7. Bölüm — Kuzeyin Gururu

Aryon’un kuzeyinde Kang ailesinin adını bilmeyen pek kimse yoktu.

General Kang Mu-jin, yıllardır sınırları koruyan, savaş meydanlarında kazandığı zaferlerle ün salmış bir komutandı. Ancak ailesinin saygınlığı yalnızca onun başarılarından kaynaklanmıyordu. Çocuklarının her biri, kendi alanında gösterdiği başarılarla kuzey halkının takdirini kazanmıştı.

Kang ailesinin büyük oğlu Do-hyun, babasının izinden gitmiş ve kısa sürede yetenekli bir süvari komutanı olarak tanınmıştı. Atlı birlikleri yönetmekteki başarısı, askerler arasında ona duyulan güveni artırmıştı.

Seo-jin ise savaş meydanlarından çok ticaret yollarıyla ilgileniyordu. Kuzeydeki pazarların gelişmesi, tüccarların güvenli biçimde seyahat edebilmesi ve bölgenin ekonomik açıdan güçlenmesi için çalışıyordu. Onun girişimleri sayesinde yıllardır kullanılmayan bazı ticaret yolları yeniden açılmıştı.

Min-gyu, askerî stratejiler konusunda yetenekliydi. Savaş haritalarını incelemeyi, olası saldırıları önceden hesaplamayı severdi. Babası önemli askerî meseleleri konuşurken onun fikirlerine de başvururdu.

Ji-won ise keşif birlikleriyle çalışıyordu. Kuzeyin dağlık bölgelerini iyi tanır, tehlikeli geçitleri ve gizli yolları kolayca bulurdu. Onun hazırladığı raporlar, sınır güvenliği açısından büyük önem taşıyordu.

Ailenin kızları da kardeşlerinden geri kalmıyordu. Hye-jin, aileye ait toprakların, depoların ve hesapların yönetimini üstlenmişti. Özellikle kış aylarında askerî birliklere ulaştırılacak erzakın düzenlenmesi onun sorumluluğundaydı. Soo-ah ise yaralı askerlerle ilgileniyor, tıp eğitiminin yanında askerî eğitimini de sürdürüyordu. Gerektiğinde silah kullanabilecek kadar iyi yetişmişti.

Kang ailesinin bütün çocukları küçük yaşlarından itibaren askerî eğitim almıştı. Kılıç kullanmayı, ok atmayı ve kendilerini savunmayı biliyorlardı. Ancak her biri zamanla kendi yeteneğine uygun bir yol seçmişti.

Bir tek Tae-yul, ailesinin beklentilerini karşılamakta zorlanıyordu.

Askerî eğitim almış olmasına rağmen antrenmanlara düzenli katılmıyor, babasının verdiği görevleri çoğu zaman erteliyordu. Yeteneği vardı ama çalışmayı sevmiyordu. Kardeşlerinin başarıları konuşulduğunda bundan rahatsız olur, kendisinin sürekli onlarla karşılaştırıldığını düşünürdü.

O sabah da eğitim alanına geç kalmıştı.

Do-hyun, kardeşini görünce kollarını göğsünde birleştirdi.

“Yine geç kaldın.”

Tae-yul, umursamaz bir tavırla omuz silkti.

“Biraz geciktim diye bütün kuzey tehlikeye girmedi ya.”

“Bu işi ciddiye alman için kuzeyin tehlikeye girmesini mi bekliyorsun?”

Tae-yul cevap vermedi. Kılıcını alıp eğitim alanına geçti. Birkaç hareketi doğru yapsa da kısa süre sonra sıkıldı ve çalışmayı bırakmak istedi.

Do-hyun onu durdurdu.

“Baban bunu görürse hoşuna gitmeyecek.”

“Babamın hoşuna giden bir şey yapmam zaten zor.”

Bu söz üzerine Do-hyun'un yüzü ciddileşti.

“Baban senden kardeşlerin gibi olmanı istemiyor. Yalnızca üzerine düşeni yapmanı bekliyor.”

Tae-yul kılıcını yerine bıraktı.

“Bunu her gün duymaktan sıkıldım.”

Arkasını dönüp giderken kardeşinin söylediklerini dinlemeye niyeti yoktu.

Kang ailesinin yaşadığı konak, kuzeydeki en hareketli yerlerden biriydi. Generalin çocukları yalnızca kendi işlerine odaklanmıyor, bölgenin sorunlarıyla da ilgileniyordu.

Halk, onları sıradan bir asker ailesi olarak görmüyordu. Kıtlık yaşandığında erzak dağıtılmasına yardımcı olmuş, sınır köyleri saldırıya uğradığında askerlerle birlikte halkın güvenliğini sağlamışlardı.

Bu nedenle pazarlarda ve hanlarda sık sık aynı konuşmalar duyuluyordu.

“Keşke başkentte de böyle yöneticiler olsa.”

“General Kang ve çocukları ülkenin yarısını yönetiyor gibi çalışıyor. Üstelik halkı da unutmuyorlar.”

Bir tüccar, arkadaşına biraz daha yaklaşarak sesini alçalttı.

“Bence General Kang tahta geçse ülke çok daha iyi yönetilir.”

Arkadaşı hemen etrafına bakındı.

“Dikkatli konuş. Böyle sözler başına iş açabilir.”

“Ben doğru bildiğimi söylüyorum. Kuzeyde insanlar aç kalmasın diye uğraşan bir aile var. Başkenttekiler ise kendi eğlencelerinden başka bir şey düşünmüyor.”

