72. Bölüm – On Dokuz Yıllık Körlük
72. Bölüm – On Dokuz Yıllık Körlük
Sabah, sarayın büyük salonunda üç prens bir araya gelmişti.
Önlerinde eski bir dilekçe, birkaç kayıt ve saldırganlardan alınan ifadeler vardı. Ancak hiçbirinde aradıkları soruların cevabı tam olarak bulunmuyordu.
Do-yun, dilekçeyi yeniden eline aldı.
“Bu görevli yıllarca arşivde çalışmış. Eski kayıtların çoğuna ulaşabilecek konumdaymış.”
Min-jae sandalyesine yaslandı.
“Peki şimdi nerede? Bir anda ortadan kaybolması pek hayra alamet değil.”
Ji-hwan, önündeki kâğıtları inceledi.
“Evi aranmış. Bunu yapanlar bizden önce davranmış.”
Do-yun başını kaldırdı.
“Demek ki onun bildiklerinden korkan biri var.”
Bir süre sessizlik oldu.
Min-jae, kardeşlerinin yüzüne baktı. Sonra sesi biraz alçaldı.
“Jae-ak’ın başına gelenleri düşündükçe kendime kızıyorum.”
Ji-hwan ona döndü.
“Yalnız sen değilsin.”
Min-jae ellerini birleştirdi.
“On dokuz yıl boyunca aynı saraydaydık. Onun hakkında söylenenlere inandık. Bir kez olsun gerçekten ne yaşadığını sormadık.”
Do-yun gözlerini masadaki kayıtlardan ayırmadı.
“O bizim kardeşimizdi. En azından ona bir kardeş gibi davranmalıydık. On dokuz yıl boyunca neden kör kaldık?”
Bu kez kimse cevap vermedi.
Çünkü üçünün de aklından aynı şey geçiyordu: Geçmişi değiştiremezlerdi. Ama bundan sonra gerçeğin üzerini örtmelerine de izin vermeyeceklerdi.
Sarayın diğer tarafında Hwa-rin, Vezir Han Seong-ik ile görüşüyordu.
“Üç prens yine o eski görevlinin peşine düşmüş.”
Vezir başını eğdi.
“Evet, majesteleri. Üstelik generalin ailesi de saldırganların bağlantılarını araştırıyor.”
Hwa-rin'in yüzü gerildi.
“Bu kadar insanın aynı konuyla ilgilenmesi tesadüf olamaz.”
“Şimdilik ellerinde kesin bir kanıt yok.”
“Şimdilik…”
Hwa-rin masanın üzerindeki fincana uzandı ama içmekten vazgeçti.
“Eski görevli bulunmalı. Onu prenslerden önce bulmanızı istiyorum.”
Vezir bir süre sustu.
“Ya konuşursa?”
Hwa-rin bakışlarını ona çevirdi.
“Konuşmasına fırsat vermeyin demiyorum. Önce ne bildiğini öğrenin.”
Vezir, kraliçenin ne demek istediğini anlamıştı. Ancak bu kez işlerin eskisi kadar kolay olmayacağını da biliyordu.
Kang konağında ise araştırma devam ediyordu.
Do-hyun ve Min-gyu, saldırganlardan elde edilen bilgileri inceliyordu. Seo-jin, gelen haberleri karşılaştırıyor; Ji-won ise adamların bağlantılarını araştırıyordu.
Hye-jin de masaya birkaç kâğıt bıraktı.
“Bunlar eski saray kayıtlarıyla ilgili. Bazı isimler birbirini tutmuyor.”
Min-gyu kâğıtları aldı.
“Bunu daha önce fark etmemiştik.”
“Çünkü kimse o kayıtları yeniden incelememiş.”
Ji-won sandalyesini çekti.
“Demek ki yıllardır kimsenin bakmadığı bir yerde cevap arıyoruz.”
Do-hyun ciddi bir ifadeyle kardeşlerine baktı.
