69. Bölüm – İzlerin Ardında
69. Bölüm – İzlerin Ardında
Sabah olduğunda Jae-ak odasında durmak istemedi.
Kolundaki yara hâlâ iyileşmemişti ama bütün günü yatakta geçirmekten sıkılmıştı. Üzerine ince bir giysi geçirip bahçeye çıktı. Hava serindi. Bahçedeki ağaçların altında biraz yürüdükten sonra taş sıraya oturdu.
Bir süre etrafı seyretti.
Son günlerde evde her şey değişmişti. Kapısı daha sık çalınıyor, yemek vakitlerinde yalnız bırakılmıyor, bir yere gideceği zaman mutlaka biri nereye gittiğini soruyordu.
Buna alışmak kolay değildi.
“Burada olduğunu tahmin etmiştim.”
Jae-ak başını çevirdi. Hye-jin elinde küçük bir sepetle ona doğru geliyordu.
“Odanda değildin,” dedi Hye-jin. “Seni aradım.”
“Biraz hava almak istedim.”
Hye-jin yanına oturdu.
“Kolun nasıl?”
“İyi.”
“Her sorduğumda aynı cevabı veriyorsun.”
“Çünkü değişen bir şey yok.”
Hye-jin hafifçe gülümsedi.
“Peki, bu kez inanmış gibi yapacağım.”
Sepeti yanına bıraktı. İçinden birkaç meyve çıkardı.
“Bunları senin için getirdim. Kahvaltıda doğru düzgün yemediğini gördüm.”
Jae-ak meyvelere baktı.
“Yemiştim.”
“Birkaç lokma aldın. Buna yemek denmez.”
“Sen de annem gibi konuşuyorsun.”
“Çünkü annem haklı.”
Jae-ak istemeden gülümsedi. Hye-jin bunu fark etti ama üzerinde durmadı.
Bir süre sessizce oturdular.
Sonunda Hye-jin konuştu.
“Bugün babam ve ağabeylerin dışarı çıkacak.”
“Nereye?”
“Yakalanan adamla konuşmaya. Saldırının arkasında kimin olduğunu öğrenmek istiyorlar.”
Jae-ak’ın yüzündeki ifade değişti.
“Onu yakaladılar mı?”
“Evet. Dün gece haber geldi. Şimdilik daha fazlasını bilmiyoruz.”
“Benim yüzümden uğraşıyorlar.”
Hye-jin ona döndü.
“Yine aynı şeyi söyleme.”
“Gerçek bu.”
“Hayır, değil. Sana saldıran kişi bunun sorumlusu. Ailemizin gerçeği öğrenmek istemesi de gayet normal.”
Jae-ak cevap vermedi.
Hye-jin sepeti ona doğru itti.
“Biraz ye. Sonra istersen Eun-chae ile bahçede vakit geçirirsiniz.”
“Beni oyalamaya mı çalışıyorsun?”
“Biraz.”
Jae-ak bu kez açıkça gülümsedi.
Kang Mu-jin, dört oğluyla birlikte konağın dışındaki sorgu yerine geldiğinde adam çoktan bekletiliyordu.
Do-hyun önde yürüyordu. Seo-jin’in yüzündeki alışılmış gülümseme kaybolmuştu. Min-gyu elindeki notlara göz atarken Ji-won sessizce çevreyi inceliyordu.
Mu-jin kapının önünde durdu.
“İçeride ne biliyorsa anlatacak,” dedi. “Ama kimse öfkesine yenilmeyecek. Önce gerçeği öğreneceğiz.”
Ji-won başını salladı.
“Umarım konuşmaya gönüllüdür.”
Seo-jin ona baktı.
“Değilse de sonunda konuşmak zorunda kalacak.”
Do-hyun araya girdi.
“Önce dinleyelim.”
İçeri girdiklerinde saldırgan başını kaldırdı. Karşısında generalin ve oğullarının bulunduğunu görünce yüzü gerildi.
