9. Bölüm — Zehrin Gölgesinde
9. Bölüm — Zehrin Gölgesinde
Seoryeon’da akşam yaklaşırken Kang ailesinin konağında alışılmadık bir telaş vardı.
General Kang Mu-jin, gün boyunca sarayda yapılan görüşmelerin ardından konağa dönmüştü. Son zamanlarda üzerine düşen görevler artmış, saraydaki toplantılar da eskisinden daha uzun sürmeye başlamıştı. Yorgun olduğu her hâlinden belliydi.
Eşi Seol-su, onun salona girdiğini görünce ayağa kalktı.
“Yine geç kaldın.”
Mu-jin hafifçe gülümsedi.
“Toplantı uzadı. Birkaç mesele daha vardı.”
“Her gün başka bir mesele çıkıyor zaten.”
“Merak etme, hepsi çözülecek.”
Seol-su cevap vermeden onun için hazırlanan içeceği işaret etti. Mu-jin hizmetkârların getirdiği fincanı aldı. İçindeki içeceği birkaç yudumda bitirdi.
O sırada hizmetkâr Ma Deok-su, masanın yanında bekliyordu.
“Başka bir isteğiniz var mı, generalim?”
“Şimdilik yok. Gidebilirsin.”
Deok-su başını eğerek odadan çıktı.
Mu-jin konuşmaya devam etmek istedi ama bir anda yüzündeki ifade değişti. Elini göğsüne götürüp öksürdü. Ardından fincanı masaya bırakmaya çalışırken eli titredi.
Seol-su hemen yanına geldi.
“Mu-jin?”
General cevap veremedi. Nefes almakta zorlanıyor, ayakta durabilmek için masaya tutunuyordu.
“Baba!”
Do-hyun ve Min-gyu sesleri duyup salona girdiler. Arkalarından Seo-jin, Ji-won ve kız kardeşleri Hye-jin ile Soo-ah da geldi.
Do-hyun babasının yanına koştu.
“Ne oldu?”
“Doktor çağırın!” diye seslendi Seol-su.
Mu-jin’in dizleri çözüldü. Oğulları onu yere düşmeden yakalayıp sedire yatırdılar.
Soo-ah babasının yanına diz çöktü. Nabzını kontrol etti, ardından yüzüne baktı.
“Bir doktor hemen gelmeli. Durumu iyi görünmüyor.”
Min-gyu kapıya yöneldi.
“Ben gidiyorum.”
“Hayır, sen burada kal. Seo-jin, doktoru bul!” diye emretti Do-hyun.
Herkes bir şeyler yapmaya çalışırken Seol-su eşinin elini tuttu.
“Bana bak. İyi olacaksın.”
Mu-jin gözlerini açmaya çalıştı ama konuşacak gücü yoktu.
Aynı saatlerde, Seoryeon’un kalabalık sokaklarından birindeki handa Jae-ak ile Ryu Geon oturuyordu.
Masada birkaç boş şişe vardı. Jae-ak’ın yüzü kızarmış, konuşması belirgin biçimde ağırlaşmıştı. Sandalyede düzgün oturmakta bile zorlanıyordu.
Geon, önündeki bardağı kenara itti.
“Yeter artık. Daha fazla içmeyeceksin.”
Jae-ak ona baktı.
“Ne zamandan beri ne içeceğime sen karar veriyorsun?”
“Ne zamandan beri ayakta duramayan birinin kendini bu kadar akıllı sandığını merak ediyorum.”
Jae-ak cevap vermek için ağzını açtı ama söyleyeceği sözü toparlayamadı. Sonunda elini salladı.
“Sen zaten hiçbir şeyden anlamazsın.”
Geon başını iki yana salladı.
“Sabah söylediklerinin hiçbirini hatırlamayacaksın.”
“Hatırlarım.”
“Peki. O zaman birazdan bana ne söylediğini anlatırsın.”
