80. Bölüm – On Dokuz Yıllık Yalan

Sabah sarayda her zamanki telaş vardı. Hizmetliler koridorlarda gidip geliyor, görevliler günün işleriyle ilgileniyordu. Ancak kral Han Tae-gon'un çalışma odasında hava oldukça gergindi.

Kral, önündeki eski kayıtları inceliyordu. Vezir Han Seong-ik karşısında bekliyordu.

“Han Gyu-seong'un ailesi hakkında bir gelişme var mı?”

“Bazı kişilere ulaştık, Majesteleri. Ancak yıllar önce saraydan ayrılanlar var. Kayıtların bir kısmına da ulaşamıyoruz.”

Kral elindeki kâğıdı masaya bıraktı.

“Ne zaman geçmişi araştırmaya kalksak aynı sorunla karşılaşıyoruz. Herkes bir şeylerin kaybolduğunu söylüyor.”

“İncelemeyi sürdürüyoruz.”

“Chomiong'un odasında çalışan hizmetlilerin kayıtlarını da istiyorum. O gece orada kimler vardı, kimler görevden alındı, kimlerin yerine yenileri getirildi... Hepsini öğrenmek istiyorum.”

Vezir kısa bir süre sustu.

“Emredersiniz.”

Kral başını kaldırdı.

“Bir şey mi söyleyeceksin?”

“Hayır, Majesteleri. Yalnızca bu kadar eski kayıtları bulmanın zor olacağını düşünüyordum.”

Kral arkasına yaslandı.

“Zor olması, aramayacağımız anlamına gelmez. On dokuz yıl boyunca kimse bu soruları sormamış olabilir. Ama artık sorulacak.”

Vezir başını eğdi.

“Anlaşıldı.”

Kral yeniden belgelerine döndü. Chomiong'un odasında çalışan hizmetliler, kaybolan kayıtlar, yanmış oda ve yıllardır açıklanamayan olaylar...

Birbirinden ayrı görünen bütün bu meselelerin aynı geceye uzandığını düşünüyordu.

Öğleye doğru sarayın kapısına yaşlı bir adam geldi.

Üzerindeki giysiler gösterişli değildi. Uzun bir yolculuktan geldiği belliydi.

Kapı görevlisine yaklaştı.

“Kral ile görüşmem gerekiyor.”

“Adınız nedir?”

Adam adını söyledi.

Görevli kayıtları kontrol etti.

“Kraliyet ailesiyle bir bağlantınız var mı?”

“Kraliçenin ailesindenim. Hwa-rin'in öz kardeşiyim.”

Görevlinin tavrı değişti.

“Kraliçenin kardeşi mi?”

“Evet. Kralın beni dinlemesi gerekiyor.”

“Randevunuz bulunuyor mu?”

“Hayır. Ama beklerim. Yeter ki haber verin.”

Görevli başka bir askere işaret etti. Haber kısa süre içinde sarayın içine ulaştı.

Hwa-rin, odasında hizmetlisinden haberi dinliyordu.

“Majesteleri, saraya ailenizden bir adam gelmiş.”

Kraliçe elindeki fincanı masaya bıraktı.

“Kimmiş?”

Hizmetli adamın adını söyledi.

Hwa-rin'in yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Bir daha söyle.”

Hizmetli adını tekrarladı.

Kraliçe bir süre sessiz kaldı.

“Buraya neden gelmiş?”

“Kral ile görüşmek istediğini söylemiş.”

“Kimlerle konuşmuş? Nereden gelmiş? Bunları öğrenin.”

“Emredersiniz.”

Hizmetli çıktı.

Hwa-rin masanın üzerindeki eski anahtarı eline aldı. Bir süre anahtara baktı.

Son günlerde sarayda işler istediği gibi gitmiyordu. Kral eski kayıtları araştırıyor, üç prens Chomiong'un odasında yaşananları sorguluyordu. Şimdi de geçmişten biri çıkıp gelmişti.

Kapı yeniden çalındı.

Vezir Han Seong-ik içeri girdi.

“Majesteleri, gelen adamı öğrendiniz mi?”

“Evet.”

“Ben de haber aldım. Kralın huzuruna çıkmak istiyormuş.”

Hwa-rin anahtarı masaya bıraktı.

“Kim olduğunu öğrenmeden yanıma kimseyi göndermeyin.”

“Peki ya kral?”

“Kral zaten onunla görüşecek. Benim bilmek istediğim, bu adamın neden şimdi ortaya çıktığı.”

Vezir dikkatle yüzüne baktı.

“Dikkatli olmalıyız.”

Hwa-rin'in bakışları sertleşti.

“Bunu bana söylemene gerek yok, Seong-ik.”

Kral, saraya gelen adamı kabul etti.

Adam içeri girdiğinde eğilerek selam verdi.

“Majesteleri.”

“Buyurun, oturun.”

Adam oturmadı.

“Kralım, sizinle konuşmam gereken önemli bir konu var.”

“Dinliyorum.”

“Bu konu kraliçeyle ilgili.”

Kralın bakışları değişti.

“Devam edin.”

“On dokuz yıl önce kız kardeşim saraya gönderilmişti. Adı Hwa-rin'di.”

Kralın yüzü ciddileşti.

“Kraliçeden mi söz ediyorsunuz?”

“Evet. Kız kardeşim, Chomiong'un doğumundan sonra odasında çocuklarla ilgilenmesi için görevlendirilmişti. O gece başına bir şey geldi. Sonrasında kendisinden haber alamadım.”

“Ne olduğunu biliyor musunuz?”

“Hayır. Bana öldüğü söylendi. Yıllarca onu aradım. Ancak mezarını göremedim. Ölümüne dair doğru dürüst bir kayıt da bulamadım.”

