75. Bölüm – İki Kelime, Bir Karmaşa
75. Bölüm – İki Kelime, Bir Karmaşa
Sabah kahvaltısında yine küçük bir tartışma vardı.
Jae-ak, masaya oturduğunda Ji-won son çöreğe uzanıyordu. Ondan önce davranıp tabağı kendine çekti.
Ji-won elini havada bıraktı.
“Onu alacaktım.”
Jae-ak tabağa baktı.
“Üç tane daha var.”
“Onlar da benim.”
“Öyleyse bunu neden istiyorsun?”
Seo-jin gülerek araya girdi.
“Daha kahvaltının başındayız. Biraz sakin olun.”
Ji-won, Jae-ak’a döndü.
“Sen de her fırsatta benimle uğraşıyorsun.”
“Ben sadece çöreğimi alıyorum.”
Min-gyu çayından bir yudum aldı.
“Bence çörek için bu kadar konuşmaya değmez.”
“Sen karışma,” dedi Ji-won.
Hye-jin gülümseyerek başını salladı.
“Ji-won, tabağındakileri bitir de sonra konuş.”
Eun-chae de Jae-ak’ın tabağına baktı.
“Beğendin mi?”
Jae-ak çöreğinden bir parça aldı.
“Güzelmiş.”
Eun-chae memnuniyetle gülümsedi. Seol-su ise masadaki hareketliliği izleyip çocuklarına baktı.
“Bir sabah da kavga etmeden kahvaltı edin.”
“Anne, ben kavga etmiyorum,” dedi Ji-won. “Hakkımı arıyorum.”
Mu-jin gazetesinden başını kaldırdı.
“Sen önce kahvaltını bitir. Sonra hakkını ararsın.”
Bu sözler masada gülüşmelere neden oldu. Ji-won söylenerek önündeki tabağa döndü.
Kahvaltı bitmek üzereyken Mu-jin konuyu değiştirdi.
“Yeon-hwa hakkında yeni bir haber var.”
Do-hyun hemen babasına döndü.
“Ne öğrenildi?”
“Şehir dışında biriyle buluşmayı planlıyormuş. Kuzey yolundaki eski hanın adı geçmiş.”
Min-gyu kaşığını bıraktı.
“Eski saray görevlilerinden biriyle görüşecek olabilir mi?”
“Henüz kesin değil,” dedi Mu-jin. “Ama araştırmaya değer.”
Hye-jin de konuşmaya katıldı.
“Yeon-hwa'nın son zamanlarda eski görevlileri araştırdığı söyleniyordu. Bu buluşma onunla bağlantılı olabilir.”
Do-hyun kararını verdi.
“Önce hana gideceğiz. Kimse tek başına hareket etmeyecek.”
Ji-won, Jae-ak’a baktı.
“Sen de geliyorsun ama kolunu zorlamak yok.”
Jae-ak kaşlarını kaldırdı.
“Daha yola çıkmadan başladın.”
“Çünkü seni tanıyorum.”
“Beni o kadar iyi tanıdığını sanmıyorum.”
Seo-jin gülerek araya girdi.
“İkiniz de yola çıkmadan yoracaksınız bizi.”
Eun-chae, Jae-ak’ın yanına küçük bir kese bıraktı.
“Bunu senin için hazırladım.”
Jae-ak keseyi eline aldı.
“Ne var içinde?”
“Kurabiye. Acıkırsan yersin.”
Ji-won hemen uzandı.
“Bir tane de bana ver.”
Eun-chae keseyi kendine çekti.
“Onlar Jae-ak için.”
“Ben de acıkıyorum.”
“Sen zaten kahvaltıda çok yedin.”
Hye-jin güldü.
“Eun-chae, bu konuda haklısın.”
Ji-won masadakilere tek tek baktı.
“Demek bu evde kimse beni düşünmüyor.”
Jae-ak keseyi yanına koydu.
“İstersen benimkinden bir tane alabilirsin.”
Ji-won’un yüzü hemen değişti.
