82. Bölüm – Evimin Huzuru
82\. Bölüm – Evimin Huzuru
Jae-ak sabah odasından çıktığında avludan gelen kahkahaları duydu. Seslere bakılırsa Ji-won yine birilerini kızdırmıştı.
“Ben öyle demedim!”
Seo-jin'in sesi duyuldu.
“Peki, nasıl dedin? Hepimiz duyduk.”
Jae-ak kapının önünde durup kardeşlerini izledi. Do-hyun masanın başında belgelerle ilgileniyor, Min-gyu çayını içiyor, Ji-won ise Seo-jin'le tartışıyordu.
Jae-ak gülümseyerek yanlarına gitti.
“Sabah sabah ne oldu yine?”
Ji-won ona döndü.
“Sen gelmeden önce gayet sakindik.”
“Demek huzurunuzu ben bozdum.”
“Kesinlikle.”
Seo-jin güldü.
“Bence asıl sorun Ji-won.”
“Sen de sus artık!”
Jae-ak boş sandalyeye oturdu.
“Daha kahvaltı yapmadan yoruldum.”
Do-hyun önündeki belgeleri bıraktı.
“İyi uyudun mu?”
“Evet abi.”
“Kolun nasıl?”
“İyi. Artık ağrımıyor.”
Ji-won hemen araya girdi.
“Her sabah aynı cevap. Biraz da şikâyet et. İnsan merak ediyor.”
Jae-ak ona baktı.
“Senin kadar konuşunca benim kolumun ağrımaya fırsatı kalmıyor.”
Seo-jin kahkahasını tutamadı.
“Güzel cevap!”
Ji-won kardeşinin saçlarını karıştırdı.
“Çok konuşmaya başladın sen.”
“Abi, saçımı bozma.”
Ji-won'un eli havada kaldı.
“Bir dakika. Ne dedin?”
Jae-ak ona şaşkınlıkla baktı.
“Saçımı bozma dedim.”
“Hayır, ondan önce.”
Seo-jin hemen cevap verdi.
“Abi dedi. Duyduk.”
Ji-won'un yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı.
“Bir daha söylesene.”
Jae-ak başını salladı.
“Sabah sabah bununla mı uğraşacağız?”
Min-gyu gülümseyerek araya girdi.
“Ji-won, bırak çocuğu. Daha yeni uyandı.”
Do-hyun ayağa kalktı.
“Haydi, kahvaltıya geçelim.”
Ji-won hâlâ gülüyordu.
“Ben bugün o sözü tekrar duyacağım.”
Jae-ak yürürken arkasına dönüp seslendi:
“Önce kahvaltını yap abi.”
Kahvaltı sofrasında Seol-su, Jae-ak'ın yanındaki sandalyeyi gösterdi.
“Gel oğlum, buraya otur.”
Jae-ak annesinin yanına geçti.
Eun-chae de küçük tabağını ona uzattı.
“Abi, bunları senin için ayırdım.”
Jae-ak tabağa baktı.
“En sevdiğim çörekler. Teşekkür ederim.”
“Ji-won almak istedi ama vermedim.”
Ji-won hemen itiraz etti.
“Ben de istiyordum!”
Eun-chae gayet sakin bir şekilde cevap verdi.
“Sen zaten kendine aldın.”
Masadakiler gülmeye başladı.
Jae-ak çöreklerden birini Ji-won'un tabağına bıraktı.
“Al abi, paylaşalım.”
Ji-won memnuniyetle tabağına baktı.
“En azından beni düşünen biri var.”
Seo-jin başını salladı.
“Bir çörek için bütün gün mutlu olacak.”
“Sen kıskanıyorsun.”
“Hiç de bile.”
Seol-su çocuklarını izlerken gülümsedi. Jae-ak'ın artık sofrada rahatça şakalaşması, kardeşlerinin yanında kendisini saklamaması onu mutlu ediyordu.
Bir zamanlar yemek sırasında bile sessizce oturan oğlunun şimdi böyle gülmesi onun için çok şey ifade ediyordu.