Kral öne eğildi.

“Size kim öldüğünü söyledi?”

“Bunu söyleyen kişinin kim olduğunu artık hatırlayamıyorum. O zamanlar gençtim. Ailemize yalnızca kardeşimin öldüğü haberi ulaştı. Saraydan kimse bizimle doğru düzgün konuşmadı.”

“Peki neden şimdi geldiniz?”

Adam cebinden küçük, eski bir kumaş parçası çıkardı.

“Yıllar sonra karşıma çıkan bilgiler beni buraya getirdi. Kız kardeşimin adını taşıyan başka bir kadının bu sarayda yaşadığını öğrendim.”

Kralın sesi sertleşti.

“Kraliçenin kız kardeşiniz olmadığını mı söylüyorsunuz?”

“Bunu kesin olarak kanıtlamadan hüküm vermek istemiyorum. Ama benim kız kardeşim o gece ortadan kayboldu. Burada onun adıyla yaşayan kadının kim olduğunu öğrenmek istiyorum.”

Kral adamı bir süre süzdü.

“Bunun farkında mısınız? Kraliçeyi suçluyorsunuz.”

“Biliyorum, Majesteleri. Benim derdim taht ya da saraydaki makamlar değil. Ben kız kardeşimi bulmak istiyorum.”

Kral kumaş parçasına baktı.

“Bu nedir?”

“Annemizin yıllar önce bize verdiği kumaştan bir parça. Kız kardeşimle benim eşyalarımızda aynı kumaştan yapılmış parçalar vardı. Bunu yıllardır saklıyorum.”

“Bu tek başına kanıt sayılmaz.”

“Biliyorum. Bu yüzden size geldim. Eski kayıtları araştırmanızı istiyorum. Kız kardeşimin o gece gerçekten saraydan ayrılıp ayrılmadığını öğrenmek istiyorum.”

Kral bir süre düşündü.

“Bu konuşma burada kalacak. Araştırma tamamlanmadan kimseyi suçlamayacağım.”

Adam başını eğdi.

“Teşekkür ederim, Majesteleri.”

Hwa-rin görüşmeye çağrıldığında kralın yanında yabancı adamı gördü.

Kapıdan içeri girdi. Önce krala selam verdi, ardından karşısındaki adama baktı.

Adam ayağa kalktı.

İkisi birkaç saniye birbirine baktı.

“Beni tanımadın mı?” diye sordu adam.

Hwa-rin'in yüzündeki ifade değişti.

“Sen...”

“On dokuz yıl sonra seni bulabildim.”

Kral ikisinin arasında gidip gelen bakışları fark etti.

“Birbirinizi tanıyor musunuz?”

Adam cevap verdi.

“Ben onun kardeşiyim. Ama karşımdaki kadının gerçekten kız kardeşim olup olmadığını artık bilmiyorum.”

Hwa-rin hemen kendini toparladı.

“Majesteleri, bu adamın kim olduğunu bilmiyorum. Ailemden biri olabilir ama söylediklerini anlamıyorum.”

Adamın yüzünde kırgın bir ifade belirdi.

“Beni hatırlamaman mümkün değil.”

“Ne istediğini söyle.”

“On dokuz yıl önce Chomiong'un odasına gönderilmiştin. Doğumdan sonra çocuklarla ilgilenmen için. O gün sana ne olduğunu öğrenmek istiyorum.”

Kral araya girdi.

“Bunu neden şimdi soruyorsunuz?”

“Çünkü yıllarca kardeşimin öldüğünü düşündüm. Sonra onun yerine başka birinin geçtiğine dair haberler aldım.”

Hwa-rin'in yüzü soldu.

“Bunlar saçmalık.”

Adam gözlerini ondan ayırmadı.

“Öyleyse bana bir şey söyle. Kız kardeşim nerede?”

Hwa-rin cevap vermedi.

Kral yeniden sordu:

“Hwa-rin, söyleyecek bir şeyin var mı?”

“Majesteleri, yıllar önce yaşanmış olayları herkes farklı hatırlayabilir. Bu adamın söyledikleri doğru değil.”

Adamın sesi bu kez daha kırgın çıktı.

“Ben yıllarca seni aradım. Annem her gün senden haber bekledi. Bir gün dönersin diye evimizin kapısını açık tuttu. Sen ise bir kez olsun gelmedin.”

Hwa-rin'in elleri gerildi.

“Bu konuşma yeterince uzadı!”

Kral ona döndü.

“Ben henüz konuşmanın bittiğini söylemedim.”

Kraliçe sustu.

Kralın sesi soğuktu.

“Bu adamın söylediklerini araştıracağım. Sen de bildiklerini anlatacaksın.”

“Majesteleri...”

“Şimdilik odana dönebilirsin.”

Hwa-rin başını eğdi. Odadan çıkarken adamla bir kez daha göz göze geldi.

Adam arkasından seslendi:

“Kız kardeşimi bulacağım. Ne olursa olsun.”

Hwa-rin dönüp bakmadı.

Görüşmenin ardından kral üç prensi çalışma odasına çağırdı.

Do-yun, Min-jae ve Ji-hwan birlikte içeri girdiler.

Do-yun öne çıktı.

“Bizi çağırmışsınız, Majesteleri.”

“Evet. Oturun.”

Üçü yerlerine geçti.

Kral önündeki kumaş parçasına baktıktan sonra konuştu.

“Bugün kraliçenin ailesinden biri saraya geldi.”

Min-jae hemen sordu:

“Bir sorun mu var?”

“Önemli bir iddiada bulundu. Kraliçenin gerçek Hwa-rin olmadığını söylüyor.”

Ji-hw