73. Bölüm – Farkında Olmadan

Sabah, Kang konağındaki çalışma odasında dört kardeş bir araya gelmişti.

Do-hyun masanın başında duruyor, yakalanan adamlardan alınan ifadeleri inceliyordu. Min-gyu birkaç kâğıdı yan yana koymuştu. Seo-jin ise sandalyesinde oturmuş, Ji-won'un anlattıklarını dinliyordu.

“Yani adam, kendilerine emir veren kişiyi değil, aracı olan kişiyi tanıyormuş?” diye sordu Seo-jin.

Ji-won başını salladı.

“Öyle söylüyor. Birkaç hafta önce kuzeydeki eski hanlardan birinin yakınında görmüş.”

Min-gyu kâğıdı masaya bıraktı.

“Peki neden daha önce söylememiş?”

“İlk sorguda korkmuş. Bu kez konuşmaya razı olmuş.”

Do-hyun araya girdi.

“Yüzünü tarif edebilmiş mi?”

“Evet. Orta yaşlarda, sağ yanağında eski bir iz varmış. Adamı yeniden görse tanıyabileceğini söylüyor.”

Seo-jin doğruldu.

“En azından artık arayabileceğimiz birini biliyoruz.”

“Yine de dikkatli olmalıyız,” dedi Do-hyun. “Bu adamın kim olduğunu bulmadan kimseyi suçlamayacağız.”

Min-gyu başını salladı.

“Ben eski hanın kayıtlarını araştıracağım.”

“Ben de şehirdeki bağlantılarına bakarım,” dedi Ji-won.

Seo-jin gülümsedi.

“Bana da iş bırakın. Bütün işi kendiniz yapacaksanız neden toplandık?”

Do-hyun ona baktı.

“Sen de haberleri ve ticaret kayıtlarını karşılaştır. Belki o hanla ilgili bir şey bulursun.”

“İşte şimdi oldu.”

Kardeşler yeniden belgelerin başına döndü.

Jae-ak o sırada bahçede, Hye-jin ve Eun-chae ile oturuyordu.

Eun-chae elindeki resmi ablasına gösteriyordu.

“Bak, bunu dün çizdim.”

Hye-jin resmi aldı.

“Bu kim?”

“Ji-won ağabeyim.”

Jae-ak resme baktı.

“Bence pek benzememiş.”

Eun-chae hemen itiraz etti.

“Bence benzemiş!”

Hye-jin gülerek araya girdi.

“Sen de her şeye karışıyorsun.”

Jae-ak hafifçe gülümsedi.

Bir süre sonra Eun-chae resmini alıp annesine göstermek için koştu. Hye-jin de kardeşine döndü.

“Kolun nasıl?”

“Daha iyi.”

“Yine de kendini fazla zorlama.”

“Merak etme.”

Hye-jin onu bir süre süzdü.

“Bunu söylerken pek güven vermiyorsun.”

Jae-ak cevap vermedi. Hye-jin de üstelemedi.

Akşam yemeğinde herkes bir aradaydı.

Mu-jin, oğlunun tabağına baktı.

“Bugün biraz daha iyi görünüyorsun.”

“İyiyim baba.”

Seol-su hemen araya girdi.

“İyi olman, kolunu zorlayabileceğin anlamına gelmiyor.”

Jae-ak annesine baktı.

“Zorlamıyorum.”

Ji-won gülerek konuştu.

“Bence bunu bir de kendisine sormak lazım.”

Jae-ak ona döndü.

“Sen neden bana bakıyorsun?”

“Öyle, merak ettim.”

Seo-jin kahkaha attı.

“Ji-won bugün çok meraklı.”

Ji-won omuz silkti.

“Benim merakım kimseye zarar vermiyor.”

Min-gyu kuru bir sesle karşılık verdi.

“Şimdilik.”

Masada gülüşmeler oldu.

Jae-ak da onlara katıldı. Sonra konuşmalar başka konulara geçti.

Kimse onun gece yapmayı düşündüğü talimden haberdar değildi.

Gece konağın ışıkları birer birer söndü.

Jae-ak odasında bir süre bekledi. Herkesin uyuduğundan emin olduktan sonra sessizce dışarı çıktı.

Arka taraftaki küçük talim alanına gitti.

Uzun zamandır düzenli çalışamamıştı. Kolundaki yara da onu bir süredir sınırlıyordu. Yine de tamamen hareketsiz kalmak istemiyordu.

Kılıcını eline aldı.

Önce birkaç yavaş hareket yaptı. Ardından adımlarını hızlandırdı. Hareketleri alışkın ve kontrollüydü. Bir süre sonra durup kolunu dinlendirdi.

“Biraz daha,” diye mırıldandı.

Tam yeniden başlayacakken arkasından bir ses geldi.

“Ne yapıyorsun sen?”

Jae-ak hızla döndü.

Ji-won, talim alanının girişinde duruyordu.

Jae-ak kılıcını indirdi.

“Uyuyamadım.”

Ji-won önce kılıca, sonra kardeşinin koluna baktı.

“Uyuyamadığın için gece yarısı talim yapmaya mı geldin?”

“Biraz hareket etmek istedim.”

“Kolun hâlâ tam iyileşmedi.”

“İyiyim.”

Ji-won yaklaşarak karşısında durdu.

“Jae-ak, bunu babam görse ne diyeceğini biliyorsun.”

“Görmediğine göre sorun yok.”

Ji-won istemsizce güldü.

“Bir de cevap veriyor.”

Jae-ak kılıcı yerine bıraktı.

“Diğerlerine söylemeyeceksin, değil mi?”

“Bunu neden saklıyorsun?”

“Çünkü izin vermeyecekler.”

Ji-won bir süre düşündü.