Bu tür sözler giderek yayılıyordu.

Kang Mu-jin ise halkın kendisi hakkında böyle konuştuğunu duyduğunda bundan hoşlanmıyordu. Bir akşam çocuklarını çalışma odasında topladı.

“Son zamanlarda hakkımızda bazı söylentiler duyuyorum,” dedi.

Min-gyu babasına baktı.

“Taht meselesini mi kastediyorsunuz?”

Mu-jin başını salladı.

“Bir daha böyle sözler duyarsanız konuşmayı uzatmayın. Bizim görevimiz kuzeyi korumak. Kraliyet ailesinin yerini almak değil.”

Tae-yul, oturduğu yerden konuşmaya katıldı.

“İnsanlar babamıza güveniyorsa bunda kötü ne var?”

“Güvenmeleri kötü değil. Bu güveni kendi çıkarımız için kullanmak kötü olur.”

Mu-jin'in sesi sertleşmişti.

“Unutmayın, bu aile sahip olduğu gücü halkın güvenliğine borçlu. Taht için mücadele etmeye başladığımız gün, korumamız gereken insanlara sırtımızı dönmüş oluruz.”

Kimse itiraz etmedi.

Ancak Tae-yul, babasının sözlerini diğerleri kadar önemsemiyor gibiydi. Onun aklında başka meseleler vardı.

Başkent Seoryeon'da ise Kang ailesinin adı saraya kadar ulaşmıştı.

Gümüş Hilal Sarayı'nın büyük salonunda Kral Han Tae-gon, vezir Han Seong-ik'in sunduğu raporları dinliyordu. Kraliçe Yoon Hwa-rin de salondaydı.

Son yıllarda kraliyet ailesinin halk arasındaki itibarı giderek zayıflamıştı. Bazı prenslerin kumar ve eğlence düşkünlüğü, saraydaki görevlilerin rüşvet iddiaları ve halkın sorunlarına karşı gösterilen ilgisizlik sık sık konuşuluyordu.

Hwa-rin, bu söylentilerin saraya zarar verdiğinin farkındaydı. Fakat onu asıl rahatsız eden, kuzeyden gelen haberlerdi.

“General Kang'ın ailesi hakkında yeni bir bilgi var mı?” diye sordu vezire.

Han Seong-ik başını eğdi.

“Majesteleri, ailenin itibarı her geçen gün artıyor. Generalin çocukları da bölgedeki görevlerini başarıyla sürdürüyor. Halk arasında onlara büyük güven duyuluyor.”

Hwa-rin'in yüzündeki ifade değişmedi.

“Peki, General Kang bu ilgiden memnun mu?”

“Bildiğimiz kadarıyla hayır. Tahtla ilgili söylentileri reddediyor.”

“Şimdilik.”

Vezir, kraliçenin ne demek istediğini anladı ancak cevap vermedi.

Hwa-rin pencereye doğru yürüdü.

“Böyle aileler tehlikeli olabilir. Kendileri istemese bile halk onları desteklemeye başlayabilir. O zaman bir gün sarayın karşısında durmaları yeterli olur.”

“Ne yapmamı emredersiniz, Majesteleri?”

Kraliçe hemen cevap vermedi. Önce vezire döndü.

“Çocuklarının her biri hakkında daha fazla bilgi istiyorum. Özellikle General'in en küçük oğlunu.”

Han Seong-ik başını eğerek emri kabul etti.

Birkaç gün sonra Kang konağına başkentten bir mektup ulaştı.

Mektup, vezir Han Seong-ik tarafından gönderilmişti. İçeriğinde, kızı Han Mi-seo ile General Kang'ın oğlu Tae-yul arasında bir nişan yapılmasını istediği yazıyordu.

Mu-jin mektubu okuduktan sonra masanın üzerine bıraktı.

Seol-su, eşinin yüzündeki ifadeyi fark etti.

“İyi bir haber değil sanırım.”

“Vezir, kızını oğlumuzla evlendirmek istiyor.”

Seol-su şaşırdı.

“Tae-yul ile mi?”

“Evet.”

“Bu konuda Tae-yul ne düşünüyor?”

Mu-jin cevap vermeden önce mektuba yeniden baktı.

“Henüz konuşmadım. Ama bu teklifin arkasında yalnızca bir evlilik isteği olduğuna inanmıyorum.”

Seol-su eşinin endişesini anlıyordu. Vezirle aralarındaki yakınlık, böyle bir teklifi açıklamaya yetmiyordu.

“Önce oğlumuzla konuşalım. Son kararı aceleyle vermeyelim.”

Mu-jin başını salladı.

Tae-yul, nişan haberini duyduğunda babasının aksine oldukça memnun oldu.

“Mi-seo ile evlenmek istiyorum,” dedi hiç düşünmeden.

Mu-jin oğluna dikkatle baktı.

“Onu ne kadar tanıyorsun?”

“Yeterince.”

“Bir insanı tanımak, onunla birkaç kez görüşmekten ibaret değildir.”

Tae-yul bu sözlerden hoşlanmamıştı.

“Baba, Mi-seo beni seviyor. Ben de onu seviyorum. Neden her şeyde bir sorun arıyorsun?”

“Çünkü bu evlilik yalnızca ikinizin arasında kalmayacak. Vezirin kızı bizim ailemize katılacak. Bunun ne anlama geldiğini düşünmek zorundayım.”

Tae-yul sandalyesinden kalktı.

“Benim yerime karar vermeni istemiyorum.”

“Ben de senin yer