“Dikkatli olacağız. Bu işin içinde kim varsa, Jae-ak'ın yeniden zarar görmesine izin vermeyeceğiz.”
Tam o sırada Jae-ak kapıda göründü.
“Benden yine habersiz bir şeyler mi konuşuyorsunuz?”
Ji-won hemen arkasına döndü.
“Hayır, yalnızca aile toplantısı yapıyoruz.”
Jae-ak kaşını kaldırdı.
“Ben aileden sayılmıyor muyum?”
Ji-won'un yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Öyle demek istemedim.”
Hye-jin araya girdi.
“Gel, otur. Zaten sana da anlatacaktık.”
Jae-ak masaya yaklaştı. Önündeki kâğıtlara göz gezdirdi.
“Eski saray görevlisini mi arıyorsunuz?”
Do-hyun başını salladı.
“Evet. Saldırganlarla bağlantısı olabilir.”
“Bulduğunuzda bana da haber verin.”
Min-gyu ona baktı.
“Vereceğiz.”
Jae-ak bir süre daha kâğıtları inceledi.
“Benden saklamayın. Bu olayların ortasında kalan kişi benim.”
Bu söz üzerine odada kısa bir sessizlik oluştu.
Mu-jin kapıdan içeri girdiğinde konuşmanın sonunu duymuştu.
“Jae-ak haklı. Bundan sonra onu ilgilendiren hiçbir konuda kendisinden habersiz karar vermeyeceğiz.”
Jae-ak babasına baktı. Sonra sessizce başını salladı.
Öğleden sonra üç prens, eski görevlinin evine doğru yola çıktı.
Ev, sarayın kalabalığından uzakta, küçük bir sokaktaydı. Kapıya geldiklerinde Do-yun önce çevreyi kontrol etti.
“Kapı açık.”
Ji-hwan dikkatlice içeri girdi.
“Burada biri bulunmuş.”
Odanın içindeki eşyalar dağılmış, birkaç çekmece boşaltılmıştı. Min-jae yerdeki kâğıtlardan birini aldı.
“Birileri bizden önce gelmiş.”
Do-yun kâğıdı inceledi. Üzerinde eski bir kayıt numarası vardı.
“Bu numara Chomiong'un odasıyla ilgili kayıtlara ait.”
Ji-hwan ona yaklaştı.
“Emin misin?”
“Evet. Daha önce gördüğümüz defterde de aynı numara vardı.”
Tam o sırada dışarıdan sesler duyuldu.
Üçü de kapıya yöneldi. Sokağın başında birkaç adam belirmişti. Prensleri gördüklerinde geri çekilmeye çalıştılar.
Do-yun peşlerinden seslendi.
“Durun!”
Adamlar kaçmaya başlayınca kısa bir kovalamaca yaşandı. Ji-hwan ve Min-jae adamlardan ikisini yakaladı. Diğerleri ise sokakların arasında kayboldu.
Yakalanan adamlardan biri konuşmayı reddediyordu.
Min-jae öfkesini bastırarak sordu:
“Bu eve neden geldiniz?”
Adam cevap vermedi.
Do-yun elindeki eski kayıt numarasını gösterdi.
“Bunu arıyordunuz, değil mi?”
Adamın bakışları bir an kâğıda kaydı. Bu küçük tepki bile üçünün dikkatinden kaçmadı.
Ji-hwan kardeşine döndü.
“Bizi doğru yere getirmişiz.”
Ancak eski görevli hâlâ ortada yoktu.
Aynı saatlerde Kang konağına yeni bir haber ulaştı.
Ji-won, haberi okuduktan sonra kâğıdı babasına uzattı.
“Baba, saldırganlardan birinin bağlantılı olduğu aracı bulunmuş.”
Mu-jin kâğıdı aldı.
“Ne söylemiş?”