Jae-ak yeniden bardağına uzanırken handa telaşlı bir adam belirdi. Etrafa bakındıktan sonra masalarına yaklaştı.
“Burada doktor var mı?”
Geon başını kaldırdı.
“Ne oldu?”
“Bir adam aniden hastalandı. Nefes almakta zorlanıyor. Doktor bulmamız gerekiyor.”
Jae-ak güçlükle doğrulmaya çalıştı.
“Doktor mu?”
Geon hemen kolunu tuttu.
“Sen bu hâlde hiçbir yere gitmiyorsun.”
Adam çaresizce ikisine baktı.
“Lütfen. Durumu çok ağır. Evdekiler ne yapacaklarını bilmiyor.”
Geon, Jae-ak’a döndü.
“Beni dinle. Önce kendine bak.”
Jae-ak kaşlarını çattı.
“Birine ihtiyacı var.”
“Sen de birine ihtiyaç duyuyorsun. Şu an o kişi benim.”
Yine de adamın anlattıkları Geon’u düşündürdü. Jae-ak’ın tıp konusunda bildikleri az değildi. Üstelik onu böyle bir durumda yalnız bırakmak istemiyordu.
Sonunda ayağa kalktı.
“Peki. Ama bütün yolu bana tutunarak yürüyeceksin.”
Jae-ak itiraz edecek gibi oldu, fakat ayağa kalkınca dengesini kaybetti. Geon onu kolundan yakaladı.
“İşte bundan bahsediyorum.”
Üçü birlikte handan çıktılar.
Kang konağına vardıklarında kapıda onları Do-hyun karşıladı. Adamın aceleyle getirdiği doktora baktı, ardından Jae-ak’ın hâlini fark etti.
“Bu mu doktor?”
Geon araya girdi.
“Şu an bulabildiğimiz kişi bu. Bildiklerine güveniyorum. Ama yanında ben olacağım.”
Do-hyun tereddüt etti. Babasının durumu kötüleşiyordu. Başka bir doktor bekleyecek vakitleri yoktu.
“İçeri gelin.”
Jae-ak, Geon’un desteğiyle salona girdi. Sedirde yatan adamı görünce yüzündeki dağınık ifade biraz ciddileşti. Yine de sarhoşluğu geçmemişti; adımlarını dikkatli atmak zorundaydı.
Yaşlı doktor hastanın başındaydı.
“Yeni doktor mu geldi?”
Do-hyun kısa bir cevap verdi.
“Bize yardım edebileceğini söylediler.”
Yaşlı doktor Jae-ak’a kuşkuyla baktı. Jae-ak ise önce hastanın yüzünü, sonra nefes alışını inceledi.
“Ne zamandır böyle?”
“İçeceğini bitirdikten kısa süre sonra fenalaştı,” dedi Seol-su.
Jae-ak başını çevirdi.
“Ne içmişti?”
“Bitkilerle hazırlanan bir içecek.”
“Başka bir şey yedi mi?”
Seol-su düşündü.
“Akşam yemeğini yedi. Sonra içeceğini içti.”
Jae-ak hastanın nabzını kontrol etmeye çalıştı. Eli istediği kadar sabit değildi. Geon hemen yanına geçerek kolunu destekledi.
“Yavaş ol,” diye fısıldadı.
Jae-ak ona ters ters baktı ama itiraz etmedi.
Yaşlı doktor da muayeneye katıldı. Birlikte hastanın durumunu değerlendirdiler. Jae-ak bazı belirtilerin zehirlenmeyle ilişkili olabileceğini söyledi, ancak kesin bir sonuca varmadı.
“İçeceğin içinde zararlı bir madde bulunmuş olabilir,” dedi. “Fakat yalnızca belirtilere bakarak kesin konuşamayız.”
Yaşlı doktor başını salladı.
“Ben de aynı ihtimalden şüpheleniyorum. Önce hastanın durumunu sabitlemeliyiz.”
