85. Bölüm – Kuzeyden Gelen Fırtına
85\. BÖLÜM – KUZEYDEN GELEN FIRTINA
Kang konağında sabah yine erkenden başlamıştı.
Yemek masasının etrafında herkes yerini almıştı. Seol-su kahvaltıyla ilgilenirken Mu-jin çayını içiyordu.
Ji-won masadaki son çöreğe uzandı. Tam alacakken Jae-ak tabağı kendine çekti.
“Onu ben alacaktım!”
Jae-ak çöreği eline aldı.
“Geç kaldın abi.”
“Önümde üç tane yedim diye sonuncuyu da mı alamayacağım?”
“Evet.”
Seo-jin gülmeye başladı.
“Ji-won, bırak artık. Çocuk senden bir çörek kaçırdı diye dünyayı ayağa kaldırdın.”
Ji-won ona döndü.
“Sen karışma.”
Do-hyun başını kaldırdı.
“Sabah sabah yine başladınız.”
Mu-jin gülümseyerek çocuklarına baktı.
“Bir çörek için bu kadar tartışacağınıza gidin fırından yenisini alın.”
Ji-won hemen babasına döndü.
“Baba, mesele çörek değil.”
Mu-jin kaşlarını kaldırdı.
“Ne peki?”
“Bana saygı duyulmuyor.”
Jae-ak kahkaha attı.
“Çöreğine saygı duymamızı mı istiyorsun?”
Bu kez masadakilerin hepsi güldü.
Seol-su oğullarına baktı.
“İkiniz de biraz büyüyün artık.”
Mu-jin eşine dönüp gülümsedi.
“Hanım, bırak çocuklar. Ev sessiz olsa daha çok endişelenirim.”
Jae-ak babasına baktı.
“Baba, bugün pazara gideceğim.”
“Tamam oğlum. Acele etme, işlerini hallet.”
Ji-won hemen araya girdi.
“Bana da bir şey getir.”
Jae-ak iç çekti.
“Ne istiyorsun?”
“Görünce anlarsın.”
“Ben senin ne istediğini nereden bileyim?”
“Sen bulursun.”
“Hiçbir şey getirmeyeceğim.”
Ji-won arkasından seslendi.
“Çörek de al!”
Jae-ak kapıya doğru yürürken cevap verdi.
“Özellikle almayacağım!”
Kuzey pazarı oldukça kalabalıktı.
Jae-ak birkaç dükkâna uğradıktan sonra kumaşların satıldığı bölüme geçti.
Tam bir tezgâhın önünden geçerken tartışma sesi duydu.
“Ben sana parasını ödedim. Şimdi neden tekrar para istiyorsun?”
Genç bir kadın, tüccarın karşısında durmuştu.
Tüccar ellerini kaldırdı.
“Hanımefendi, yanlış anlaşılma oldu.”
“Ne yanlış anlaşılması? Az önce başka konuşuyordun.”
Jae-ak istemeden dönüp baktı.
Kadın onu fark etti.
“Bir şey mi oldu?”
“Yok.”
“Öyleyse neden bakıyorsun?”
“Sesini duydum.”
“Pazar burası. İnsanlar konuşur.”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“Doğru.”
Yoluna devam etti.
Ancak biraz ilerlemişti ki kadının sesi yeniden yükseldi.
“Malları bırakın!”
Jae-ak arkasını döndü. İki adam, kadının satın aldığı malları götürmeye çalışıyordu.
Kadın önlerine geçti.
“Bunlar benim. Parasını ödedim.”
Adamın biri küçümseyerek güldü.
“Artık değil.”
Jae-ak yanlarına yaklaştı.
“Bir sorun mu var?”
Kadın onu görünce gözlerini devirdi.
“Yine sen.”
“Ben de seni gördüğüme sevindim.”
“Hiç komik değilsin.”
Jae-ak kadından belgeyi istedi. Ödeme kaydına baktı.
“Burada ödeme yapılmış. Malları götüremezsiniz.”
Adam öfkeyle ona döndü.
“Sen kimsin?”
“Kang Jae-ak.”
Adamın yüzü değişti.
“Kang ailesinden misin?”
“Evet.”
“Bu işe karışma.”
Jae-ak sakinliğini bozmadı.
“Ben yalnızca anlaşmaya bakıyorum. Burada kadının haklı olduğu açık.”
Adamlar homurdanarak uzaklaştı.
Kadın mallarına baktı.
“Teşekkür ederim.”
“Önemli değil.”
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonra kadın konuştu.
“Kang ailesinden olduğunu öğrendiğimde şaşırmadım.”
Jae-ak kaşlarını çattı.
“Neden?”
“Soyluların hepsi aynı. İnsanları küçümser, sonra da yardım ettiklerini sanırlar.”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Beni tanıyor musun?”
“Tanımama gerek yok.”
“Bence gerekiyor.”
Kadın kollarını birleştirdi.
“Senin gibiler yüzünden ailem yıllarca haksızlığa uğradı.”
Jae-ak bir süre ona baktı.
“Ailene ne olduğunu bilmiyorum. Ama benimle tanışmadan beni suçlaman doğru değil.”
“Sen de bana ne yapmam gerektiğini söyleme!”
“Ben sana bir şey söylemiyorum. Sadece konuşuyorum.”
Kadın bir anda elini kaldırıp Jae-ak'a tokat attı.
Jae-ak birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra başını çevirip ona baktı.
“Bitti mi?”
Kadın da bir an duraksadı.
Jae-ak yanağını tuttu.
