Bölüm — Beni Yine Geride Bırakmayın
Bölüm — Beni Yine Geride Bırakmayın
Kang konağında sabah erkenden hareket başlamıştı.
Saraydan gelen haber üzerine General Mu-jin başkente gitmeye karar vermişti. Do-hyun, Seo-jin, Min-gyu ve Ji-won da onunla birlikte gidecekti. Hye-jin ise yolculuk için gerekenleri kontrol ediyordu.
Jae-ak odasında oturmuş kitabını okuyordu. Koridordaki telaşı fark etmişti. Birkaç kez dışarıdan geçen hizmetlilere bakmış, ancak kimse ona bir şey söylememişti.
Kapısı çalındığında başını kaldırdı.
“Gel.”
Kapı açıldı. İçeri Do-hyun, Seo-jin, Min-gyu, Ji-won ve Hye-jin girdi.
Jae-ak kitabını kapattı.
“Ne oldu?”
Seo-jin cevap verdi.
“Saray'a gidiyoruz.”
Jae-ak ayağa kalktı.
“Öyle mi? Ben de hazırlanayım.”
Do-hyun hemen araya girdi.
“Sen gelmiyorsun.”
Jae-ak'ın hareketi durdu.
“Neden?”
“Saray şu an güvenli değil.”
“Bunu biliyorum.”
“Yine de gelmeyeceksin.”
Jae-ak önce Do-hyun'a, sonra diğerlerine baktı.
“Hepiniz gidiyorsunuz, ben burada mı kalacağım?”
Hye-jin yumuşak bir sesle konuştu.
“Şimdilik burada kalman daha doğru.”
Jae-ak hafifçe başını salladı.
“Anladım. Babamla konuşurum.”
Tam kapıya yöneleceği sırada Mu-jin içeri girdi.
“Benimle konuşmana gerek yok. Kararımı zaten verdim.”
Jae-ak durdu.
“Yine de nedenini senden duymak istiyorum.”
Mu-jin oğlunun karşısında durdu.
“Sarayda neler yaşanacağını bilmiyoruz. Orada düşmanlarımız var. Son yaşanan saldırıdan sonra seni de yanımızda götürmem doğru değil.”
“Peki, siz oraya gittiğinizde başınıza bir şey gelmeyeceğini kim garanti ediyor?”
“Bu benim görevim.”
“Benim de kendimi koruyabileceğimi biliyorsun.”
Mu-jin'in yüzü ciddileşti.
“Bu, seni tehlikeye atacağım anlamına gelmez.”
Jae-ak bir süre sustu.
“Benim için karar vermenize alışkınsınız galiba.”
Bu söz odadaki herkesi sessizleştirdi.
Mu-jin cevap vermek üzereydi ama Jae-ak devam etti.
“Önce sarayda benim yerime karar verdiler. Sonra ne yapacağımı, nerede yaşayacağımı başkaları belirledi. Şimdi de burada aynı şey oluyor. Siz gidiyorsunuz, ben kalıyorum.”
“Jae-ak, bunu geçmişte yaşadıklarınla karıştırma.”
“Karıştırmıyorum. Sadece aynı şeyi yeniden yaşamak istemiyorum.”
Jae-ak çantasını masanın üzerine bıraktı.
“Tamam. Siz nasıl uygun görüyorsanız öyle olsun.”
Arkasını dönüp pencereye yürüdü.
Bu kez itiraz etmemişti. Fakat odadaki herkes onun bu sessizliğinin kabul etmek anlamına gelmediğini fark etmişti.
Do-hyun babasına döndü.
“Baba, bence onu götürmeliyiz.”
Mu-jin kaşlarını çattı.
“Az önce neden gelmemesi gerektiğini söyledim.”
“Biliyorum. Ama onu korumak isterken yine aynı şeyi yapıyoruz.”
Seo-jin de konuşmaya katıldı.
“Jae-ak'ın ne hissettiğini düşünmeliyiz. Daha yeni yeni birbirimize alışıyoruz. Şimdi onu burada bırakıp gidersek ne anlayacak?”
Mu-jin cevap vermedi.
Ji-won kardeşine baktı.
“Üstelik onu yanımızda tutarsak daha kolay koruyabiliriz. Burada kalması her şeyden uzak olduğu anlamına gelmiyor.”
“Bu kadar basit değil,” dedi Mu-jin.
Min-gyu, omzundaki yaraya rağmen konuşmak için doğruldu.
“Baba, ben de onun gelmesini istiyorum.”
Mu-jin hemen ona baktı.
“Sen dinlenmelisin.”
“İyiyim. Birkaç söz söyleyeceğim.”
Min-gyu bakışlarını Jae-ak'a çevirdi.
“Dün bana yardım ettiğinde ne kadar yetenekli olduğunu gördüm. Ama mesele yalnızca bu değil. Onu tanımadan hakkında kararlar verdim. Söylediklerimle onu incittiğim zamanlar oldu.”
Jae-ak sessizce dinliyordu.
Min-gyu devam etti.
“Şimdi onu burada bırakıp gitmek istemiyorum. Birlikte gelmesini istiyorum. Belki birbirimizi tanımak için daha fazla fırsatımız olur.”
Do-hyun başını salladı.
“Ben de aynı şeyi düşünüyorum.”
Hye-jin de konuştu.
“Jae-ak'ın hemen bize güvenmesini bekleyemeyiz. Ama ona güvenebileceğimizi göstermemiz gerekiyor. Sürekli geride bırakırsak bunu nasıl yapacağız?”
Mu-jin kızına baktı.
Hye-jin sözlerini sürdürdü.