Mu-jin karşısındaki sandalyeye oturdu.
“Adını ve sana kimin emir verdiğini söyle.”
Adam bir süre sustu.
“Bana yalnızca verilen işi yapmam söylendi.”
“Bu, soruma cevap değil.”
“Göreviniz Jae-ak’ı durdurmaktı, değil mi?” diye sordu Min-gyu.
Adam gözlerini kaçırdı.
“Onun saraya dönmesini istemiyorlardı.”
Do-hyun’un bakışları sertleşti.
“Kim istemiyordu?”
“Emri getiren kişiyi doğrudan tanımıyorum. Bana başka biri aracılığıyla ulaştılar.”
Ji-won öne çıktı.
“Peki, o kişiyi gördün mü?”
Adam başını salladı.
“Evet. Yüzünü hatırlıyorum.”
Mu-jin sakinliğini korumaya çalışıyordu.
“Peki, bu işin arkasındaki kişi hakkında ne biliyorsun?”
Adam tereddüt etti.
“Emri getirenlerin konuşması sırasında bir isim duydum.”
Odada kısa bir sessizlik oldu.
“Hangi isim?” diye sordu Do-hyun.
Adam yutkundu.
“Hwa-rin.”
Seo-jin’in yüzü değişti. Ji-won kardeşine baktı. Min-gyu ise hemen konuşmadı.
Mu-jin gözlerini adamdan ayırmadı.
“Bu ismi nerede duydun?”
“Emri getiren kişi yanındaki adamla konuşuyordu. Ben yalnızca duydum. Kraliçe'nin doğrudan emir verdiğini görmedim.”
“Yani onun adının geçmesi dışında elinde bir kanıt yok,” dedi Min-gyu.
Adam başını eğdi.
“Evet. Ama emri getiren kişiyi görsem tanırım.”
Do-hyun ayağa kalktı.
“Şimdilik bu kadar. Onu gözetim altında tutun. Kimseyle görüştürmeyin.”
Dışarı çıktıklarında kardeşlerin hiçbiri hemen konuşmadı.
İlk sözü Ji-won söyledi.
“Kraliçe'nin adı boşuna geçmemiş olabilir.”
“Olabilir,” dedi Min-gyu. “Ama yalnızca bir isim duymuş olması yeterli değil.”
Seo-jin ellerini belinde birleştirdi.
“Jae-ak’a saldıranların kim olduğunu bulmamız gerekiyor. Bunu yaparken acele edip yanlış birini suçlamayacağız.”
Mu-jin oğullarına baktı.
“Doğru. Bir şüpheyi kanıt gibi görmeyeceğiz. Önce emri getiren kişiyi bulacağız.”
Do-hyun başını salladı.
“Onu tanıyorsa bulmamız zor olmayacak.”
Aynı saatlerde sarayda Hwa-rin, odasında huzursuz adımlarla dolaşıyordu.
Kapı açıldığında Vezir Han Seong-ik içeri girdi.
“Majesteleri.”
Hwa-rin ona döndü.
“Haberi aldın mı?”
“Evet. Adam yakalanmış.”
“Peki, konuşmuş mu?”
“Henüz ne söylediğini bilmiyoruz.”
Hwa-rin masanın kenarına tutundu.
“Bilmiyoruz mu? Yoksa öğrenemediniz mi?”
Vezir sesini alçalttı.
“General Kang ve oğulları adamla bizzat görüşmüş. Soruşturmayı yakından takip ediyorlar.”
“Bunu biliyorum.”
“Öyleyse dikkatli davranmalıyız.”
Hwa-rin öfkeyle ona baktı.
“Dikkatli davranmak için çok geç. Jae-ak hâlâ hayatta. Üstelik artık yalnız değil.”
Vezir bir süre sustu.
“Adamın ne anlattığını öğrenmeden harekete geçmemeliyiz.”
“Ya adımı verdiyse?”
“Bunu henüz bilmiyoruz.”
Hwa-rin pencereye yürüdü. Bahçede çalışan görevlileri izledi.