Jae-ak annesinin kendisine baktığını fark etti.
“Anne, ne oldu?”
“Bir şey yok oğlum. Yemeğini ye.”
Jae-ak annesinin tabağına baktı.
“Sen de ye. Hepimizle ilgileniyorsun, kendini unutuyorsun.”
Seol-su gülümsedi.
“Peki, yiyeceğim.”
Mu-jin karşı taraftan konuştu.
“Anneni de sen mi denetliyorsun artık?”
Jae-ak omuz silkti.
“Birinin yapması gerekiyor baba.”
Seo-jin gülmeye başladı.
“Baba, sana da görev çıktı.”
Mu-jin başını iki yana salladı.
“Bu evde sözümün hiç değeri kalmadı.”
Ji-won hemen cevap verdi.
“Ben seni dinliyorum baba.”
Min-gyu ona baktı.
“Geçen gün söylediklerinin hiçbirini yapmayan da sendin.”
Ji-won cevap vermek yerine önündeki yemeğe yöneldi.
Jae-ak gülerek başını eğdi.
Kahvaltıdan sonra Do-hyun avluya çıkacağını söyledi.
Jae-ak da onlarla gelmek için ayağa kalktı.
Do-hyun hemen uyardı.
“Sen ağır bir şey yapmayacaksın.”
“Biraz sizinle vakit geçirmek istiyorum.”
“Vakit geçir. Ama kolunu zorlama.”
“Tamam abi.”
Ji-won gülerek kardeşine baktı.
“Bence onu gölgede oturtalım. Yoksa yine bizi dinlemez.”
Jae-ak kaşlarını kaldırdı.
“Sen kendi işine bak.”
“Benim işlerim gayet yolunda.”
Seo-jin hemen araya girdi.
“Geçen gün kendi atının yerine başka bir atla dolaşan da sendin.”
Ji-won'un yüzü düştü.
“Onu unutmadınız mı hâlâ?”
Jae-ak meraklandı.
“Ne olmuştu?”
Seo-jin anlatmaya başladı.
“Ji-won kendi atını hazırladığını sanmış. Meğer başka bir atı hazırlamış. Bir de üzerine binip dolaşmış.”
Jae-ak gülmeye başladı.
“Gerçekten mi abi?”
“İkisi de aynı renkti!”
Min-gyu çayını yudumladı.
“Diğer at senden daha akıllı çıkmış.”
“Seninle sonra konuşacağız.”
Do-hyun kardeşlerini izleyip başını salladı.
“Bir gün de kavga etmeden durun.”
Mu-jin avluya geldiğinde hepsini bir arada gördü.
“Bugün çalışacak mısınız, yoksa bütün gün konuşacak mısınız?”
Seo-jin hemen cevap verdi.
“Baba, konuşmak da önemli bir faaliyet.”
“Öyleyse hepiniz çok başarılısınız.”
Herkes güldü.
Bir süre sonra kardeşler çalışmaya başladı. Jae-ak ise gölgede oturup onları izledi. Arada bir yorum yapıyor, özellikle Ji-won hata yaptığında gülüyordu.
Do-hyun bir süre sonra yanına geldi.
“İyi misin?”
“İyiyim abi.”
“Canın sıkılmadı mı burada oturmaktan?”
Jae-ak başını iki yana salladı.
“Hayır. Sizi izlemek hoşuma gidiyor.”
Do-hyun yanına oturdu.
“Eskiden bizimle böyle vakit geçirmezdin.”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme biraz değişti.
“Eskiden yanınıza gelmeye çekiniyordum.”
Do-hyun bir süre sessiz kaldı.
“Biliyorum.”
“Şimdi bazen ne yapacağımı bilemiyorum. Ama sizinle olmak istiyorum.”
Do-hyun elini kardeşinin omzuna koydu.
“Bunun için kendini zorlamana gerek yok. Biz senin abilerin sayılırız, değiliz?”
