# 🐺 26. BÖLÜM — DUVARIN ARDINDAKİ SES

🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR

Duvarın üzerindeki yazı kaybolmuştu.

Az önce gözlerimin önündeydi.

**MİRAN KAYBOLMADI. ONU SİZ SAKLADINIZ.**

Şimdi taşların üzerinde tek bir harf bile yoktu.

“Bunu siz de gördünüz, değil mi?” diye sordum.

Kael başını salladı.

“Gördük.”

“Nereye gitti peki?”

Nikolai duvarın yüzeyini eliyle yokladı.

“Bunu bana soruyorsan cevabım yok.”

İçimden bir şeyler kopuyormuş gibi hissediyordum. Erian ortadan kaybolmuştu. Miran’ın adı her yerde karşımıza çıkıyordu ama kimse bana onun kim olduğunu doğru düzgün anlatmıyordu.

Daha kötüsü, sanki hepsi benim bilmediğim bir şeyi biliyordu.

“Erian’ı bulmalıyız,” dedim.

“Bulacağız,” diye karşılık verdi Kael.

Nikolai ona döndü.

“Güzel. Peki nereden başlayacağız?”

Kael cevap vermedi.

“İşte benim de sorum bu,” diye devam etti Nikolai. “Her koridordan bir ses geliyor. Duvarlar yazı yazıyor. Bir de ortada olmayan insanların seslerini duyuyoruz. Biraz düşünsek fena olmaz.”

“Erian kayıpken burada oturup düşünemem.”

“Ben de oturalım demedim!”

“Yeter!” diye araya girdim.

İkisi sustu.

“Birbirinize bağırmanız hiçbir şeyi değiştirmiyor. Erian’ı bulmak istiyorsanız benimle gelin.”

Kael bakışlarını benden kaçırdı. Nikolai ise kısa bir nefes verip başını salladı.

Tam yürümeye başlayacaktık ki duvarın arkasından üç kez vuruldu.

**Tak. Tak. Tak.**

Olduğum yerde kaldım.

Ardından bir fısıltı duyuldu.

“Alisa…”

Ses o kadar yakındı ki istemsizce duvara döndüm.

Kael önüme geçti.

“Kim var orada?”

Cevap gecikmedi.

“Erian hâlâ susuyor.”

Kael’in yüzü gerildi.

“Erian nerede?”

“Yanlış soruyu soruyorsun.”

“Benimle oyun oynama!”

Duvarın arkasından hafif bir gülüş geldi.

“Öfken hiç değişmemiş, Kael.”

Kael bir an sustu. Sanki sesi tanımıştı ama emin olamıyordu.

Ben duvara yaklaştım.

“Miran’ı tanıyor musun?”

“Sen tanıyorsun.”

“Tanımıyorum.”

“Öyle mi?”

Başımın içinde keskin bir ağrı belirdi.

Gözlerimi kapattığımda güneşli bir avlu gördüm. Küçük bir çocuk önümde duruyordu. Avucuma gümüş renkli bir anahtar bıraktı.

*Bunu sakla, Alisa.*

Elini tutmaya çalıştım ama görüntü kayboldu.

Gözlerimi açtığımda avucumun içi terlemişti.

Kael koluma dokundu.

“Ne oldu?”

“Bir çocuk gördüm. Bana anahtar verdi.”

“Kimdi?”

Başımı iki yana salladım.

“Yüzünü hatırlayamıyorum. Ama onu tanıyordum. Bundan eminim.”

Duvarın arkasındaki ses yeniden konuştu.

“Üçüncü kapıyı bulduğunda hatırlayacaksın.”

Nikolai hemen öne çıktı.

“Nerede o kapı?”

“Erian biliyor.”

“Peki Erian nerede?”

Bu kez cevap gelmedi.

Kael yumruğunu duvara vurdu.

“Lanet olsun!”

Ses kesildi.

Bir süre hepimiz duvara baktık. Sonra Nikolai sessizce konuştu.

