79. Bölüm – Geçmeyen İzler
79. Bölüm – Geçmeyen İzler
Akşam yemeğinden sonra Jae-ak odasına çekilmişti. Pencerenin yanındaki koltuğa oturmuş, kolunu yavaşça hareket ettiriyordu. Artık eskisi kadar ağrımıyordu. Yine de eski izler hâlâ duruyordu.
Kapı çalındı.
“Jae-ak, müsait misin?”
Do-hyun'un sesini duyunca başını kaldırdı.
“Gel abi.”
Do-hyun içeri girdi. Elinde küçük bir paket vardı.
“Ne yapıyorsun?”
“Bir şey yok. Koluma bakıyordum.”
Do-hyun karşısındaki sandalyeye oturdu.
“Nasıl oldu peki?”
“İyi abi. Ağrısı da azaldı. Artık daha rahat hareket ettirebiliyorum.”
“Güzel. Ama tamamen iyileşmeden kendini zorlama.”
Jae-ak gülümsedi.
“Tamam, merak etme.”
Do-hyun bir süre kardeşini izledi. Sonra hafifçe gülümsedi.
“Bir şey söyleyeceğim. Sana abi demene hâlâ alışamadım.”
Jae-ak şaşırdı.
“Niye?”
“Bilmem. Duyunca mutlu oluyorum. Galiba hepimiz öyleyiz.”
Jae-ak başını salladı.
“Farkındayım.”
“Nasıl fark ettin?”
“Ji-won abi her söylediğimde yüzüme bakıyor. Min-gyu abi de belli etmemeye çalışıyor ama onun da hoşuna gidiyor.”
Do-hyun güldü.
“Onları da çözmüşsün.”
“Biraz.”
Jae-ak'ın gülümsemesi yavaşça kayboldu. Bir süre ellerine baktı.
“Abi, bazen eskileri düşünüyorum.”
Do-hyun'un yüzü ciddileşti.
“Biz de düşünüyoruz.”
“İlk geldiğim zamanlarda bana yaptıklarınızı... Aslında hatırlıyorum. Ama artık önemli değil. Ben unuttum.”
Do-hyun hemen cevap vermedi. Sonra biraz öne eğildi.
“Sen unutsan bile biz unutmadık.”
“Abi, gerçekten sorun değil.”
“Belki senin için artık eskisi kadar önemli değildir. Ama biz seni dinlemeden karar verdik. Sana yaklaşmadık. Üstelik bunu yıllarca yaptık. Bunu unutamayız.”
Jae-ak gözlerini kaldırdı.
“Şimdi yanımdasınız ya. Benim için önemli olan bu.”
Do-hyun bir an sustu. Kardeşinin bu kadar kolay affediyormuş gibi konuşması içini burkmuştu.
“Yine de özür dilerim.”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“Tamam abi.”
Do-hyun da gülümsedi. Sonra getirdiği paketi masaya bıraktı.
“Bunu sana aldım.”
Jae-ak paketi açtı. Küçük bir krem kabı çıktı.
“Bu ne?”
“Kolundaki iz için.”
Jae-ak şaşkınlıkla ona baktı.
“Ne zaman aldın?”
“Şehirde bir doktora sordum. Prensler geldiğinde kolundaki o ilk izi görmüştüm. Aklımda kalmış.”
Jae-ak koluna baktı.
“Ben bile unutmuştum.”
“Ben unutmadım. Doktor düzenli kullanırsan izin görünümünün azalabileceğini söyledi. Diğer izlerini de sordum. Onlar için de uygun bir bakım önerdi.”
Jae-ak kremi elinde tuttu.
“Diğerleri için de mi sordun?”
“Evet. Hepsinin geçmesini isterim. Tamamen geçip geçmeyeceğini bilmiyorum ama en azından biraz hafifleyebilir.”
Jae-ak bir süre konuşmadı.
Sonra başını kaldırdı.
“Benim için bunları yapmana gerek yoktu.”
Do-hyun hafifçe gülümsedi.
“Gerek olup olmadığına ben karar veririm. Sen benim kardeşimsin.”
Jae-ak'ın gözleri dolacak gibi oldu ama gülümsemeye çalıştı.
“Teşekkür ederim abi.”
Do-hyun ayağa kalkacakken Jae-ak yeniden seslendi.
“Biraz daha otursana.”
Do-hyun tekrar yerine oturdu.
“Olur. Acelesi yok.”
Bir süre sonra kapı yeniden çalındı.
Ji-won başını içeri uzattı.
“Rahatsız etmiyorum, değil mi?”
Do-hyun ona baktı.
“Sen zaten rahatsız etmek için geldin.”
“Daha içeri girmeden hakkımda karar verdin.”
Ji-won içeri girip Jae-ak'ın yanına oturdu.
“Kol nasıl?”
Jae-ak gülerek cevap verdi.
“İyi abi. Az önce de söyledim.”
“Bir daha soramaz mıyım?”
