83. Bölüm – Evde Olmak
83. Bölüm – Evde Olmak
Jae-ak sabah uyandığında koridordan gelen sesleri duydu.
“Ji-won, tabağı bırak!”
“Ben bir şey yapmadım!”
“Çöreği elinde tutuyorsun!”
Jae-ak kapıyı açtığında Seo-jin ile Ji-won'un yine tartıştığını gördü. Min-gyu da kapının yanında durmuş, ikisini izliyordu.
“Sabah sabah ne oldu?”
Seo-jin hemen Ji-won'u gösterdi.
“Senin için ayırdığımız çöreği yemeye çalışıyor.”
Ji-won itiraz etti.
“Bir tane aldım sadece!”
Jae-ak elindeki tabağa baktı.
“Bana kaldı mı?”
Ji-won bir an tereddüt etti, sonra tabağı uzattı.
“Al. Zaten senin içindi.”
Jae-ak çöreği aldı.
“Sağ ol, abi.”
Ji-won gülümsedi.
“Afiyet olsun.”
Seo-jin de tabağa baktı.
“Ben de senin için ayırmıştım ama bu benden önce davranmış.”
Jae-ak bir lokma aldı.
“İkinize de teşekkür ederim.”
Min-gyu başını iki yana salladı.
“Şimdi kahvaltıya gelebilir miyiz?”
Jae-ak gülerek onların peşinden yürüdü.
Kahvaltı salonunda Seol-su, Mu-jin, Do-hyun, Hye-jin ve Eun-chae çoktan yerlerini almıştı.
Seol-su oğlunu görünce yanındaki sandalyeyi gösterdi.
“Gel, buraya otur.”
Jae-ak annesinin yanına geçti. Seol-su tabağına yemek koyarken o da Eun-chae'nin uzattığı küçük tabağı aldı.
“Bunu da senin için sakladım,” dedi Eun-chae.
“Sen yemeyecek misin?”
“Yedim. Hem sen daha çok seviyorsun.”
Jae-ak kardeşinin başını okşadı.
“Teşekkür ederim.”
Ji-won hemen tabağa uzandı.
“Bir tane de ben alabilir miyim?”
Eun-chae tabağı kendine çekti.
“Hayır, bunlar Jae-ak'ın.”
Ji-won şaşkınlıkla etrafına baktı.
“Bu evde bana hiç kimse yemek vermiyor.”
Seo-jin güldü.
“Çünkü sen başkasının yemeğini de alıyorsun.”
“Sen de çok konuşuyorsun.”
Do-hyun araya girdi.
“Biraz yemek yiyin de sonra tartışırsınız.”
Masada gülüşmeler oldu. Jae-ak da onlara katıldı.
Kahvaltıdan sonra Do-hyun talim alanına gideceğini söyledi. Jae-ak da onunla gelmek istedi.
Seol-su hemen koluna baktı.
“Çok yorulmayacaksın.”
“Yalnızca izleyeceğim anne.”
Min-gyu da uyardı.
“Kolunu fazla kullanma. Daha tam iyileşmedi.”
“Merak etme abi.”
Do-hyun ayağa kalktı.
“Hazırsan gidelim.”
Talim alanında Do-hyun askerlerle ilgilenirken Min-gyu birkaç rapora göz atıyordu. Ji-won ise çalışmaya başlamadan önce Jae-ak'ın yanına geldi.
“Burada rahat mısın?”
“Rahatım.”
“Bir şey istersen söyle.”
Jae-ak ona baktı.
“Abi, yalnızca oturuyorum. Beni nöbetle korumana gerek yok.”
Ji-won güldü.
“Alışkanlık oldu.”
Jae-ak da gülümsedi.
Bir süre sonra Mu-jin yanlarına geldi. Elindeki raporu Jae-ak'a uzattı.
“Şuna bir bak. Senin fikrini merak ediyorum.”
Jae-ak raporu dikkatlice inceledi. Kuzey yolundan yapılacak erzak sevkiyatının bütün yükü tek güzergâha bağlanmıştı.