“Bak, bir tek sen beni anlıyorsun.”
“Bir tane dedim.”
“Onu da kabul ederim.”
Kahvaltıdan sonra Do-hyun, Seo-jin, Min-gyu, Ji-won ve Jae-ak yola çıktı. Mu-jin de bir süre onlara eşlik edecekti.
Yol boyunca Ji-won birkaç kez Jae-ak’ın kolunu sordu.
“Kolun nasıl?”
“İyi.”
“Emin misin?”
“Biraz önce de sordun.”
“Bir daha soramaz mıyım?”
Jae-ak ona baktı.
“Yol boyunca saymaya mı başlayacaksın?”
Ji-won güldü.
“Gerekirse.”
Bir süre sessiz ilerlediler. Jae-ak, Ji-won’un atını yanına yaklaştırdığını fark etti.
“Bir şey mi oldu?”
“Hayır. Sadece seninle aynı hızda gitmek istedim.”
Jae-ak kısa bir süre sustu.
“Sağ ol, abi.”
Söz ağzından düşünmeden çıkmıştı.
Ji-won’un yüzündeki gülümseme bir anlığına durdu. Jae-ak ise önüne dönüp yoluna devam etti. Söylediği kelimenin farkında bile değildi.
Ji-won bir şey söylemedi. Atını onun yanında tutmayı sürdürdü.
Biraz geriden gelen Min-gyu, kardeşinin yüzündeki değişikliği fark etti ama sormadı. Ji-won’un bu anı kendi içinde yaşamasına izin verdi.
Eski hana vardıklarında çevre oldukça sessizdi. Kapının önünde yeni at izleri vardı.
Do-hyun atından inip izlere baktı.
“Buraya yakın zamanda biri gelmiş.”
Min-gyu da yanına çömeldi.
“Çok eski değiller.”
Ji-won kapıya yaklaştı. Kapı aralıktı.
“İçeride biri olabilir.”
Do-hyun diğerlerine dikkatli olmalarını işaret etti. Birkaç dakika sonra içeriden iki adam çıktı. Karşılarında onları görünce durdular.
Adamların biri geri çekilmeye çalıştı. Diğeri ise konuşmaya başladı.
“Bir yanlışlık olmalı.”
Seo-jin sakin bir sesle karşılık verdi.
“Öyleyse burada ne yaptığınızı anlatırsınız.”
Adam cevap vermedi.
Arka taraftan gelen sesi duyan Ji-won başını çevirdi. Üçüncü bir adam arka kapıdan uzaklaşmaya çalışıyordu. Min-gyu ve Do-hyun hemen o tarafa yöneldi.
Kısa süren bir boğuşmanın ardından üç adam da kontrol altına alındı. Jae-ak da yardım etmek için ilerlemek istedi ancak Ji-won önüne geçti.
“Sen burada kal.”
“Yardım edebilirim.”
“Biliyorum. Ama kolunu yeniden incitmeni istemiyorum.”
Jae-ak itiraz edecek gibi oldu, sonra vazgeçti.
Hanı incelemeye başladılar. Bir masanın altında katlanmış bir kâğıt buldular. Üzerinde Yeon-hwa adı ve bir buluşma saati yazıyordu.
Min-gyu kâğıdı inceledi.
“Demek buraya gelmeleri tesadüf değilmiş.”
Do-hyun adamlardan birine döndü.
“Yeon-hwa ile ne bağlantınız var?”
Adam önce sustu. Sonra konuştu.
“Biz yalnızca mesaj taşıdık.”
“Kimden aldınız?”
“Bilmiyoruz. Bize bir kadının gönderdiği söylendi.”
Ji-won kaşlarını çattı.
“Kadının adını bile bilmiyor musunuz?”
Adam başını iki yana salladı.
“Bize eski bir saray görevlisini buraya getirmemiz söylendi. Yeon-hwa onunla görüşecekti.”
Seo-jin bir adım yaklaştı.
“Görevlinin adı neydi?”
“Bize söylenmedi.”