“Bizi bir yere yönlendirmeye çalışıyorlar.”

“Ya da yanlış yere,” dedim.

Tam o sırada koridorun ışıkları söndü.

Nikolai elindeki lambayı açmaya çalıştı.

“Harika. Tam da ihtiyacımız olan şey buydu.”

Normalde bu sözüne gülerdim. Ama karanlığın içinden gelen ayak seslerini duyunca ona cevap vermeyi unuttum.

Birisi bize doğru yürüyordu.

Kael beni arkasına aldı.

“Kim var orada?”

Ayak sesleri aniden kesildi.

Ardından metal bir şey taş zemine düştü.

Işıklar yeniden yandığında koridor boştu.

Yerde küçük, gümüş renkli bir anahtar duruyordu.

Onu görür görmez içim ürperdi.

Az önceki anımda gördüğüm anahtarın aynısıydı.

Eğilip aldım. Sapında küçük bir kurt başı ve üç çizgi vardı.

Nikolai yanıma geldi.

“Bu sembolü tanıyorum. Aras’ın kutusunda da vardı.”

Anahtara iliştirilmiş kâğıdı açtım.

**ERIAN'I ARAMAYIN. ÖNCE KENDİNİZİ HATIRLAYIN.**

Kael yazıyı okuduğunda yüzü asıldı.

“Bizi Erian’dan uzak tutmaya çalışıyorlar.”

“Belki de önce başka bir şeyi bulmamızı istiyorlar.”

“Alisa, Erian’ı burada bırakmayacağım.”

“Ben de bırak demiyorum.”

Anahtarı cebime koydum.

“Ama bu işin yalnızca Erian’la ilgili olmadığını artık görüyorsun, değil mi?”

Kael cevap vermedi.

Nikolai koridorun sağ tarafındaki duvara yaklaştı. Parmaklarını taşların arasında gezdirirken ince bir çizgi fark etti.

“Buraya bakın.”

Duvarın bir bölümü ağır bir sesle yana kaydı.

Arkasında küçük, karanlık bir oda vardı.

Kael içeri girip etrafı kontrol etti. Ardından bize işaret etti.

Oda eski bir çocuk odasına benziyordu. Dar bir yatak, küçük bir masa ve duvara asılmış solgun bir üniforma…

Masanın üzerinde onlarca çizim vardı.

İlkinde akademi, ikincisinde Güney Kulesi çizilmişti. Üçüncü resimde ise üç kapının önünde duran üç kişi vardı.

Birini hemen tanıdım.

Erian.

Diğer iki kişinin yüzleri karalanmıştı.

Resmin altında şu cümle yazıyordu:

**Birini korumak için diğerini unuttur.**

Nikolai kâğıdı elimden aldı.

“Bence bu bir anıdan kalma.”

“Ne anısı?” diye sordu Kael.

“Bilmiyorum. Ama Erian’ın bu odada bulunduğu kesin.”

Kael ona baktı.

“Bunu nereden çıkardın?”

Nikolai çizimin köşesini gösterdi.

Erian’ın resminin altında küçük bir isim vardı.

**ERIAN.**

Mürekkep diğer yazılardan daha yeniydi.

Masayı araştırmaya devam ettim. Kâğıtların arasında çatlamış bir ayna duruyordu.

Önüne geçtiğimde kendi yansımamı gördüm.

Sonra arkamda bir çocuk belirdi.

Hızla döndüm.

Kimse yoktu.

Tekrar aynaya baktım.

Çocuk hâlâ oradaydı.

Koyu renkli giysiler giymişti. Yüzü bulanıktı ama gözlerini benden ayırmıyordu.

Dudakları kıpırdadı.

**Beni sen sakladın.**

Elimi aynaya uzattım.

Camın yüzeyi su gibi dalgalandı.

Bir anda kendimi başka bir yerde buldum.

Güneşli avlu geri gelmişti.

