70. Bölüm – Divandaki Şüphe
70. Bölüm – Divandaki Şüphe
Sabah erkenden sarayda divan toplandı.
Kral Han Tae-gon, tahtında otururken önündeki rapora göz gezdiriyordu. Yüzündeki ifade her zamanki gibi sertti. Ancak bu kez bakışları satırlarda biraz daha uzun kalıyordu.
General Kang Mu-jin’in oğlu Jae-ak’a yapılan saldırı artık sarayın da gündemindeydi.
Vezir Han Seong-ik öne çıktı.
“Majesteleri, yakalanan adamlardan biri sorgulandı. Saldırının tesadüf olmadığı anlaşılıyor.”
Kral raporu masanın üzerine bıraktı.
“Kim göndermiş?”
“Henüz kesin bir isim veremiyoruz. Ancak adam, kendilerine ulaşan kişinin konuşması sırasında Kraliçe Hwa-rin’in adını duyduğunu söyledi.”
Divan salonunda hafif bir hareketlilik oldu.
Hwa-rin başını kaldırdı. Yüzünde şaşkınlık vardı ama sesini kontrol altında tuttu.
“Bir adamın duyduğunu söylediği birkaç kelimeyle benim adımı bu meseleye karıştırmanız doğru değil.”
Vezir başını eğdi.
“Kesin bir suçlamada bulunmadım, Majesteleri. Yalnızca ifadesini aktardım.”
“Öyleyse ifadenin doğruluğunu araştırın.”
Hwa-rin’in sesi sakindi. Fakat ellerini dizlerinin üzerinde birleştirmişti. Parmaklarının birbirine biraz fazla sıkı bastığını fark eden olmadı.
Kral bakışlarını ona çevirdi.
“Bu mesele General Kang’ın oğluyla ilgili. Bir saldırı düzenlenmiş ve arkasındaki kişi henüz bulunamamış. Bunun üstü örtülmeyecek.”
Hwa-rin itiraz etmedi.
“Ben de gerçeğin ortaya çıkmasını isterim, Majesteleri.”
Kral bir süre onu izledi, sonra divandaki diğerlerine döndü.
“Eski kayıtları da yeniden inceleyin. Jae-ak hakkında yıllar önce verilen kararlar, yapılan suçlamalar ve o döneme ait bütün belgeler önüme getirilsin.”
Bu kez Do-yun söz aldı.
“Majesteleri, o dönemde yapılan suçlamaların çoğu doğru düzgün araştırılmamıştı. Şimdi saldırıyla birlikte geçmişteki olayların da incelenmesi gerekiyor.”
Min-jae de kardeşinin sözünü destekledi.
“Bir insan yıllarca suçlu kabul edildi diye gerçekten suçlu olmuş olmaz.”
Ji-hwan sessizce başını salladı.
Kral üç prensine baktı.
“Bu konuyu daha önce de konuşmuştuk. Şimdi aynı meseleleri yeniden açmanın zamanı mı?”
Do-yun geri adım atmadı.
“Jae-ak’a yapılan saldırı, geçmişte yaşananların hâlâ birilerini rahatsız ettiğini gösteriyor olabilir.”
“Olabilir,” dedi kral. “Ama ihtimallerle hüküm vermeyeceğiz.”
Vezir Han Seong-ik araya girdi.
“Eski kayıtlar getirildiğinde daha sağlıklı bir değerlendirme yapabiliriz.”
Kral kararını verdi.
“Öyleyse öyle yapın. Hem saldırıyı hem de eski suçlamaları araştırın. Kimsenin makamına bakılmayacak.”
Hwa-rin başını eğdi.
“Emriniz olur, Majesteleri.”
Divan dağıldığında yüzündeki sakin ifade değişmedi. Kimseye aceleyle seslenmedi, kimseyi durdurmadı. Sadece salon boşalana kadar bekledi.
Ardından Vezir Han Seong-ik'e döndü.
“Benimle gelin.”
Kraliçenin özel odasına girdiklerinde Hwa-rin kapının kapanmasını bekledi.
“Bu iş düşündüğümüzden daha ileri gitti.”
Vezir sakin görünüyordu.
“Henüz elimizde doğrudan sizi suçlayabilecekleri bir delil yok.”
“Henüz.”
Hwa-rin pencereye doğru yürüdü.
“General Kang'ın ailesi artık yalnızca saldırıyı araştırmıyor. Eski kayıtları da istiyorlar. Üç prens de aynı konunun üzerine gidiyor.”
“Onların ne bildiğini henüz bilmiyoruz.”
“Bilmedikleri şeyleri öğrenmelerinden endişeleniyorum.”
Vezir bir süre sustu.
“Öncelikle sakin kalmalısınız. Divanda kendinizi savunmaya çalışmanız bile dikkat çekebilir.”
Hwa-rin ona döndü.
“Ben kendimi savunmadım. Yalnızca bir adamın sözleriyle hüküm verilemeyeceğini söyledim.”
“Doğru yaptınız.”
Hwa-rin cevap vermedi.
Aklında yıllar öncesinden kalan bir gece vardı. Üzerinden on dokuz yıl geçmişti ama bazı şeyler hâlâ unutulmamıştı.
Özellikle de Chomiong'un odası.
“Eski kayıtların arasında o geceye ait belgeler var mı?”
Vezir dikkatle baktı.
“Olabilir.”
“Olabilir değil, Seong-ik. Bulunmalarını istemiyorum.”
Vezir hemen cevap vermedi.
“Belgeler yıllardır arşivde. Bir kısmının eksik olduğunu biliyoruz. Ancak hangilerinin nerede olduğunu araştırmadan bir şey söyleyemem.”
Hwa-rin'in yüzü gerildi.
