76. Bölüm – Bir Gün Bize de Der misin?
76. Bölüm – Bir Gün Bize de Der misin?
Akşam yemeğinden sonra ev yavaş yavaş sakinleşmişti.
Seol-su, Eun-chae'yi uyuması için odasına göndermiş, Mu-jin de çalışma odasına geçmişti. Hye-jin ise gün içinde ilgilendiği hesapları bitirmek için kendi odasına çekilmişti.
Dört kardeş, avlunun yanındaki küçük odada oturuyordu.
Ji-won koltuğa yayıldı.
“Bugün çok yoruldum.”
Seo-jin ona baktı.
“Ne yaptın da yoruldun?”
“Sabah antrenman yaptım.”
“Yarım saat.”
“Yarım saat de olsa antrenman.”
Min-gyu gülümseyerek başını salladı.
“Seninle tartışmak bile yorucu.”
Ji-won itiraz edecekti ama Do-hyun konuşmaya başladı.
“Biraz sakin olun. Bir şey konuşacağız.”
Kardeşler ona döndü.
Do-hyun bir süre düşündü.
“Jae-ak son zamanlarda daha rahat görünüyor.”
Seo-jin başını salladı.
“Evet. Eskisi kadar odasına çekilmiyor. Bizimle de daha çok vakit geçiriyor.”
“Anneme anne diyor artık,” dedi Ji-won. “Babamıza da baba demeye başladı.”
Min-gyu gülümsedi.
“Bunu duymak ikisini de mutlu ediyor.”
Ji-won bir süre sustu. Sonra aklındaki soruyu sordu.
“Peki, acaba bize de bir gün abi der mi?”
Seo-jin'in yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.
“Ben de bunu düşünüyordum.”
Min-gyu sandalyesine yaslandı.
“Aslında birkaç kez dedi.”
“Evet,” dedi Ji-won. “Ama farkında olmadan.”
Seo-jin güldü.
“Seninle at üstündeyken söyledi. Sonra hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam etti.”
Ji-won'un yüzü aydınlandı.
“Ben o günü hatırlıyorum.”
Min-gyu da konuştu.
“Bana da geçen gün söyledi. Kesesinin bağını düzeltmiştim.”
“Ben de duydum,” dedi Do-hyun. “Ama ikinizin de bunu büyütmemesi iyi olmuş.”
Ji-won hafifçe iç çekti.
“Büyütmek istemiyorum zaten. Sadece bir gün bilerek söylese güzel olurdu.”
Seo-jin başını salladı.
“Ben de isterim. Açıkçası insanın içinden geçiyor.”
Min-gyu kardeşlerine baktı.
“Bence bunu Jae-ak'ın yanında konuşmayalım. Kendini mecbur hissetmesin.”
“Öyle yapıyoruz zaten,” dedi Do-hyun. “O bize ne zaman hazır hissederse o zaman söyler.”
Ji-won sessizleşti.
“Bazen onun bize abi demesini beklerken kendimi tuhaf hissediyorum. Sonuçta biz onun abisiyiz. Ama geçmişte ona nasıl davrandığımızı düşününce…”
Cümlesini tamamlamadı.
Seo-jin'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Hemen alışmasını bekleyemeyiz.”
Do-hyun başını eğdi.
“Bize alışması için zamana ihtiyacı var. Biz de o zamanı vereceğiz.”
Kapının dışında biri durmuş, konuşulanları dinliyordu.
Jae-ak, odasına gitmek üzereyken sesleri duymuştu. Önce geçip gitmek istemişti ama kendi adını duyunca duraklamıştı.
Abilerinin kendisinden şikâyet ettiğini sanmıştı. Fakat konuşmaları ilerledikçe yüzündeki ifade değişti.
Onlar yalnızca bir kelime bekliyordu.
Jae-ak kapıyı hafifçe tıklattı.
Dört kardeş birden ona döndü.
“Jae-ak?” dedi Do-hyun. “Bir şey mi oldu?”
