71. Bölüm – Yandın, Jae-ak
71. Bölüm – Yandın, Jae-ak
Sabah sarayda divan toplandığında herkesin konuştuğu konu aynıydı.
General Kang Mu-jin'in oğlu Jae-ak'a yapılan saldırı…
Kral Han Tae-gon, önündeki raporu incelerken Vezir Han Seong-ik öne çıktı.
“Majesteleri, yakalanan adamlardan birinin ifadesi alındı. Saldırının arkasında başka kişilerin olduğu anlaşılıyor.”
Kral başını kaldırdı.
“Kim göndermiş?”
“Kesin bir isim veremiyoruz. Ancak adam, kendilerine emir getiren kişinin konuşması sırasında Kraliçe Hwa-rin'in adını duyduğunu söyledi.”
Hwa-rin bakışlarını vezire çevirdi.
“Benim adımı mı?”
“Evet, Majesteleri.”
Kraliçe hafifçe doğruldu.
“Bir adamın duyduğunu söylediği birkaç sözle beni bu işe karıştırmanız doğru değil.”
Vezir başını eğdi.
“Size doğrudan bir suçlama yöneltmedim. İfadeyi aktarıyorum.”
Hwa-rin kısa bir sessizlikten sonra konuştu.
“Öyleyse gerçek sorumluyu bulun. Üstelik eski kayıtların kaybolmasıyla ilgili de bir açıklama yapılmalı.”
Kral ona baktı.
“Eski kayıtlarla ne ilgisi var?”
“Majesteleri, yıllar önce saray arşivinden sorumlu olan kişi görevini gerektiği gibi yapmadı. Bazı belgelerin kaybolmasında onun ihmali olabilir.”
Vezir bu kez kraliçeye döndü.
“Eski arşiv sorumlusunun adı daha önce de geçmişti. Ancak bunun doğrulanması gerekiyor.”
Hwa-rin başını salladı.
“Ben de zaten bunun araştırılmasını istiyorum.”
Kral önündeki raporu kapattı.
“Öyleyse araştırılsın. Fakat kimseyi kanıt olmadan suçlamayın. Hem saldırının arkasındaki kişiler hem de eski kayıtların kaybolması incelenecek.”
Do-yun öne çıktı.
“Majesteleri, Jae-ak hakkındaki eski suçlamaların da yeniden incelenmesini istiyoruz.”
Kral üç prensine baktı.
“Yine aynı konu.”
“Çünkü hâlâ cevaplanmamış sorular var,” dedi Do-yun.
Min-jae de konuştu.
“Yıllar önce verilen kararların neye dayandığını bile bilmiyoruz. Şimdi de Jae-ak'a saldırıldı. Bunların birbirinden bağımsız olduğunu varsayamayız.”
Ji-hwan başını salladı.
“En azından o döneme ait belgeleri görelim.”
Kral bir süre düşündü.
“Peki. Eski kayıtlar da incelenecek.”
Hwa-rin bu karardan hoşlanmamıştı ama bunu yüzüne yansıtmadı.
“Umarım gerçekler en kısa zamanda ortaya çıkar, Majesteleri.”
Kral cevap vermedi.
Divan dağıldıktan sonra üç prens kendi aralarında konuşmak için ayrıldı.
Do-yun, elindeki raporu yeniden okudu.
“Kraliçe, bütün suçu eski arşiv sorumlusuna atmaya çalışıyor.”
Min-jae başını salladı.
“Ben de öyle düşünüyorum. Birdenbire adamın adı ortaya çıktı. Üstelik yıllar önce görevden ayrılmış.”
Ji-hwan etrafına bakındı.
“Belki de gerçekten onunla ilgilidir. Ama neden şimdi?”
Tam o sırada Kang Tae-yul yanlarına geldi.
“Yine Jae-ak'ın peşindesiniz.”
Min-jae ona döndü.
“Bir sorun mu var?”
Tae-yul masadaki belgelere baktı.