“Öyleyse araştırın. Ama kimsenin dikkatini çekmeden.”
Sarayın arşivinde aynı saatlerde eski defterler birer birer çıkarılıyordu.
Kral, önüne getirilen belgeleri incelerken arada bir sorular soruyordu.
“Bu kayıt neden yarım?”
Görevli başını eğdi.
“Bilmiyoruz, Majesteleri. Eski arşiv düzenlemesi sırasında bazı sayfalar kaybolmuş olabilir.”
“Birden fazla belgede aynı eksiklik var.”
“Evet, Majesteleri.”
Kral defteri kapattı.
“Bana tesadüf gibi görünmüyor.”
Görevli cevap veremedi.
Kral, yıllar önceki olayları hatırlamaya çalıştı. O günlerde saray karışmış, insanlar birbirine düşmüş, herkes kendi tarafını korumaya çalışmıştı. Bazı kararlar aceleyle alınmıştı.
Jae-ak hakkında verilen kararları da şimdi yeniden düşünüyordu.
O zamanlar çocuğun söylediklerini dinlememişti. Önüne getirilen ifadeleri yeterli görmüş, meseleyi kapatmıştı.
Şimdi ise aynı dosyalar yeniden karşısındaydı.
“Jae-ak'ın hakkındaki ilk suçlama hangi tarihte yazılmış?”
“Bunu ayrıca araştırmamız gerekiyor, Majesteleri.”
“Öyleyse araştırın. Bana yalnızca sonuçları getirin.”
Kang konağında ise sarayın ağır havasından uzak, daha sakin bir sabah yaşanıyordu.
Jae-ak çalışma odasındaki masaya oturmuş, önündeki belgeleri inceliyordu. Kolundaki yara büyük ölçüde iyileşmişti ama bazı hareketlerde hâlâ rahatsızlık hissediyordu.
Hye-jin, elinde birkaç kâğıtla içeri girdi.
“Bunları babam gönderdi. Saldırganın ifadesiyle ilgili bazı notlar.”
Jae-ak başını kaldırdı.
“Yeni bir şey öğrenilmiş mi?”
“Henüz kesin bir şey yok. Ama adamın duyduğu isim üzerinde duruyorlar.”
Jae-ak kâğıtları aldı.
“Kraliçenin adı mı?”
Hye-jin kısa bir süre durdu.
“Evet. Fakat bu, onun doğrudan emir verdiğini kanıtlamıyor.”
“Biliyorum.”
Jae-ak kâğıtları masaya bıraktı.
Hye-jin karşısındaki sandalyeye oturdu.
“Böyle şeyleri tek başına düşünme. Öğrendiğimiz ne varsa seninle paylaşacağız.”
Jae-ak ona baktı.
“Bazen herkes bir şeyleri benden saklıyor gibi geliyor.”
Hye-jin'in yüzündeki ifade yumuşadı.
“Bunu hissetmeni istemem. Ama henüz bilmediğimiz şeyler de var. Sana yanlış bir şey anlatmak istemiyoruz.”
Jae-ak bir süre sessiz kaldı.
“En azından artık ne aradığımı biliyorum.”
Hye-jin başını salladı.
“Bu da bir başlangıç.”
Tam o sırada kapı açıldı. Kang Mu-jin içeri girdi.
“Burada mısınız?”
Hye-jin ayağa kalktı.
“Jae-ak'a belgeleri getiriyordum.”
Mu-jin oğlunun koluna baktı.
“Yaran nasıl?”
“İyi.”
“Yalnızca iyi demek için söyleme. Ağrıyorsa dinlen.”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“Biraz ağrıyor ama eskisi kadar değil.”
Mu-jin başını salladı.
“Bugün kendini fazla yorma.”
“Tamam.”
Hye-jin ikisine baktı. Babasının Jae-ak'la konuşurken eskisinden daha dikkatli olduğunu fark ediyordu. Mu-jin oğluna yaklaşmak istiyor ama onu bunaltmaktan da çekiniyordu.
“Ben anneme yardım edeceğim,” dedi Hye-jin. “Bir şeye ihtiyacın olursa haber ver.”
Jae-ak başını salladı.
Hye-jin çıktıktan sonra Mu-jin oğlunun karşısına oturdu.
“Bize alışman için acele etmene gerek yok.”
Jae-ak bakışlarını masadaki kâğıtlara indirdi.
“Biliyorum.”
“Bazen susuyorsun. Bir şey sormak istiyorsun ama vazgeçiyorsun.”
Jae-ak bu kez babasına baktı.
“Her şeyi bir anda öğrenmek istemiyorum. Ama yine de bilmek istiyorum.”
Mu-jin onu dikkatle dinledi.
“Öğreneceksin. Ne varsa birlikte araştıracağız.”
Jae-ak cevap vermedi. Yine de babasının sözleri onu rahatlatmıştı.
Öğleden sonra Kang kardeşler çalışma odasında toplandı.
Do-hyun, saldırganın ifadesini yeniden okudu.
“Adam, kendisine emir getiren kişiyi tanıyabileceğini söylüyor.”
Min-gyu kollarını göğsünde birleştirdi.
“Öyleyse önce o kişiyi bulmalıyız.”
Ji-won sandalyeye yaslandı.
“Bulacağız. Bu kadar insanın arasından saklanması kolay olmayacak.”
Seo-jin ona baktı.
“Önce nerede olduğunu öğrenelim de sonra yakalamaktan söz edersin.”
“Ben yalnızca moral veriyorum.”
“Senin moralin bazen insanın başına iş açıyor.”
Hye-jin masaya yeni bir defter bıraktı.
“Ben de eski kayıtlarla ilgili duyduklarımı yazdım. Saraydan haber aldıkça bunları k