“Hayır. Geçerken sesinizi duydum.”
Ji-won biraz telaşlandı.
“Ne kadarını duydun?”
“Yeterince.”
Seo-jin başını kaşıdı.
“Biz öyle…”
Jae-ak gülümsedi.
“Biliyorum. Kızmadım.”
Min-gyu ona yer gösterdi.
“Gel, otur.”
Jae-ak içeri girip boş sandalyeye oturdu. Bir süre kimse konuşmadı.
Sonunda Jae-ak başını kaldırdı.
“Bize abi dememi istiyorsunuz, değil mi?”
Ji-won hemen cevap verdi.
“İsteriz. Ama bunu yapmak zorunda değilsin.”
“Bizim için güzel olur,” dedi Seo-jin. “Ama sen nasıl rahat ediyorsan öyle konuş.”
Min-gyu da başını salladı.
“Bir kelime yüzünden kendini zorlamanı istemiyoruz.”
Jae-ak ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi.
“Zorlanmıyorum.”
Dört kardeş ona baktı.
Jae-ak devam etti.
“Eğer gerçekten istiyorsanız… derim.”
Ji-won'un yüzünde hemen bir gülümseme belirdi.
“Gerçekten mi?”
“Evet. Ama her seferinde söylememi beklemeyin.”
Seo-jin güldü.
“Bence bu kadarı da yeter.”
Jae-ak önce Ji-won'a baktı.
“Abi.”
Ji-won'un yüzündeki gülümseme bir anda değişti. Birkaç saniye konuşamadı. Sonra başını eğip gülümsedi.
“Duydum,” dedi kısık bir sesle. “Hem de çok iyi duydum.”
Jae-ak bu kez Seo-jin'e döndü.
“Sen de abi.”
Seo-jin'in gözleri hafifçe doldu ama bunu belli etmemeye çalıştı.
“Buradayım, kardeşim.”
Min-gyu'ya baktı.
“Abi.”
Min-gyu başını salladı.
“Her zaman.”
Son olarak Do-hyun'a döndü.
“Abi.”
Do-hyun, Jae-ak'ın omzuna elini koydu.
“İyi ki buradasın.”
Jae-ak'ın boğazı düğümlendi. Başını hafifçe eğdi.
Ji-won ise sessizliği bozdu.
“Bunu bir süre unutabileceğimi sanmıyorum.”
Jae-ak ona baktı.
“Abartma.”
“Abartmıyorum.”
Seo-jin gülerek araya girdi.
“Bırak çocuğu. Daha yeni söyledi, hemen başını şişirme.”
Jae-ak da gülmeye başladı.
“Teşekkür ederim, abi.”
Ji-won bu kez cevap vermek yerine gülümsedi.
Tam o sırada kapı açıldı.
Hye-jin içeri girdi.
“Burada ne oluyor? Sesiniz koridora kadar geliyor.”
Ji-won hemen konuştu.
“Jae-ak bize abi dedi!”
Hye-jin şaşkınlıkla kardeşine baktı.
“Gerçekten mi?”
Jae-ak biraz mahcup oldu.
“Evet.”
Hye-jin yanına yaklaştı. Bir süre yüzüne baktıktan sonra gülümsedi.
“Güzel.”
Jae-ak ona baktı.
“Sen de mi bir şey isteyeceksin?”
Hye-jin başını salladı.
“Evet. Bana da abla der misin?”
Jae-ak güldü.
“Sen zaten ablasın.”
“Biliyorum. Ama duymak istiyorum.”
Jae-ak bu kez hiç beklemedi.
“Abla.”
Hye-jin'in yüzündeki gülümseme yumuşadı.
“Sağ ol, kardeşim.”
Sonra ona sarıldı. Jae-ak da karşılık verdi.
Biraz sonra Hye-jin geri çekildi.
“Tamam, daha fazla tutmayacağım.”
Ji-won hemen araya girdi.
“Ben de sarılabilirim.”
Jae-ak ona baktı.
“Sen az önce yeterince sevindin.”
