su da gülümsedi. Oğlunun böyle şakalaşması hoşuna gitmişti.
Kahvaltıdan sonra Hye-jin, Jae-ak'ı bahçeye çıkardı. Biraz yürüdükten sonra taş banklardan birine oturdular.
Hye-jin kardeşinin koluna baktı.
“Daha iyi mi?”
“Evet.”
“Dün seni görünce çok korktum.”
Jae-ak başını eğdi.
“Annem de söyledi.”
“Çünkü hepimiz korktuk. Seni o hâlde görünce ne yapacağımızı bilemedik.”
Bir süre sessiz kaldılar.
Hye-jin devam etti.
“Bazen sana nasıl davranacağımızı da bilemiyoruz. Fazla soru sorarsak rahatsız olursun diye düşünüyoruz.”
Jae-ak ona döndü.
“Ben de size nasıl davranacağımı bilmiyorum.”
Hye-jin gülümsedi.
“Zamanla öğreniriz.”
Jae-ak bahçeye baktı.
“Eskiden birinin beni merak etmesini beklerdim. Şimdi herkes sürekli nerede olduğumu, nasıl olduğumu soruyor.”
“Bundan rahatsız mısın?”
“Hayır. Sadece alışık değilim.”
Hye-jin kardeşinin elini hafifçe sıktı.
“Alışırsın. Biz de sana alışacağız.”
Jae-ak küçük bir gülümsemeyle başını salladı.
Öğleden sonra Mu-jin oğlunun odasına geldi.
Jae-ak kitap okuyordu. Babasını görünce kitabını kapattı.
“Bir şey mi oldu?”
“Hayır. Yanına oturabilir miyim?”
Jae-ak başını salladı.
Mu-jin sandalyeye oturdu. Bir süre oğluna baktıktan sonra konuştu.
“Dün seni eve getirdiğimizde çok korktum.”
Jae-ak sessizce dinledi.
“Bir baba olarak yanında olamadığım yıllar var. Bunu düşündükçe üzülüyorum.”
“Baba, şimdi buradayım.”
“Evet. Ama seni bir daha kaybetmek istemiyorum.”
Mu-jin'in sesi biraz alçaldı.
“Dün başına gelenleri duyunca içim rahat etmedi. Sana bir şey olsaydı ne yapardım, bilmiyorum.”
Jae-ak gözlerini babasına çevirdi.
“Benim yüzümden kimsenin başına bir şey gelsin istemiyorum.”
Mu-jin hemen karşılık verdi.
“Sen bizim için yük değilsin. Bunu bir daha düşünme.”
Jae-ak cevap vermedi.
Mu-jin elini oğlunun omzuna koydu.
“Şimdi iyileş. Gerisini beraber hallederiz.”
Akşamüstü Jae-ak avluya çıktığında ağabeyleri oradaydı.
Do-hyun bir görevliyle konuşuyor, Min-gyu elindeki raporlara bakıyordu. Seo-jin ile Ji-won ise kendi aralarında tartışıyordu.
Ji-won onu görünce seslendi.
“Senin odanda olman gerekmiyor muydu?”
“Biraz oturacağım.”
Do-hyun konuşmasını bitirip yanlarına geldi.
“Kolun nasıl?”
“Daha iyi.”
“Yine de dikkat et.”
Jae-ak başını salladı.
Seo-jin gülümseyerek sordu:
“İyileşince bizimle atlara gelirsin, değil mi?”
“Bakarız.”
Ji-won hemen araya girdi.
“Bakmak yok. Geleceksin.”
Min-gyu raporlarını bıraktı.
“Önce iyileşsin. Sonra yine başının etini yersin.”
“Ben sadece davet ediyorum!”
Jae-ak kardeşlerinin atışmasını izlerken güldü.
Bir süre sonra Ji-won eski bir at yarışını anlatmaya başladı. Seo-jin sürekli sözünü kesip anlattıklarını düzeltiyor, Min-gyu ise ikisinin de bazı şeyleri yanlış hatırladığını söylüyordu.
Jae-ak da arada konuşmaya katıldı.
Do-hyun onu izledi. Kardeşinin yüzündeki gülümsemeyi görünce kendi yüzünde de hafif bir tebessüm oluştu.
Gece olduğunda Seol-su oğlunun odasına uğradı.
“Uyumadın mı daha?”
“Birazdan uyuyacağım.”
Seol-su yatağın örtüsünü düzeltti.
“Kolun nasıl?”
“İyi anne.”
“Yarın da dinleneceksin.”
Jae-ak gülümsedi.
“Bunu kaçıncı söyleyişin?”
“Sen iyileşene kadar söylemeye devam edeceğim.”
Jae-ak güldü.
Seol-su kapıya yöneldi ama çıkmadan önce arkasına döndü.
“İyi geceler, canım oğlum.”
“İyi geceler anne.”
Kapı kapandıktan sonra Jae-ak bir süre sessizce oturdu.
Annesinin endişeli bakışını, babasının söylediklerini, ağabeylerinin şakalaşmalarını ve Hye-jin'in elini tuttuğu anı düşündü.
Her şey onun için yeniydi.
Geçmişte yaşadıklarını unutmuş değildi. Birkaç güzel günün her şeyi değiştirmeyeceğini de biliyordu.
Ama artık sabah olduğunda kapısının çalınacağını biliyordu.
Birileri onu merak edecekti.
Ve bu düşünce, uzun zamandır hissetmediği kadar iyi gelmişti.