2. Bölüm - Eski Ev
Ertesi sabah Emir, yıllardır gitmediği eski mahalleye doğru yürüdü.
Leyla'nın ailesinin evi hâlâ oradaydı.
Pencereleri kapalı, bahçesi yabani otlarla doluydu.
Kapının önünde durduğunda kalbi hızlandı.
Kapıyı çalmaya cesaret edemedi.
Tam geri dönecekken arkasından bir kadın sesi duyuldu.
“Emir?”
Döndü.
Leyla karşısındaydı.
Beş yıl...
Ama Emir onu bir saniyede tanımıştı.
Leyla'nın saçları kısalmıştı. Yüzünde yılların bıraktığı ince çizgiler vardı.
Ama gözleri aynıydı.
Emir uzun süre konuşamadı.
Leyla da sustu.
Sonunda Emir'in ağzından tek bir cümle çıktı:
“Neden?”
Leyla gözlerini yere indirdi.
“Çünkü gitmek zorundaydım.”
“Bana hiçbir şey söylemeden mi?”
“Evet.”
“Beş yıl boyunca?”
Leyla gözlerini kaldırdı.
“Bazen insan sevdiğinden uzaklaşmak zorunda kalır.”
Emir acıyla güldü.
“Buna sevgi mi diyorsun?”
Leyla cevap vermedi.
Sonra çantasından küçük, eski bir anahtar çıkardı.
Anahtarı Emir'in avucuna bıraktı.
“Bunu sana vermek için döndüm.”
Emir anahtara baktı.
“Bu ne?”
Leyla'nın gözleri doldu.
“Geçmişimizin kapısı.”
Yorumlar
- Ahmet Kaplan: O gözlerin pes etmemesi tüylerimi diken diken etti
- Doğan Yalın: emir eski mahalledeki anılar canlandı tekrar
- Yağmur Erdoğan: kapının önünde durmak zor bir karar vermekti
- Azad Yiğit: Yeniden yeşerir belki :)
- Haticenur: leylanın evi orada ama pek bir şey kalmamış gibi