“Bir mesaj taşıdığını kabul etmiş. Mesajın eski bir saray görevlisiyle bağlantılı olduğunu söylüyor.”
Do-hyun düşünceli bir şekilde konuştu.
“Bu, görevlinin doğrudan saldırıyı emrettiği anlamına gelmez.”
“Biliyorum,” dedi Min-gyu. “Ama artık onun bu olaylarla bağlantısı olabileceğini biliyoruz.”
Hye-jin masaya yaklaştı.
“Peki mesajı kimin verdiğini söylemiş mi?”
Ji-won başını salladı.
“Henüz değil. Ama aracı, kendisini görevlendiren kişiyi tanıyabileceğini söylemiş.”
Mu-jin ayağa kalktı.
“O hâlde o kişi bulunacak. Kimse aceleyle suçlanmayacak ama hiçbir iz de gözden kaçırılmayacak.”
Akşam olduğunda üç prens saraya dönmüştü.
Yakalanan adamlardan henüz istedikleri bilgiyi alamamışlardı. Ancak evden buldukları kayıt, soruşturmanın yönünü değiştirmişti.
Kral Han Tae-gon onları dinledikten sonra uzun süre konuşmadı.
“Chomiong'un odasıyla ilgili kayıtlar neden hâlâ karşımıza çıkıyor?”
Do-yun cevap verdi.
“Çünkü o dönemde yaşananlar tam olarak araştırılmamış, Majesteleri.”
Hwa-rin söze girdi.
“Belki de eski görevli kendi hatalarını örtmek için bu kayıtları saklamıştır.”
Min-jae ona baktı.
“Olabilir. Ama bunu henüz bilmiyoruz.”
Hwa-rin'in yüzündeki ifade değişmedi.
“Ben yalnızca bir ihtimali dile getirdim.”
Ji-hwan sakin bir sesle konuştu.
“Biz de bütün ihtimalleri araştırıyoruz.”
Kral, üç oğluna baktı.
“Bu mesele daha fazla büyümeden sonuçlandırılsın. Eski kayıtların tamamı yeniden incelenecek.”
Do-yun başını eğdi.
“Emredersiniz.”
Gece ilerlediğinde üç prens sarayın avlusunda bir süre birlikte yürüdü.
Min-jae sessizliği bozdu.
“Jae-ak'ı görmeye gitsek mi?”
Ji-hwan ona baktı.
“Şimdi mi?”
“Evet. Onu merak ediyorum.”
Do-yun bir süre düşündü.
“Bu kez yalnızca merak ettiğimiz için gitmeyelim. Gerçekten dinlemek için gidelim.”
Min-jae başını salladı.
“Bizi görmek isteyeceğinden emin değilim.”
“İstemeyebilir,” dedi Do-yun. “Buna da hakkı var.”
Ji-hwan ellerini arkasında birleştirdi.
“Bize güvenmesi için zaman gerekiyor.”
Üçü de bunu biliyordu. Jae-ak'ın geçmişte yaşadıklarını bir özürle telafi edemezlerdi.
Ama en azından artık ona sırtlarını dönmeyeceklerdi.
Kang konağında Jae-ak odasının penceresinden avluya bakıyordu.
Bir süre sonra kapı çalındı.
“Girebilir miyim?” diye sordu Hye-jin.
“Gel.”
Hye-jin içeri girip masanın üzerindeki kâğıtlara baktı.
“Yine araştırmayı mı düşünüyorsun?”
Jae-ak hafifçe omuz silkti.
“Düşünmeden duramıyorum.”
“Biraz dinlenmen gerek.”
“Dinleniyorum zaten.”
Hye-jin gülümsedi.
“Senin dinlenmekten anladığın şey bu mu?”
Jae-ak cevap vermedi. Hye-jin yanına oturdu.
“Bugün yeni bir haber geldi. Aracı birini bulmuşlar.”
Jae-ak ona döndü.
“Peki kim göndermiş?”
“Henüz bilmiyo