“Bu başka.”
Seo-jin gülerek Ji-won'u kolundan çekti.
“Bırak da biraz nefes alsın.”
Kapının önünden küçük ayak sesleri duyuldu.
Eun-chae başını içeri uzattı.
“Ben de gelebilir miyim?”
Hye-jin gülümsedi.
“Gel bakalım, küçük prenses.”
Eun-chae içeri girip Jae-ak'ın yanına oturdu.
“Ne konuşuyorsunuz?”
Ji-won hemen cevap verdi.
“Jae-ak bize abi dedi. Hye-jin'e de abla dedi.”
Eun-chae'nin yüzü aydınlandı.
“Gerçekten mi?”
Jae-ak gülümseyerek başını salladı.
Eun-chae bir süre düşündü. Sonra ciddi bir ifadeyle ayağa kalktı.
“Ben de bir şey söyleyeceğim.”
Seo-jin merakla baktı.
“Dinliyoruz prensesim.”
Eun-chae ellerini beline koydu.
“Ben prenses olacağım.”
Ji-won kahkaha attı.
“Zaten evin prensesisin.”
“Hayır, daha büyük prenses olacağım.”
Hye-jin gülerek sordu:
“Peki, prensesimizin başka bir isteği var mı?”
Eun-chae bu kez Jae-ak'ın elini tuttu.
“Ben hep sizin küçük kardeşiniz olmak istiyorum.”
Odada kısa bir sessizlik oldu.
Eun-chae sözlerine devam etti.
“Büyüyünce de sizin küçük kardeşiniz olacağım. Hep birlikte yaşayacağız. Jae-ak da benim abim olacak.”
Jae-ak küçük kızın elini sıktı.
“Zaten benim küçük kardeşimsin.”
“Öyle mi?”
“Öyle.”
Eun-chae gülümsedi.
“O zaman ben de sana abi diyeceğim.”
Jae-ak'ın yüzünde sıcak bir ifade belirdi.
“İstediğin kadar diyebilirsin.”
Eun-chae ona sarıldı.
Ji-won bu manzarayı izlerken Seo-jin'e eğildi.
“Bugün hepimiz istediğimizi aldık.”
Seo-jin başını salladı.
“Senin istediğin biraz daha fazlasıydı ama.”
“Ne varmış?”
“Jae-ak'ın her sabah sana abi demesi.”
Ji-won itiraz etti.
“Fena fikir değil.”
Jae-ak gülerek başını iki yana salladı.
“Sizi dinlemekten yoruldum.”
Min-gyu hafifçe gülümsedi.
“Alışman gerekecek. Biz hep böyleyiz.”
Do-hyun ayağa kalktı.
“Hadi bakalım. Eun-chae'nin uyku vakti geldi.”
Eun-chae hemen itiraz etti.
“Biraz daha kalayım.”
“Yarın yine görüşeceksiniz.”
Jae-ak ona baktı.
“Ben seni odana kadar götüreyim.”
Eun-chae sevinerek ayağa kalktı.
Jae-ak, Eun-chae'yi odasına bıraktıktan sonra kendi odasına yöneldi. Koridorda annesiyle babasının konuştuğunu duydu.
Kapının önünde durduğunda Seol-su'nun sesi geldi.
“Bugün çok mutlu görünüyordu.”
Mu-jin cevap verdi.
“Ben de fark ettim.”
“Bana anne diyor. Sana baba demeye başladı. Şimdi de abilerine ve ablasına daha çok yaklaştı.”
Seol-su bir süre sustu.
“Bazen onu böyle görünce ne diyeceğimi bilemiyorum.”
Mu-jin karısının elini tuttu.
“Artık yanında olduğumuzu biliyor. Gerisi zamanla gelecek.”
“Keşke daha önce yanında olabilseydik.”
“Geçmişi değiştiremeyiz. Ama bundan sonrasını değiştirebiliriz.”
Jae-ak kapıyı hafifçe tıklattı.
Mu-jin başını k