# 🐺 25. BÖLÜM — UNUTULANIN ADI

Erian’ın yüzüğünü avucumda tutuyordum.

Soğuktu.

Ama beni asıl ürperten şey yüzüğün sıcaklığını kaybetmiş olması değildi. Birkaç dakika önce Erian’ın parmağında olan bu eşya, şimdi nereden geldiğini bile bilmediğimiz bir duvarın önünde duruyordu.

Erian ise ortada yoktu.

“Bunu bir kez daha söyleyeceğim,” dedim. “Ağabeyimi orada bırakmayacağız.”

Kael gözlerini benden ayırmadan cevap verdi.

“Bırakmayacağız zaten.”

“Peki neden hâlâ burada bekliyoruz?”

“Çünkü nereye gittiğini bilmiyoruz, Alisa. Önce onu bulabileceğimiz bir yol bulmamız gerekiyor.”

“Ya başına bir şey geldiyse?”

Kael’in çenesi gerildi. Aynı ihtimalin onun da aklından geçtiğini biliyordum. Yalnızca bunu dile getirmek istemiyordu.

Nikolai, duvarı dikkatlice inceliyordu. Parmaklarını taşların arasındaki ince çizgilerde gezdirdi. Sonra yüzüğe baktı.

“Alisa, bunu biraz daha yakından görebilir miyim?”

Yüzüğü ona uzattım.

Nikolai, yüzüğün iç kısmındaki yazıyı incelemek için ışığa tuttu. Birkaç saniye sonra kaşlarını çattı.

“Burada bir işaret var.”

Kael yanına geldi.

“Nasıl bir işaret?”

“Daha önce gördüğüm bir şeye benziyor ama tam çıkaramıyorum.”

“Akademinin arşivlerinde mi?”

Nikolai başını salladı.

“Eski muhafızların kayıtlarında.”

İçimdeki kurt, bu sözleri duyar duymaz huzursuzlandı.

*Burada kalmamalıyız.*

Onun sesi zihnimde yankılanınca duvara yeniden baktım.

“Bence bu duvarın arkasında bir şey var.”

Kael bana döndü.

“Sen de mi hissediyorsun?”

“Evet.”

“Peki ne olduğunu biliyor musun?”

“Bilsem sana söylerdim.”

Kael cevap vermedi. Duvara yaklaşıp yüzüğün bulunduğu noktayı kontrol etti. Ardından taşların arasında neredeyse görünmeyen bir çizgi fark etti.

“Buraya bakın.”

Nikolai yanına çömeldi. İkisi birlikte taşın kenarını yokladılar. Önce hiçbir şey olmadı. Sonra Nikolai, duvarın alt kısmındaki küçük bir çıkıntıya bastırdı.

İçeriden mekanik bir ses geldi.

**Klik.**

Duvarın bir bölümü birkaç santimetre geriye çekildi.

Ardından karanlık bir geçit ortaya çıktı.

Birbirimize baktık.

“Burası haritalarda yok,” dedi Nikolai.

Kael elindeki ışığı geçide tuttu. Dar koridorun sonu görünmüyordu.

“Erian buraya götürülmüş olabilir.”

Hiç düşünmeden ilerlemek istedim ama Kael kolumdan tuttu.

“Önce ben gideceğim.”

“Kael—”

“Alisa, lütfen. Şimdi tartışmayalım.”

Sesindeki sertlik bana kızgınlığından değil, korkusundan kaynaklanıyordu. Kolumu çekmedim.

Kael öne geçti. Nikolai onun arkasından ilerledi. Ben de yüzüğü cebime koyup peşlerine düştüm.

Geçidin içi rutubet kokuyordu. Duvarlardaki taşlar, akademinin diğer bölümlerinden çok daha eski görünüyordu. Bazı yerlerde harfler kazınmıştı ama nem yüzünden çoğunu okumak mümkün değildi.

Birkaç adım sonra koridor genişledi.

Karşımıza yan yana sıralanmış kapılar çıktı.

Kapıların her birinde bir isim yazıyordu.

Bazıları silinmişti. Bazılarının üzeri derin çiziklerle kapatılmıştı. Birkaçının önünde ise yerde paslanmış zincirler duruyordu.

Nikolai ilk kapının önünde durdu.

“Bunlar oda isimleri değil.”

“Ne olduklarını nereden biliyorsun?” diye sordum.

“Çünkü akademide böyle bir bölüm yok.”

Kael ona baktı.

“Bu, soruma cevap olmadı.”

Nikolai bir an sustu.

“Eski kayıtlarda, akademinin altında kullanılmayan odalardan söz edildiğini okumuştum. Ama bunların gerçek olduğunu düşünmemiştim.”

“Başka ne okudun?” diye sordum.

“Çok az şey. Kayıtların bir kısmı eksikti.”

“Ne kadar eksikti?”

Nikolai gözlerini kapılardan ayırmadan cevap verdi.

“Tam da bilmemiz gereken kısımlar.”

İlerlemeye devam ettik.

Koridorun sonunda diğerlerinden farklı bir kapı vardı. Üzerindeki yazı silinmemişti. Harfler, sanki yakın zamanda yeniden kazınmış gibi belirgindi.

**ARAS VEYL.**

İsmimi söylememe gerek kalmadan Kael bana baktı.

“Alisa…”

“Biliyorum.”

Kapıya yaklaştım. Parmaklarımı ismin üzerinde gezdirdim.

Aras Veyl.

On yedi yıl önce kaybolmuştu. Ama adı, akademinin altında saklanan bu yerde hâlâ duruyordu.

“İçeri gireceğiz,” dedim.

Kael kapının koluna uzandı.

“Bir şey olursa arkamda kal.”