“Yıllarca kimse bu çocuğun geçmişini sorgulamadı. Şimdi herkes birden meraklanmaya başladı.”
“Çünkü eski meseleler yeniden açılıyor. Divanda da konuşulanlar var.”
Hwa-rin başını çevirdi.
“Divanda ne konuşuluyor?”
“Eski kayıtlar, Chomiong’un odasının yanması ve Jae-ak hakkında verilen kararlar…”
Hwa-rin’in yüzündeki gerginlik arttı.
“Yeter. O meselelerin yeniden açılmasına izin veremem.”
Vezir dikkatle onu izledi.
“Bu yüzden daha da temkinli olmalıyız. Bir yanlış hareket, şüpheleri üzerimize çeker.”
Hwa-rin cevap vermedi. Aklında tek bir şey vardı: Jae-ak’ın saraya dönmesi, yıllardır sakladığı her şeyi tehlikeye atabilirdi.
Kang konağına dönüldüğünde Hye-jin, kardeşleri bahçede karşıladı.
“Ne öğrendiniz?”
Ji-won atından inerken iç çekti.
“Öğrendiğimiz şeyler var ama henüz kesin bir sonuca ulaşamadık.”
Hye-jin babasına döndü.
“Adam konuştu mu?”
Mu-jin başını salladı.
“Konuştu. Fakat söylediklerini doğrulamamız gerekiyor.”
Do-hyun kısa bir açıklama yaptı.
“Saldırının arkasındaki kişiyi doğrudan tanımıyor. Emri getiren adamı görmüş. Onu bulabilirsek daha fazlasını öğrenebiliriz.”
Hye-jin’in yüzü ciddileşti.
“Peki, kraliçenin adı neden geçiyor?”
Min-gyu kardeşine baktı.
“Adam konuşma sırasında Hwa-rin’in adını duyduğunu söyledi. Ama bu tek başına suçlamaya yetmez.”
Hye-jin birkaç saniye düşündü.
“Eski saray kayıtlarında bir şey bulabiliriz. O dönem görev yapan kişilerin isimleri, değiştirilen görevliler… Belki bir bağlantı çıkar.”
Do-hyun hemen cevap vermedi.
Mu-jin kızına döndü.
“Bunu araştırabilirsin. Ama tek başına saraya gitmek, kimseyle yüzleşmek yok. Bulduğun her şeyi önce bize söyleyeceksin.”
“Tamam baba.”
Ji-won gülümseyerek araya girdi.
“Demek artık bizim de bir araştırmacımız var.”
Hye-jin ona baktı.
“Sen önce bulduğun izleri birbirine karıştırmamayı öğren.”
Seo-jin güldü.
“Bence güzel başladı.”
Kardeşlerin arasında kısa bir gülüşme oldu. Ardından Do-hyun yeniden ciddileşti.
“Jae-ak’a henüz bir şey söylemeyelim. Elimizde kesin bir bilgi yok.”
Hye-jin başını salladı.
“Bence de. Ama ondan sürekli bir şey saklamamız da doğru değil.”
Mu-jin kızına hak verdi.
“Gerçeği öğrendiğimizde kendisiyle konuşacağız.”
Jae-ak, bahçenin diğer tarafında Eun-chae ile oturuyordu.
Küçük kız elindeki tahta parçalarını yan yana dizmiş, kendince bir oyun kurmuştu.
“Buna ne diyorsun?” diye sordu.
Jae-ak parçaları inceledi.
“Bir saray mı?”
Eun-chae başını salladı.
“Hayır. Ev.”
“Biraz büyük bir ev olmuş.”
“Çünkü herkes burada yaşayacak.”
Jae-ak küçük kızın yüzüne baktı.
“Kimler?”
“Annem, babam, Hye-jin, ağabeylerim… Sen de.”
Jae-ak bir süre cevap veremedi.
Eun-chae onun sustuğunu görünce başını kaldırdı.
“Be