Do-hyun kardeşlerine baktı. Adamların anlattıkları yeterli değildi ama Yeon-hwa’nın eski saray görevlileriyle bağlantı kurmaya çalıştığı artık açıktı.
Arka tarafta Ji-won eski eşyaların durduğu bölümü incelerken küçük bir bohça buldu.
“Buraya bakın.”
Bohçanın içinden eski bir görevli kartı ve yıpranmış bir kumaş parçası çıktı.
Min-gyu kartı eline aldı. Üzerindeki saray işaretini görünce yüzü ciddileşti.
“Bu eski bir saray kartı.”
Do-hyun yaklaştı.
“Üzerinde isim var mı?”
Min-gyu kartı çevirdi.
“Eun Wol.”
Mu-jin’in yüzü değişti.
“Eun Wol…”
Ji-won babasına baktı.
“Tanıyor musun?”
“Chomiong’un odalarında görev yapmış eski hizmetkârlardan biriydi.”
Jae-ak kartın üzerindeki isme baktı.
“Yaşıyor mu?”
Mu-jin başını iki yana salladı.
“Hayır. Yıllar önce öldü. Ölmeden önce yarım kalmış bir mektup bıraktığı söylenirdi.”
Jae-ak’ın bakışları kartta kaldı.
“Öyleyse bu kart neden burada?”
Bu soruya kimse cevap veremedi.
Do-hyun bohçayı dikkatlice topladı.
“Bunu eve götürelim. Önce eski kayıtlarla karşılaştıralım.”
Yola çıkmadan önce yakaladıkları adamları teslim etmek için gerekli düzenlemeleri yaptılar.
Dönüş yolunda Jae-ak, Eun-chae’nin verdiği keseyi açmaya çalıştı. Bağcığı gevşemişti.
“Min-gyu, bir dakika durabilir miyiz?”
Min-gyu atını yavaşlattı.
“Kolun mu ağrıyor?”
“Hayır. Kesenin bağı çözülmüş.”
Min-gyu keseyi aldı, bağını düzeltti ve geri verdi.
Jae-ak keseyi alırken düşünmeden konuştu.
“Sağ ol, abi.”
Bu kez Min-gyu'nun eli kısa bir an durdu.
Jae-ak ise hiçbir şey olmamış gibi keseyi yerine koydu.
Ji-won bunu fark etmişti. Gülümsemesini saklamaya çalıştı.
Min-gyu ona baktı.
“Ne var?”
“Hiçbir şey.”
“Ji-won.”
“Tamam, bir şey demiyorum.”
Jae-ak ikisine sırayla baktı.
“Yine ne oldu?”
“Bir şey yok,” dedi Min-gyu.
Ama yüzündeki hafif gülümseme kaybolmamıştı.
Eve vardıklarında Hye-jin ve Seol-su onları karşıladı. Eun-chae de merakla yanlarına geldi.
“Kurabiyeleri yedin mi?”
Jae-ak keseyi gösterdi.
“Henüz değil.”
“Beğenirsin diye düşündüm.”
“Eminim güzeldir. Teşekkür ederim.”
Ji-won hemen araya girdi.
“Bana vermedi.”
Eun-chae ona döndü.
“Çünkü sen zaten çok yiyorsun.”
Seo-jin güldü.
“Bu evde Ji-won'u susturabilecek tek kişi Eun-chae.”
Herkes içeri geçerken Hye-jin, Ji-won'un yanına yaklaştı.
“Bir şey mi oldu yolda?”
Ji-won, Jae-ak'ın fark etmeyeceği bir anda ablasına eğilip bir şey söyledi.
Hye-jin'in yüzünde sıcak bir gülümseme belirdi.
“Öyle mi?”
Ji-won başını salladı.
Hye-jin, Jae-ak'a dönüp baktı ama yanına giderek onu mahcup etmedi. Sadece gülümseyip içeri geçti.
Mu-jin bulunan kartı masaya bıraktığında herkesin dikkati yeniden toplandı.