“Merak ediyorum. Jae-ak neden şimdi bu kadar önemli oldu?”
Do-yun kaşlarını çattı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Yıllarca saraydan uzak yaşadı. Kimse onunla ilgilenmedi. Şimdi bir saldırıya uğradı diye herkes onun için seferber oldu. Eski kayıtlar açılıyor, divan toplanıyor, herkes onun hakkında konuşuyor.”
Ji-hwan sakin kalmaya çalıştı.
“Çünkü ona saldırıldı.”
“Bunu biliyorum. Ben de onu söylüyorum. Bir olay yaşandı diye geçmişteki her şeyin yeniden gündeme getirilmesi şart mı?”
Min-jae ona dikkatle baktı.
“Belki de şart. Çünkü geçmişte yapılanların doğru olup olmadığını hiç sorgulamadık.”
Tae-yul'un yüzü sertleşti.
“Yani şimdi hepiniz Jae-ak'ın haklı olduğunu mu düşünüyorsunuz?”
Do-yun cevap verdi.
“Henüz neyin doğru olduğunu bilmiyoruz. Ama onu yıllarca suçlu kabul ettik. Şimdi en azından nedenini öğrenmeliyiz.”
Tae-yul küçümseyen bir ifadeyle güldü.
“Biraz geç kalmadınız mı?”
Bu söz üzerine üç prens de sustu.
Min-jae sonunda konuştu.
“Evet. Geç kaldık.”
Tae-yul beklemediği bu cevap karşısında bir an duraksadı.
Min-jae devam etti.
“Belki de en başından beri sormamız gereken soruları şimdi soruyoruz. Ama geç kaldık diye araştırmayı bırakacak değiliz.”
Ji-hwan da ekledi:
“Jae-ak'ın başına gelenleri küçümsemek kolay. Çünkü o yıllarca bizim yanımızda değildi. Ama bu, yaşadıklarını önemsiz yapmaz.”
Do-yun Tae-yul'a baktı.
“Biz onun suçlu olup olmadığını öğrenmek istiyoruz. Gerçekten suçluysa bunu da bileceğiz. Değilse, ona yapılanların hesabını soracağız.”
Tae-yul cevap vermeden oradan ayrıldı.
Ji-hwan arkasından baktı.
“Bize kızgın olduğu belli.”
“Bırak kızgın olsun,” dedi Do-yun. “Bizim işimiz gerçeği bulmak.”
Kang konağında Jae-ak sabah kahvaltısından sonra odasına çekilmişti.
Son birkaç gündür herkesin gözü üzerindeydi. Bir yere gitmek istese önce annesi soruyor, sonra babası öğreniyor, ardından dört ağabeyinden biri yanında olmaya gönüllü oluyordu.
Jae-ak bunun iyi niyetle yapıldığını biliyordu.
Yine de biraz yalnız kalmak istiyordu.
Pencereye yaklaşıp bahçeye baktı. Hava güzeldi. Çarşıya gidip biraz dolaşmak, belki de birkaç eksik işini halletmek istiyordu.
Ama babasına söylese izin vermeyeceğini tahmin ediyordu.
Bir süre düşündü.
Sonra sade bir kıyafet giyip odasından çıktı.
Merdivenlerden inerken etrafı kontrol etti. Bahçede birkaç hizmetli vardı ama onu durduracak kimse görünmüyordu.
Arka kapıya yöneldi.
Tam kapıyı açacakken arkasından bir ses geldi.
“Jae-ak?”
Durdu.
Bu sesin sahibini tahmin etmek zor değildi.
Yavaşça arkasını döndü.
Ji-won merdivenlerin yanında duruyordu.
“Nereye gidiyorsun?”
“Bir yere.”
Ji-won kapıya baktı.
“Anladım. Bir yere gidiyorsun ama nereye gittiğini söylemiyorsun.”
Jae-ak iç çekti.
“Çarşıya gideceğim.”