“Baba, bence başka bir yol da hazır tutulmalı. Bu yol kapanırsa bütün sevkiyat aksar.”
Mu-jin başını salladı.
“Ben de bundan endişeleniyorum. Diğer güzergâhın durumunu kontrol ettireceğim.”
Jae-ak raporu geri verdi.
“Belki de gereksiz yere endişeleniyoruzdur.”
“Bunu öğrenmenin yolu kontrol etmek.”
Mu-jin oğlunun omzuna dokundu.
“Güzel düşündün.”
Jae-ak bu söz üzerine yalnızca gülümsedi. Babasının kendisine danışması hâlâ alışık olmadığı bir şeydi ama hoşuna gidiyordu.
Öğleden sonra Eun-chae onu bahçeye çağırdı.
“Jae-ak, gelir misin?”
“Nereye?”
“Çiçeklerime bakacağız.”
Jae-ak onunla birlikte dışarı çıktı. Eun-chae doğrudan çiçeklerin yanına gitti.
“Bak, geçen gün diktiklerim büyümüş.”
Jae-ak eğilip baktı.
“Gerçekten. Güzel olmuşlar.”
“Bunları senin için dikmiştim.”
“Biliyorum. Unutmadım.”
Eun-chae sulama kabını uzattı. Jae-ak biraz su dökerken küçük kız yanındaki çiçekleri anlatmaya başladı.
Bir süre sonra Ji-won da geldi.
“Burada ne yapıyorsunuz?”
“Çiçekleri suluyoruz,” dedi Eun-chae.
Ji-won çömeldi.
“Ben de yardım edeyim.”
Eun-chae hemen itiraz etti.
“Sen geçen sefer fazla su döktün.”
“Bu sefer dikkat ederim.”
Jae-ak gülümseyerek ona baktı.
“Abi, bence sen biraz uzaktan izle.”
Ji-won başını kaldırdı.
“Sen de mi bana güvenmiyorsun?”
“Eun-chae güvenmiyor. Ben yalnızca ona katılıyorum.”
Eun-chae kahkaha attı. Ji-won da gülmeye başladı.
Hye-jin yanlarına geldiğinde üçünü bir arada görünce durdu.
“Ne oldu burada?”
“Ji-won çiçekleri sulamak istiyor ama Eun-chae izin vermiyor,” dedi Jae-ak.
Hye-jin kardeşine baktı.
“Bence Eun-chae haklı.”
“Abla, sen de mi?”
Ji-won'un yakınması üçünü yeniden güldürdü.
Akşamüstü Jae-ak bahçede biraz daha kalmak istedi. Ji-won da onunla yürümeye çıktı.
Bir süre konuşmadan yürüdüler.
Sonunda Ji-won sessizliği bozdu.
“Biliyor musun, seni böyle görünce seviniyorum.”
Jae-ak ona baktı.
“Nasıl?”
“Rahat görünüyorsun. Eskiden yanımızda bu kadar rahat değildin.”
Jae-ak bir süre düşündü.
“Alışıyorum.”
Ji-won başını salladı.
“Biz de alışıyoruz.”
“Bana mı?”
“Senin burada olmana. Her sabah sesini duymaya, masada senin için yer açmaya…”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“Bunlar güzel şeyler.”
“Öyle. Keşke daha önce böyle olsaydık.”
Jae-ak yürümeyi sürdürdü.
“Geçmişi değiştiremeyiz abi.”
“Biliyorum. Yine de bazen keşke diyorum.”
Jae-ak bu kez ona döndü.
“Şimdi buradayız. Bence bu da önemli.”
Ji-won gülümsedi.
“Önemli. Hem daha birlikte yapacağımız çok şey var.”
“Mesela?”
“Kolun iyileşince ata bineceğiz.”
“Yine mi at?”
“Evet. Bu sefer itiraz yok.”
Jae-ak güldü.
“Peki, abi. Ama önce seninle yarışacağım.”
