68. Bölüm – Kardeşimizin Yemini

Gece konağa sessizlik çökmüştü.

Jae-ak odasında uyuyordu. Kolundaki yara yüzünden gün içinde yorulmuş, erkenden dinlenmeye çekilmişti.

Kapının önünde dört kardeşi bir araya gelmişti.

Do-hyun kapıyı yavaşça araladı. İçeri girip kardeşlerine baktı. Jae-ak’ın uyuduğunu görünce sesini alçalttı.

“Uyuyor.”

Ji-won yatağın yanına yaklaştı. Bir süre Jae-ak’ı izledi.

“Bugün onu o hâlde gördüğümde ne yapacağımı şaşırdım,” diye fısıldadı. “Bir an hiçbir şey düşünemedim.”

Seo-jin’in yüzündeki alışılmış gülümseme yoktu.

“Bizi tanımaya yeni başladı. Daha birlikte geçireceğimiz ne çok gün vardı…”

Min-gyu gözlerini Jae-ak’ın sargılı koluna çevirdi.

“Bu saldırı rastgele değildi. Onu tanıyorlardı. Adını biliyorlardı.”

Do-hyun başını salladı.

“Ben de aynı şeyi düşünüyorum. Kimin yaptığını öğreneceğiz.”

Ji-won yumruklarını sıktı ama sesini yükseltmedi.

“Bir daha ona yaklaşmalarına izin vermeyeceğim.”

“Öfkeyle hareket etmeyeceğiz,” dedi Do-hyun. “Önce gerçeği bulacağız. Sonra gerekeni yapacağız.”

Seo-jin kardeşlerine baktı.

“Jae-ak bunca yıl bizden uzakta yaşadı. Şimdi onu bulmuşken yeniden kaybetmeyeceğiz.”

Bir süre hiçbiri konuşmadı.

Sonra Min-gyu elini uzattı.

“Bir söz verelim.”

Ji-won hemen onun elinin üzerine elini koydu.

“Ne olursa olsun yanında olacağız.”

Seo-jin de elini uzattı.

“Onu yalnız bırakmayacağız.”

Son olarak Do-hyun elini kardeşlerinin ellerinin üzerine koydu.

“Kanımızın bağıyla, kardeşliğimiz adına söz veriyorum. Jae-ak’a yapılanların hesabını soracağız. Ama onu korurken aklımızı da kaybetmeyeceğiz.”

Dördü de bir süre ellerini öyle tuttu.

Bu, aralarında ettikleri bir kardeşlik yemininden fazlasıydı. Yıllardır ayrı kalan bir kardeşe artık sahip çıkacaklarının sözünü veriyorlardı.

Ji-won yatağa dönüp Jae-ak’a baktı.

“Keşke bizi duyabilseydi.”

Seo-jin hafifçe gülümsedi.

“Uyusun. Şimdilik dinlenmeye ihtiyacı var.”

Do-hyun kapıya yöneldi.

“Sabah olduğunda hiçbir şey olmamış gibi davranmayacağız. Ama onu da bunaltmayacağız.”

Kardeşler odadan sessizce çıktı.

Jae-ak ise bütün bunlardan habersiz uyumaya devam ediyordu.

Belki henüz onlara tamamen güvenmiyordu. Belki aralarındaki mesafe bir gecede kapanmayacaktı.

Ama o gece dört kardeşi, onu bir daha yalnız bırakmamak için kendi aralarında söz vermişti.