Karşımda aynı çocuk duruyordu. Bu kez yüzünü biraz daha net görebiliyordum ama kim olduğunu hâlâ çıkaramıyordum.

“Bunu sakla, Alisa,” dedi ve anahtarı elime bıraktı.

“Neden?”

“Bir gün geri dönmem gerekecek.”

“Ne zaman?”

“Bilmiyorum.”

“Peki seni nerede bulacağım?”

Çocuk başını eğdi.

Sonra bana sarıldı.

“Beni unutma, olur mu?”

Ona cevap vermek istedim ama görüntü bir anda dağıldı.

“Alisa!”

Kael’in sesiyle kendime geldim.

Omuzlarımdan tutmuş, endişeyle yüzüme bakıyordu.

“Bana bak. Ne gördün?”

Yutkundum.

“Miran’ı.”

Kael’in elleri omuzlarımda hareketsiz kaldı.

“Miran mı?”

“Sanırım. Yüzünü tam seçemiyorum ama sesini hatırlıyorum.”

Nefes aldım.

“Benden onu unutmamamı istedi.”

Kael bir süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra elini omzumdan çekmeden, daha sakin bir sesle konuştu.

“Belki de anıların geri geliyordur.”

“Ya hatırladıklarım doğru değilse?”

“Öyleyse gerçeği buluruz.”

“Erian da olsa mı?”

Kael’in yüzü değişti.

Bu kez hemen cevap vermedi.

“Erian da olsa,” dedi sonunda.

Tam o sırada kapının dışından Nikolai’nin sesi geldi.

“Kael!”

Yanımızdaki Nikolai başını kaldırdı.

“Ben buradayım.”

Kapının dışındaki ses tekrarlandı.

“Kael, onu buldum. Çabuk gel!”

Kael kapıya yöneldi ama Nikolai kolundan tuttu.

“Dur. Bu ben değilim.”

Kapının altından uzun bir gölge uzandı.

Ardından başka bir ses duyuldu.

Erian’ın sesi.

“Kael, Alisa’yı buradan çıkar.”

Kael’in yüzündeki bütün renk çekildi.

“Erian?”

Gölge yavaşça bana döndü.

“Alisa’yı da getirme.”

İçimdeki kurt hırladı.

*Bu o değil.*

Kapıya doğru bir adım attım.

“Erian’san yüzünü göster.”

Gölge hareketsiz kaldı.

“Bana bakıp durma! Konuş benimle!”

Bir anda ışıklar titredi.

Gölge kayboldu.

Kael kapıyı açıp dışarı çıktı. Nikolai’yle peşinden gittik ama koridor bomboştu.

Yerde yalnızca siyah bir tüy vardı.

Nikolai eğilip tüyü inceledi.

“Yine aynı şey.”

Kael koridorun sonuna baktı.

“Bizi izliyorlar.”

“Bizi izlemekle kalmıyorlar,” dedim. “Ne yapacağımızı da biliyorlar.”

Cebimdeki anahtarı çıkardım.

Sapındaki üç çizginin altında küçük bir işaret daha vardı. İnce bir ok, koridorun sonundaki taş zemini gösteriyordu.

Oraya yürüdük.

Taşların arasında neredeyse görünmeyen bir kapak vardı. Üzerinde anahtardaki kurt başı işlenmişti.

Kael diz çöküp kilidi inceledi.

“Aradığımız yer burası olabilir.”

Anahtarı kilide yerleştirdim.

Tam çevirecekken aşağıdan bir ses geldi.

“Alisa?”

Nefesim kesildi.

“Erian?”

“Buradayım.”

Kael kapağa yaklaştı.

“İyi misin?”

“Şimdilik.”

“Ne oldu sana?”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Erian konuştu.

“Alisa, beni dinle. Bu kapağı açmayın.”

Elimi anahtardan çekmedim.

“Neden?”

“Çünkü Miran da orada.”

“Zaten