Jae-ak gülümsedi.
“Sayılırsınız abi.”
“Öyleyse istediğin zaman yanımıza gel.”
Jae-ak başını salladı.
“Gelirim.”
Do-hyun onun saçlarını hafifçe karıştırdı.
“Güzel.”
Öğle yemeğinde bütün aile bahçedeki gölgeli alanda toplandı.
Eun-chae, Jae-ak'ın yanına oturmak için erkenden yerini aldı. Hye-jin de karşılarına geçti.
Ji-won diğer yanına oturunca Eun-chae hemen itiraz etti.
“Sen biraz başka yere otur.”
Ji-won şaşırdı.
“Niye?”
“Jae-ak abiyle konuşacağım.”
“Ben de onunla konuşacağım.”
Jae-ak gülerek küçük kardeşinin saçlarını okşadı.
“Bırak otursun. Hep birlikte konuşuruz.”
Ji-won memnuniyetle yerine yerleşti.
“İşte benim kardeşim.”
Hye-jin gülerek başını salladı.
“Az önce seni istemiyordu.”
“Fikrini değiştirdi.”
Yemek boyunca herkes kendi gününden bahsetti. Do-hyun askerî çalışmalardan, Min-gyu yeni gelen raporlardan söz etti. Hye-jin de evin işleriyle ilgili yaşadığı bir meseleyi anlattı.
Jae-ak hepsini dinliyor, ara sıra konuşmaya katılıyordu.
Bir ara Seo-jin ona döndü.
“Bugün pek konuşmuyorsun.”
Jae-ak şaşırdı.
“Ben mi?”
“Evet. Normalde Ji-won'la çoktan tartışmış olurdunuz.”
Ji-won hemen itiraz etti.
“Ben tartışmıyorum. O başlatıyor.”
Jae-ak gülümsedi.
“Ben sadece cevap veriyorum.”
Min-gyu başını salladı.
“İkiniz de birbirinizden farksızsınız.”
Seol-su oğlunun tabağına biraz daha yemek koydu.
“Biraz daha ye.”
Jae-ak tabağına baktı.
“Anne, yeterli.”
“Az yedin.”
“Daha yeni başladım.”
“Ben de biraz daha koyuyorum. İstemezsen bırak.”
Jae-ak gülümseyerek annesine baktı.
“Peki.”
Mu-jin eşine döndü.
“Seol-su, biraz da diğer çocukları düşün. Jae-ak'ın tabağı doldu.”
Seol-su güldü.
“Onlar da söylesin, onlara da koyayım.”
Seo-jin hemen konuştu.
“Ben de istiyorum.”
Eun-chae elini kaldırdı.
“Ben de!”
Jae-ak gülerek kardeşlerine baktı.
“Biraz daha bekleyin. Annem hepimize yetişmeye çalışıyor.”
Seol-su çocuklarının tabaklarına yemek koyarken gülümsedi.
“Benim için hiç sorun değil.”
Öğleden sonra ev biraz sakinleşmişti.
Jae-ak annesinin odasına gitti. Seol-su pencerenin yanında oturmuş Eun-chae için elbise dikiyordu.
“Anne, müsait misin?”
Seol-su başını kaldırdı.
“Senin için her zaman müsaitim. Gel.”
Jae-ak yanına oturdu.
“Ne dikiyorsun?”
“Eun-chae'nin elbisesi. Eskisi küçüldü.”
“Beğenecektir.”
“Umarım.”
Jae-ak bir süre annesinin dikişini izledi. Sonra sessizce başını annesinin omzuna yasladı.
Seol-su işini bıraktı.
“Yoruldun mu oğlum?”
“Biraz.”
“İstersen uzan.”
Jae-ak annesine baktı.
“Yanında kalabilir miyim?”
Seol-su gülümsedi.
“Elbette.”
Jae-ak yavaşça uzanıp başını annesinin dizine koydu.
Seol-su bir eliyle oğlunun saçlarını okşamaya başladı.