“Onu korumak istiyoruz, biliyorum. Ama bazen korumakla uzak tutmak birbirine karışıyor.”
O sırada kapıda Seol-su belirdi. İçeri girmeden önce konuşulanların bir kısmını duymuştu.
“Ben de bir şey söyleyebilir miyim?”
Mu-jin ona dönerek başını salladı.
Seol-su fazla ayakta kalmadan kapının yanındaki sandalyeye oturdu.
“Onun başına bir şey gelmesinden hepimiz korkuyoruz. Ama Jae-ak'ın da bizimle gelmek istemesini anlamalıyız.”
Mu-jin karısına baktı.
“Onu tehlikeye atmak istemiyorum.”
“Bunu biliyorum. Fakat onun da kendi kararını verebilecek yaşta olduğunu unutmamalıyız.”
Mu-jin'in bakışları yeniden Jae-ak'a döndü.
Jae-ak hâlâ pencerenin yanında duruyordu. Konuşulanların hepsini duyuyordu ama araya girmiyordu.
Mu-jin birkaç adım attı.
“Jae-ak.”
Jae-ak döndü.
“Efendim?”
“Sen gerçekten gelmek istiyor musun?”
“Evet.”
“Oranın tehlikeli olduğunu biliyorsun.”
“Biliyorum.”
“Birileri seni hedef alabilir.”
“Bunun da farkındayım.”
Mu-jin bir süre oğlunun yüzüne baktı.
“Peki, neden bu kadar ısrar ediyorsun?”
Jae-ak bu kez hemen cevap vermedi.
“Çünkü siz benim ailemsiniz.”
Odadakiler sessizleşti.
“Henüz her şeyin düzeldiğini düşünmüyorum. Size bir anda güvenmeye başladığımı da söyleyemem. Ama hepiniz birlikte giderken benim burada kalmamı istemiyorum.”
Bir an durdu.
“Ben de sizinle olmak istiyorum. Bu kadar.”
Mu-jin'in yüzündeki ifade değişti.
Oğlunun kendisine karşı çıkmasından çok, bu kadar basit bir isteği dile getirmek zorunda kalması canını sıkmıştı.
Jae-ak'ın çantasını masaya bırakışını hatırladı. Biraz önce verdiği cevabı da...
Yıllarca sarayda yalnız bırakılmış bir çocuğun, şimdi aynı şeyin bu evde tekrarlanmasından korktuğunu ilk kez bu kadar açık görüyordu.
Mu-jin derin bir nefes aldı.
“Peki. Bizimle geleceksin.”
Jae-ak'ın yüzünde küçük bir şaşkınlık belirdi.
Mu-jin devam etti.
“Ama bazı şartlarım var. Sarayda tek başına dolaşmayacaksın. Geon yanından ayrılmayacak. Bizden habersiz kimseyle görüşmeyeceksin. Bir tehlike olduğunda da tek başına hareket etmeyeceksin.”
Jae-ak başını salladı.
“Kabul ediyorum.”
“Beni zor durumda bırakma.”
“Bunun için elimden geleni yaparım.”
Mu-jin oğlunun omzuna dokunmak istedi, ancak Jae-ak'ın hâlâ mesafeli durduğunu fark edince elini geri çekti.
“Hazırlan. Fazla beklemeyelim.”
Jae-ak masadaki çantasını aldı.
“Zaten hazırdım.”
Seo-jin gülümseyerek ona baktı.
“Demek bizi bekliyordun.”
“Biraz.”
Ji-won güldü.
“Bunu baştan söyleseydin ya.”
Jae-ak kaşını kaldırdı.
“Başta söyleseydim de kararınız değişecek miydi?”
Kimse hemen cevap veremedi.
Seo-jin hafifçe gülümsedi.
“Galiba bu kez değişti.”
Jae-ak da belli belirsiz gülümsedi.
Bir süre sonra herkes avluda toplandı.
Atlar hazırlanmış, askerler yolculuk için yerlerini almıştı. Geon, Jae-ak'ın yanına geldi.
“Evde kalacağını sanıyordum.”
“Ben de.”
“Ne oldu?”
Jae-ak ailesine baktı.
“Fikirlerini değiştirdiler.”
Geon başını salladı.
“Güzel. En azından bu kez seni kapının dışında bırakmadılar.”
Jae-ak ona yan gözle baktı.
“Sen de başladın.”
“Ne yapayım? Doğru söylüyorum.”
Do-hyun yanlarına geldi.
“Hazır mısın?”
“Hazırım.”
Do-hyun kısa bir süre duraksadı.
“Birlikte gideceğiz.”
Jae-ak ona baktı.
“Biliyorum.”
Min-gyu da yanlarına yaklaştı.
“Döndüğümüzde talim yaparız.”
Jae-ak omzundaki bandaja baktı.
“Önce iyileş.”
“İyileşiyorum.”
“Doktorun sözünü dinlersen daha çabuk iyileşirsin.”
Min-gyu gülümsedi.
“Peki, doktor.”
Hye-jin kardeşlerine bakarken gülümsedi. Mu-jin atına bindi ve ailesine seslendi.
“Hazır mıyız?”
Herkes yerini aldı.
Kang ailesi konağın kapısından birlikte çıktı.
Jae-ak yol boyunca fazla konuşmadı. Henüz her şey düzelmemişti. Kardeşlerine bir anda güvenmeye başlamamıştı. Mu-jin'e de hemen baba diyebilecek durumda değildi.
Ama bu sabah bir şey değişmişti.
Bu kez kararını dinlemişlerdi.
Ve ilk kez, bir yere giderken arkasında bırakılmamıştı.