Ji-won memnuniyetle başını salladı.
“İşte bunu duymak istiyordum.”
Gece Jae-ak annesinin odasına uğradı. Seol-su onu görünce elindeki işi bıraktı.
“Gel oğlum. Bugün nasıl geçti?”
“Güzeldi anne.”
“Yoruldun mu?”
“Biraz.”
Jae-ak annesinin yanına oturdu. Bir süre gün içinde olanları anlattı. Eun-chae'nin çiçeklerinden, Ji-won'un yine başına gelenlerden, babasıyla yaptığı konuşmadan bahsetti.
Seol-su onu dinlerken arada gülümsedi.
Jae-ak sonunda başını annesinin dizine bıraktı.
Seol-su saçlarını okşamaya başladı.
“Böyle iyi mi?”
“Çok iyi.”
“İstersen biraz daha kal.”
“Kalabilir miyim?”
Seol-su'nun eli saçlarında durdu.
“Bunu bana sormana gerek yok. Burası senin de evin.”
Jae-ak gözlerini kapattı.
“Bazen hâlâ alışamıyorum.”
“Alışırsın. Acelemiz yok.”
Kapıdan Mu-jin göründü.
“İçeri gelebilir miyim?”
Seol-su gülümseyerek yer gösterdi. Mu-jin yanlarına oturdu.
“Günün nasıl geçti oğlum?”
“İyiydi baba. Eun-chae'yle bahçeye çıktık.”
“Çiçekleri suladınız mı?”
“Evet. Ji-won da yardım etmek istedi ama Eun-chae izin vermedi.”
Mu-jin güldü.
“Bence doğru karar vermiş.”
Seol-su da gülmeye başladı.
Jae-ak başını kaldırıp babasına baktı.
“Baba, yarın da birlikte kahvaltı edeceğiz, değil mi?”
“Elbette.”
“Güzel.”
Mu-jin oğlunun saçlarını hafifçe karıştırdı.
“Yarın da buradayız.”
Jae-ak yeniden annesinin dizine yaslandı. Biraz daha oturduktan sonra kalkıp odasına gitti.
Kapıdan çıkarken annesine iyi geceler diledi.
Seol-su arkasından seslendi.
“Yarın yine gel.”
“Gelirim anne.”
Sarayda ise Tae-yul, masanın üzerindeki metal parçayı inceliyordu.
Parçanın üzerindeki hilale benzeyen işareti daha önce görmüş gibiydi. Yangından sonra eline geçmişti ama nereden geldiğini henüz çözememişti.
Ertesi sabah eski arşivde çalışan yaşlı görevliyi buldu.
“Bu işareti tanıyor musunuz?”
Yaşlı adam parçaya dikkatle baktı.
“Eski sandıklarda buna benzeyen işaretler vardı. Ama ne anlama geldiklerini hatırlamıyorum.”
“Sandıkların kayıtları duruyor mu?”
“Yangından kurtarılan bazı kayıtlar var. Başka bir bölüme taşındılar.”
“Onları inceleyebilir miyim?”
“İzin almanız gerekir.”
Tae-yul başını salladı.
“İzin alırım.”
Yaşlı adam parçayı son kez inceledi.
“Yalnız, bazı eski kayıtlar eksik. Aradığınız şeyi bulamayabilirsiniz.”
Tae-yul metal parçayı cebine koydu.
“Yine de bakacağım.”
Bu kez Hwa-rin'e hemen haber vermemeye karar verdi. Önce kendi başına bir şey öğrenmek istiyordu.
Aynı saatlerde Do-yun, Min-jae ve Ji-hwan eski arazi kayıtlarını inceliyordu.
Min-jae bir belgeyi diğerlerinin önüne koydu.
“Şu tarihe bakın.”
Do-yun belgeyi aldı.
“Bu arazi devri, aile kararından önce yapılmış.”
Ji-hwan da kayda göz attı.
“Yanlış yazılmış olabilir.”
“Olabilir. Ama başka belgelerde de aynı şey