“Bak, sana yardım ettim diye benden hoşlanmak zorunda değilsin. Ama bir insanla konuşurken biraz dikkatli olabilirsin.”
Arkasını dönüp yürüdü.
Kadın arkasından baktı.
İçinden hâlâ sinirleniyordu ama Jae-ak'ın söyledikleri de aklında kalmıştı.
Pazarın diğer ucunda kardeşleri Jae-ak'ı bekliyordu.
Ji-won onu uzaktan görünce seslendi.
“Sonunda geldi!”
Do-hyun kardeşinin yüzüne bakınca durdu.
“Jae-ak, yanağına ne oldu?”
Seo-jin yaklaştı.
“Hayırdır? Kavga mı ettin?”
Jae-ak iç çekti.
“Bir kadın tokat attı.”
Bir an sessizlik oldu.
Ardından Ji-won gülmeye başladı.
“Ne yaptın da tokat yedin?”
“Yardım ettim!”
Seo-jin de gülüyordu.
“Demek yardımın karşılığı bu.”
Jae-ak üçünün yüzüne baktı.
“Çok komiksiniz gerçekten.”
Min-gyu gülümseyerek sordu:
“Kimdi?”
“Seo Hwa-yeon.”
Do-hyun düşündü.
“Seo ailesinden mi?”
“Evet.”
Ji-won hemen yaklaştı.
“Güzel miydi?”
Jae-ak ona baktı.
“Senin aklın fikrin başka yerde.”
“Yanağını sorduk, biraz da kadını soralım dedik.”
Jae-ak cevap vermedi.
Seo-jin gülümsedi.
“Cevap vermediğine göre güzeldi.”
“Yeter artık!”
Kardeşleri gülmeye devam ederken Jae-ak alışveriş torbalarını alıp yürümeye başladı.
Kang konağına döndüğünde Seol-su onu kapıda karşıladı.
“Hoş geldin oğlum.”
“Hoş buldum anne.”
Seol-su oğlunun yanağını görünce hemen durdu.
“Jae-ak, yüzüne ne oldu?”
“Bir şey yok anne.”
“Bana bak. Kim yaptı bunu?”
“Pazarda bir tartışma yaşandı.”
Mu-jin de yanlarına geldi.
“Ne oldu oğlum?”
Jae-ak olanları anlattı.
Mu-jin dikkatle dinledi.
“Peki sen ona karşılık verdin mi?”
“Hayır baba. Bir şey yapmadım.”
Mu-jin oğlunun omzuna dokundu.
“İyi etmişsin. Ama şunu unutma, insanları geçmişte yaşadıklarıyla anlayabiliriz fakat herkesin öfkesini de üstümüze almak zorunda değiliz.”
Jae-ak başını salladı.
“Biliyorum baba.”
Seol-su soğuk bezi getirip oğlunun yanağına koydu.
“Bir dahaki sefere biraz daha dikkatli ol.”
Tam o sırada Eun-chae içeri girdi.
“Abi, sana ne oldu?”
Jae-ak iç çekti.
“Bugün herkes aynı şeyi soruyor.”
Hye-jin de yanlarına geldi.
“Çünkü yüzün kızarmış. Kim yaptı?”
“Seo Hwa-yeon.”
Eun-chae merakla sordu:
“Güzel miydi?”
Jae-ak gözlerini kapattı.
“Allah'ım, siz de mi?”
Hye-jin gülmeye başladı.
“Demek güzeldi.”
Jae-ak dayanamadı.
“Evet, güzeldi! Şimdi rahatladınız mı?”
Eun-chae kahkaha attı.
“Abi, kızdın ama güzel olduğunu da kabul ettin.”
Jae-ak ayağa kalktı.
“Ben odama gidiyorum.”
Mu-jin arkasından seslendi.
“Akşam yemeğine geç kalma oğlum!”
“Tamam baba!”
Akşam Ji-won kardeşinin odasına uğradı.
“Kapıyı çalabilir miyim?”
Jae-ak kitabından başını kaldırdı.
“Çaldın zaten.”
Ji-won içeri girip oturdu.
“Yanağın nasıl?”
“İyi.”
“Sabah güldük ama kusura bakma.”
Jae-ak gülümsedi.
“Sen yine de bir daha gülme.”
“Onu söz veremem.”
Bir süre sohbet ettiler.
Ji-won kalkarken kardeşinin omzuna dokundu.
“Ne olursa olsun, başın sıkışırsa bizi çağır. Tamam mı?”
“Tamam abi.”
Seo konağında Hwa-yeon da günün olayını babasına anlatıyordu.
Babası sessizce dinledi.
“Yani sana yardım eden kişi Kang ailesinden biriydi?”
“Evet.”
“Adı neydi?”
“Jae-ak.”
Babası düşünceli bir şekilde başını salladı.
“Kang Mu-jin'in oğullarından biri olmalı.”
Hwa-yeon şaşırdı.
“Tanıyor musun?”
“Şahsen değil. Ama babası hakkında iyi şeyler duydum. Halkına karşı adaletli bir adamdır.”
Hwa-yeon itiraz etti.
“Baba, hepsi aynı.”
Babası hafifçe gülümsedi.
“İnsanları tanımadan karar verme kızım.”
Hwa-yeon cevap vermedi.
Odasına çıktığında kendi kendine söylendi.
“Umarım o Kang oğluyla bir daha karşılaşmam.”
Ama kuzeyde başlayan bu karşılaşma henüz bitmemişti.
Çünkü bazı insanlar hayatımıza tam da karşılaşmak istemediğimiz zamanda girer.