“Beni burada bırakacağını sanmıyorsun herhâlde.”

“Hayır. Ama seni korumaya çalışmaktan da vazgeçmeyeceğim.”

Ona cevap vermedim. Çünkü o an söyleyebileceğim hiçbir şey, içimde büyüyen huzursuzluğu anlatmaya yetmezdi.

Kael kapıyı açtı.

İçeride küçük bir oda vardı. Ortada eski bir masa, duvarın yanında dar bir yatak ve karşı köşede tavana kadar uzanan raflar bulunuyordu. Her yer toz içindeydi. Buna rağmen masanın üzerindeki defter tertemizdi.

Sanki biri onu az önce bırakmıştı.

Nikolai odaya girdiğinde adımları yavaşladı.

“Bu mümkün değil.”

“Ne oldu?” diye sordum.

Masaya yaklaştı ve defterin kapağına baktı.

“Bu defter, eski muhafızların kayıtlarında geçen defterlerden biri.”

Kael kapıyı arkasından kapatmadı. Koridoru görebileceğimiz şekilde açık bıraktı.

“Öyleyse açıp bakalım.”

Defteri ben açtım.

İlk sayfada yalnızca tek bir cümle vardı.

**Üç kapı, üç muhafız ve bir çocuk.**

Altındaki yazılar aceleyle yazılmış gibiydi. Bazı harfler birbirine karışmış, bazı cümleler yarım bırakılmıştı.

Sayfayı çevirdim.

**Çocuk ölmedi. Adı silindi.**

Bir an nefes almayı unuttum.

“Birinin adını nasıl silebilirsin?” diye fısıldadım.

Nikolai yanıma geldi. Yazıyı görünce yüzündeki ifade değişti.

“Hatırlayanların zihninden silebilirler.”

Kael sertçe ona döndü.

“Böyle bir şey mümkün mü?”

“Bilmiyorum.”

“Bilmiyorsan neden söylüyorsun?”

“Çünkü eski kayıtlarda buna benzer bir olaydan söz ediliyordu. Bir muhafızın adı bütün belgelerden kaldırılmıştı. Onunla ilgili kayıtları okuyanlar bile kısa süre sonra ne okuduklarını hatırlayamıyordu.”

Gözlerimi yeniden deftere çevirdim.

“Adı neydi?”

Nikolai cevap vermedi.

O sessizlik, verebileceği her cevaptan daha rahatsız ediciydi.

“Adı Miran mıydı?” diye sordum.

Nikolai’nin bakışları bir anda bana döndü.

“Bu ismi nereden duydun?”

“Bir yerden hatırlıyorum. Ama nereden olduğunu bilmiyorum.”

İçimdeki kurt huzursuzca kıpırdandı.

*Bu adı daha önce duydun.*

Defterin sayfalarını çevirmeye devam ettim. Arka tarafta, diğerlerinden daha küçük harflerle yazılmış bir not vardı.

**Erian gerçeği biliyor. Ama onu korumak için sustu.**

Kael yazıyı okuduğunda yüzü gerildi.

“Demek Erian her şeyi biliyordu.”

“Her şeyi değil,” dedim. “Belki de yalnızca bir kısmını.”

“Bizi ilgilendiren kısmı saklamış olması bile yeterli.”

Kael’in öfkesi anlaşılırdı. Erian’ın kayboluşu, yıllardır cevapsız kalan sorular ve şimdi bu defter… Hepimiz aynı şeyin etrafında dönüp duruyorduk. Ama kimse gerçeğin tamamını göremiyordu.

Nikolai defteri kapatmak üzereyken sayfalar kendi kendine çevrilmeye başladı.

Önce hafif bir esinti sandım.

Sonra odadaki hava buz gibi oldu.

Sayfalar durdu.

Defterin ortasında, daha önce boş olduğuna emin olduğum bir sayfada dört isim belirmişti.

**ALISA.**

**ERIAN.**

**ARAS.**

**MİRAN.**

İsimlerin altında yeni bir cümle yazılıyordu.

**Dördüncü kişi hâlâ aranızda.**

Kael elini omzuma koydu.

“Bunun bir oyun olduğunu düşünmek istiyorum.”

“Ya değilse?”

“Öyleyse kimin ne sakladığını öğreneceğiz.”

Tam o sırada koridordan bir ses geldi.

“Alisa…”

Olduğum yerde donakaldım.

Bu, Erian’ın sesiydi.

“Erian?” diye seslendim.

Cevap hemen geldi.

“Beni dinle. Ne bulursanız bulun, Miran’ın adını kimseye söylemeyin.”

Kael kapıya yöneldi.

“Erian, neredesin?”

Ayak sesleri duyuldu. Sanki biri koridorun öbür ucunda yürüyordu.

Sonra ses kesildi.

Kael dışarı çıktı. Nikolai de peşinden gitti. Ben birkaç saniye daha odada kaldım. Defterin açık sayfasına baktım.

Miran’ın adı, gözlerimin önünde yavaşça silinmeye başladı.

Önce son harf kayboldu. Ardından diğerleri.

Birkaç saniye içinde sayfada yalnızca dört boş satır kaldı.

“Kael!”

Koridora çıktığımda ikisi de durmuştu.

“Ne oldu?” diye sordu Kael.

“Defterdeki isimler silindi.”

Nikolai hemen odaya döndü. Defteri kontrol ettiğinde yüzü soldu.

“Bunu kim yaptı?”

Kimse cevap veremedi.

Koridorun taş zemininde siyah bir tüy duruyordu.

Kael eğilip tüyü alacak oldu ama Nikolai onu durdurdu.

“Dokunma.”

“Neden?”

Nikolai tüyün ucunu g