Soo-ah hemen gerekli malzemeleri hazırlamaya başladı. Tıp bilgisi sayesinde yaşlı doktorun yönlendirmelerini kolayca takip ediyordu.
Jae-ak bir süre daha hastayı gözlemledi. Arada sorular soruyor, aldığı cevapları anlamaya çalışıyordu. Ancak sarhoşluğu işini zorlaştırıyordu. Birkaç kez söyleyeceği kelimeyi karıştırdı. Geon da gerektiğinde konuşmayı devraldı.
Mu-jin’in durumu bir ara yeniden kötüleşti.
Seol-su eşinin yanından ayrılmıyordu.
“Bir şey yapın,” dedi endişeyle.
Yaşlı doktor sakin kalmaya çalıştı.
“Elimizden geleni yapıyoruz.”
Jae-ak da hastanın yanında kaldı. Bir süre sonra Mu-jin’in nefesi biraz düzene girdi. Tehlike tamamen geçmiş değildi ama en azından ilk telaş azalmıştı.
Do-hyun doktora döndü.
“Babam iyileşecek mi?”
“Şu an kesin bir şey söyleyemem. Önümüzdeki saatler önemli. Durumunu yakından takip etmeliyiz.”
Jae-ak konuşmaya çalıştı.
“İçeceği...”
Geon ona baktı.
“Ne?”
“İçeceği hazırlayan kişiyi görmek istiyorum.”
Do-hyun hemen cevap verdi.
“Deok-su hazırlamıştı. Onu çağırırım.”
Bir hizmetkâr gidip Ma Deok-su’yu getirdi.
Deok-su içeri girdiğinde yüzünde endişeli bir ifade vardı.
“Beni çağırmışsınız.”
Jae-ak ona baktı.
“Generalin içeceğini sen mi hazırladın?”
“Evet. Her zamanki gibi hazırladım.”
“İçine neler koydun?”
Deok-su malzemeleri tek tek saydı.
“Her zamanki bitkiler. Yıllardır aynı şekilde hazırlarım.”
“Hazırlarken yanında biri var mıydı?”
Deok-su kısa bir an duraksadı.
“Hayır. Tek başımaydım.”
Jae-ak bir soru daha soracakken başı döndü. Elini masaya dayadı. Geon hemen yanına geldi.
“Artık otur.”
Jae-ak itiraz etmeye çalıştı ama Geon onu sandalyeye oturttu.
Deok-su’nun yüzündeki endişe değişmemişti. Sorulara verdiği cevaplarda açık bir tutarsızlık da yoktu. Yine de içeceğin hazırlanışını görmeden bu konuyu kapatmak istemiyorlardı.
Jae-ak, Do-hyun’a döndü.
“Hazırlanan yerdeki malzemeleri görmek istiyorum. Ama şu an değil. Önce babanızın durumu düzelsin.”
Do-hyun başını salladı.
“İstediğiniz zaman bakabilirsiniz.”
Gece ilerledikçe Mu-jin’in durumu bir miktar düzeldi. Yaşlı doktor, onu sürekli gözlemlemeleri gerektiğini söyledi. Soo-ah da babasının başından ayrılmadı.
Jae-ak ise artık ayakta durmakta zorlanıyordu. Geon onu daha fazla çalıştırmamak için kenara çekti.
“Burada yapabileceğin başka bir şey yok. Biraz dinlen.”
“Ben iyiyim.”
“Hayır, değilsin.”
Jae-ak cevap vermedi. Geon haklıydı ama bunu kabul etmek istemiyordu.
Do-hyun yanlarına geldi.
“Bize yardım ettiğiniz için teşekkür ederim. Adınızı öğrenebilir miyim?”
Jae-ak kısa bir an düşündü.
“Jae. Bana Doktor Jae diyebilirsiniz.”
“Ben Kang Do-hyun.”
Jae