“Tek başına mı?”
“Evet.”
Ji-won birkaç saniye ona baktı. Ardından gülmeye başladı.
“Sen gerçekten hiç akıllanmıyorsun.”
“Ji-won.”
“Ne?”
“Bağırma.”
Ji-won gülmesini bastırmaya çalıştı.
“Tamam, bağırmıyorum. Ama birazdan Do-hyun öğrenirse benim yapabileceğim bir şey kalmaz.”
“Kimseye söyleme.”
“Bunu benden istemen biraz geç olmadı mı?”
Jae-ak ona ters ters baktı.
Ji-won kapıya doğru yürüdü.
“Haydi, geri dön. Ben seni görmedim sayayım.”
Jae-ak bir an rahatladı.
Fakat Ji-won hemen arkasını döndü.
“Şaka yaptım.”
“Bunu tahmin etmiştim.”
O sırada koridorun diğer ucundan Seo-jin ile Min-gyu göründü.
Seo-jin ikisine baktı.
“Ne oluyor?”
Ji-won hiç beklemeden cevap verdi.
“Jae-ak kaçmaya çalışıyor.”
Jae-ak gözlerini kapattı.
“Kaçmıyorum.”
Min-gyu yanlarına geldi.
“Öyleyse neden arka kapıdasın?”
“Çarşıya gidecektim.”
Seo-jin gülümseyerek başını salladı.
“Güzel. Bunu babamıza da anlatırsın.”
Jae-ak ona baktı.
“Bunu söylemek zorunda mısınız?”
“Evet,” dedi Seo-jin. “Çünkü geçen sefer eve yaralı döndün.”
Do-hyun da o sırada yanlarına geldi.
“Neler oluyor?”
Ji-won hemen cevap verdi.
“Geun, yandın. Jae-ak'ı yakaladık.”
Do-hyun kardeşine baktı.
“Ne yaptın sen?”
Jae-ak bu kez doğrudan cevap verdi.
“Çarşıya gitmek istedim.”
“Bize neden söylemedin?”
“Çünkü izin vermeyeceğinizi düşündüm.”
Do-hyun bir süre kardeşine baktı.
“Gel. Babamızla konuşalım.”
Jae-ak başını eğdi.
“Peki.”
Ji-won diğerlerine dönüp kısık sesle konuştu.
“Ben görevimi tamamladım.”
Seo-jin gülerek omzuna vurdu.
“Senin görevin başımıza iş açmak zaten.”
Kang Mu-jin çalışma odasında belgeleri inceliyordu.
Dört oğlu ve Jae-ak içeri girdiğinde başını kaldırdı.
“Ne oldu?”
Do-hyun cevap verdi.
“Jae-ak çarşıya gitmek istemiş. Tek başına çıkmaya çalışırken gördük.”
Mu-jin'in bakışları oğluna döndü.
“Bana neden söylemedin?”
Jae-ak sakin kalmaya çalıştı.
“Biraz dolaşmak istedim.”
“Bunu anlıyorum. Ama neden gizlice çıkıyorsun?”
“İzin vermeyeceğini düşündüm.”
Mu-jin sandalyesinden kalktı.
“Peki, neden izin vermeyeceğimi düşündün?”
Jae-ak sustu.
“Geçen sefer ne olduğunu hatırlıyorsun. Seni eve yaralı getirdiler. Annen o gece uyuyamadı. Kardeşlerin başından ayrılmadı.”
“Biliyorum baba.”
“Öyleyse neden aynı riski alıyorsun?”
Jae-ak'ın sesi biraz yükseldi.
“Çünkü sürekli evde oturamam. Bir yere gitmek istediğimde herkesin peşimden gelmesini de istemiyorum.”
Kardeşleri birbirine baktı.
Mu-jin hemen cevap vermedi. Oğlunun ne demek istediğini anlamaya çalışıyordu.
“Biz seni eve kapatmak istemiyoruz.”
“Öyle