“Sorabilirsin. Ama her gün aynı soruyu soruyorsun.”
Ji-won omuz silkti.
“Ne yapayım? İyi olduğunu duymak hoşuma gidiyor.”
Ardından Min-gyu ve Seo-jin de geldi.
Seo-jin odaya bakındı.
“Burada ne oluyor? Hepiniz toplanmışsınız.”
Ji-won hemen cevap verdi.
“Jae-ak'ın kolunu kontrol ediyoruz.”
Min-gyu kardeşine döndü.
“Gerçekten nasıl?”
Jae-ak gülerek ellerini kaldırdı.
“İyiyim! Hepinize ayrı ayrı rapor mu vereceğim?”
Seo-jin kahkaha attı.
“Bence vermelisin. Yoksa Ji-won rahat etmez.”
Ji-won itiraz etti.
“Ben sadece ilgileniyorum.”
Do-hyun masadaki kremi gösterdi.
“Kolundaki izler için aldım. Doktorla da konuştum.”
Min-gyu kremi eline alıp inceledi.
“Güzel düşünmüşsün. Ama doktorun söylediği şekilde kullansın.”
Jae-ak başını salladı.
“Tamam abi.”
Ji-won hemen kendi kolunu gösterdi.
“Benim de eski bir izim var. Bana da alsaydınız.”
Seo-jin ona baktı.
“Senin izlerin bitmez ki.”
“Ne demek o?”
“Bir gün sakin durmayı dene, anlarsın.”
Herkes güldü.
O sırada Hye-jin kapıda belirdi. Eun-chae de arkasından içeri girdi.
“Burada toplanmışsınız, bize haber vermek yok mu?” dedi Hye-jin.
Jae-ak gülümseyerek yer açtı.
“Gel abla.”
Eun-chae hemen yanına oturdu.
“Ben de geldim!”
Hye-jin masadaki kremi fark etti.
“Bu ne?”
Do-hyun açıkladı.
“Jae-ak'ın izleri için aldım. Doktor düzenli kullanırsa görünümünün azalabileceğini söyledi.”
Hye-jin kardeşine döndü.
“İyi düşünmüşsün. Ama doktorun dediği gibi kullan, olur mu?”
“Olur abla.”
Eun-chae de Jae-ak'ın koluna baktı.
“Geçecek mi?”
Jae-ak küçük kardeşinin saçını karıştırdı.
“Umarım.”
“Geçsin. Ben istemiyorum senin kolunun ağrımasını.”
Jae-ak gülümsedi.
“Artık ağrımıyor zaten.”
Eun-chae rahatlamış gibi başını salladı.
Bir süre herkes odada kaldı. Ji-won sabahki talimde yaşananları anlatmaya başladı. Kendi yaptığı hareketi öyle bir anlattı ki Seo-jin sonunda dayanamadı.
“Sen gerçekten böyle mi hatırlıyorsun?”
“Ne var?”
“Ben de oradaydım. Öyle olmadı.”
Min-gyu araya girdi.
“Ben de oradaydım. Seo-jin doğru söylüyor.”
Ji-won ikisine de baktı.
“İkiniz anlaşmışsınız.”
Jae-ak kahkaha attı.
Do-hyun kardeşini izlerken gülümsedi. Son zamanlarda onun böyle rahat güldüğünü daha sık görüyordu.
Gece ilerleyince herkes yavaş yavaş odadan ayrılmaya başladı.
Hye-jin, Eun-chae'yi alıp çıktı. Min-gyu ve Seo-jin de peşlerinden gitti.
Ji-won kapıda durdu.
“Yarın talime gelecek misin?”
“Kolum iyi olursa gelirim.”
“Tamam. Seni beklerim.”
“İyi geceler abi.”
Ji-won gülümseyerek başını salladı.
“İyi geceler.”
Sonunda odada yalnızca Do-hyun kaldı.
“Sen de artık dinlen.”
Jae-ak kremi masanın üzerine koydu.
“Tamam abi.”
Do-hyun kapıya yöneldiğinde Jae-ak yeniden seslendi.
“Abi.”
Do-hyun arkasını döndü.
“Efendim?”
“Bugün geldiğin için sağ ol.”
Do-hyun'un yüzünde sıcak bir gülümseme belirdi.
“Her zaman gelebilirim. Burası senin de evin.”
Kapı kapandı.
Jae-ak masadaki küçük krem kabına baktı. Sonra kolundaki eski izlere...
Do-hyun'un bir doktora danışması, ağabeylerinin gelip hâlini sorması, Hye-jin'in ve Eun-chae'nin onun için endişelenmesi...
Bunların hepsi ona hâlâ biraz yabancı geliyordu.
Ama artık alışmaya başlamıştı.
Kremi başucuna koydu. Yarın kullanmaya başlayacaktı.
Belki izleri zamanla hafifleyecekti.
Ama o gece Jae-ak'ın aklında kalan şey krem değil, ağabeyinin söylediği son cümleydi:
Burası senin de evin.