“Belki de haklılardır. Önce iyileş. Sonra talim yapmak istiyorsan birlikte çalışırız.”

Jae-ak ona baktı.

“Seninle mi?”

“Ne var? Kötü mü talim yaptırırım?”

“Öyle demedim.”

Ji-won gülümsedi.

“Güzel. O zaman yaraların iyileşince konuşuruz.”

Jae-ak başını salladı. Kılıcını alıp odasına dönmek üzere yürüdü. Birkaç adım sonra durdu.

“Ji-won.”

“Efendim?”

“Beni gördüğün için teşekkür ederim.”

Ji-won omuz silkti.

“Önemli değil.”

Jae-ak yeniden yürümeye başladı. Sonra farkında olmadan ekledi:

“İyi geceler, abi.”

Ji-won olduğu yerde kaldı.

Jae-ak ise söylediği sözün farkında bile değildi. Odasına doğru yürümeye devam etti.

Ji-won arkasından baktı.

Yüzündeki ifade değişmişti. Bir şey söylemek, hatta onu durdurup tekrar ettirmek istedi. Ama yapmadı.

Çünkü Jae-ak bunu düşünmeden söylemişti.

Belki de bu yüzden daha anlamlıydı.

Ertesi sabah Ji-won kahvaltıya indiğinde Seo-jin çoktan masadaydı.

“Bugün de erkencisin,” dedi Seo-jin.

“Uyandım.”

“Senin bu hâlin hiç normal değil.”

Min-gyu da masaya otururken konuşmaya katıldı.

“Dün de tuhaftın. Bir şey mi oldu?”

Ji-won su bardağını aldı.

“Her şeyi merak etmek zorunda mısınız?”

Seo-jin gülümsedi.

“Demek ki bir şey olmuş.”

Tam o sırada Jae-ak içeri girdi.

“Günaydın.”

Seol-su oğluna yer gösterdi.

“Gel, kahvaltın hazır.”

Jae-ak yerine oturdu. Ji-won ona baktı ama gece yaşananlardan söz etmedi.

Bir süre sonra ekmeği ona uzattı.

“Al.”

Jae-ak aldı.

“Sağ ol.”

Ji-won hafifçe gülümsedi.

Diğerleri konuşmaya devam ederken o, kardeşinin yüzüne bir kez daha baktı.

Jae-ak ise hiçbir şeyden habersiz kahvaltısını yapıyordu.

Öğleden sonra üç prens, yakalanan adamı yeniden sorgulamak için saraya döndü.

Bu kez adam daha fazla konuşmaya hazır görünüyordu.

Do-yun önüne bir çizim koydu.

“Bu kişiyi tanıyor musun?”

Adam uzun süre çizime baktı.

Sonunda başını salladı.

“Evet. Bizi görevlendiren kişi değildi. Ama mesajı bize getiren adam buydu.”

Min-jae öne eğildi.

“Adını biliyor musun?”

“Hayır.”

“Nerede gördün?”

“Kuzeydeki eski hanın yakınında. Bize yalnızca verilen işi yapmamızı söyledi.”

Ji-hwan çizimi işaret etti.

“Bu kişiyi yeniden görsen tanır mısın?”

“Tanırım.”

Do-yun çizimi geri aldı.

“Öyleyse onu bulacağız.”

Sorgu sona erdiğinde üç prens birbirine baktı.

Artık ellerinde yalnızca bir şüphe yoktu. Takip edebilecekleri somut bir iz vardı.

Hwa-rin haberi aldığında Vezir Han Seong-ik karşısında duruyordu.

“Yakalanan adamlardan biri aracıyı tanımış,” dedi vezir.

Hwa-rin bakışlarını ona çevirdi.

“Kimmiş?”

“Henüz kimliği belli değil. Ancak kuzeydeki eski hanlardan biriyle bağlantısı var.”

Hwa-rin bir süre sessiz kaldı.

“Üç prens oraya gidecek mi?”

“Büyük ihtimalle.”

“Generalin ailesi de araştırıyor. Herkes aynı yere yöneliyor.”

Vezir dikkatli bir sesle konuştu.

“Bu nedenle bundan sonra atacağımız adımları iyi düşünmeliyiz.”

Hwa-rin ona sertçe baktı.

“Bana ne yapmam gerektiğini söylemenize gerek yok.”

Vezir başını eğdi.

“Yalnızca dikkatli olmanızı öneriyorum, majesteleri.”

Hwa-rin cevap vermedi. Önündeki belgeleri topladı.

Geçmişte kapattığını düşündüğü mesele, artık yeniden sarayın gündemine oturmuştu.

Akşam Jae-ak odasında otururken kapısı çalındı.

“Girebilir miyim?” diye sordu Ji-won.

“Gel.”

Ji-won içeri girdi.

“Kolun nasıl?”

“Daha iyi.”

“Güzel. Çünkü iyileşene kadar gece talimi yok.”

Jae-ak ona baktı.

“Bunu hâlâ unutmadın mı?”

“Hayır.”

Jae-ak hafifçe güldü.

Ji-won kapıya yöneldi. Çıkmadan önce durdu.

“Jae-ak…”

“Ne oldu?”

“Bir şeye ihtiyacın olursa haber ver. Her şeyi kendin halletmek zorunda değilsin.”

Jae-ak bir süre ona baktı.

“Tamam.”

Ji-won başını salladı.

“İyi geceler.”

Kapı kapandıktan sonra Jae-ak masasına döndü.

Ji-won ise koridorda birkaç saniye durdu.

O gece duyduğu kelimeyi yeniden hatırladı.

Jae-ak belki farkında değildi ama aralarındaki mesafe yavaş yavaş azalıyordu.

Ji-won için şimdilik bu kadarı bile yeterliydi.