# 🐺 BÖLÜM 17 — KAPI ARDINDAKİ
🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR
# 🐺 BÖLÜM 17 — KAPI ARDINDAKİ
**“Geç kaldın.”**
Sesi duyduğum anda olduğum yerde kaldım.
Kolyem hâlâ sıcaktı.
“Duydunuz mu?”
Kael bana baktı.
“Neyi?”
“Az önce biri konuştu.”
Nikolai hemen kapıya yöneldi.
“Kimse dışarı çıkmasın.”
Kael onun peşinden gitti.
Erian ise yerinden kıpırdamadı. Gözleri kolyemdeydi.
“Ne dedi?”
“Geç kaldın.”
Erian’ın bakışları sertleşti.
“Bu sesi daha önce duydun mu?”
“Hayır.”
Tam o anda koridordan bir ses geldi.
**Tak.**
Hepimiz kapıya döndük.
Bir kez daha.
**Tak.**
Bu kez ses daha yakından gelmişti.
Kael kapıyı açtı.
Koridor yine boştu.
Ama birkaç metre ilerideki fener kendi kendine yanıp sönüyordu.
“Bunu siz de görüyorsunuz, değil mi?” dedim.
Kael başını salladı.
“Evet.”
Nikolai koridora çıktı.
“Burada biri var.”
Erian hemen arkasından seslendi.
“Nikolai, dur.”
Nikolai durup ona baktı.
“Neden?”
Erian cevap vermedi.
Koridorun sonuna bakıyordu.
Orada eski taş kapı vardı.
Üzerinde üç çizgili muhafız sembolü duruyordu.
Kapı daha önce kapalıydı.
Şimdi ise aralıktı.
Kael yavaşça yanına yaklaştı.
“Bu kapı kapalı değil miydi?”
“Evet,” dedi Nikolai.
“Kim açtı?”
Kimse cevap vermedi.
Birkaç adım attım.
Kolyem yeniden ısındı.
“Alisa, yaklaşma,” dedi Nikolai.
Ama duramadım.
Kapının aralığından içeri baktım.
İçerisi tamamen karanlıktı.
Sonra karanlığın içinde bir şey hareket etti.
İrkilip geri çekildim.
“Biri var.”
Kael hemen kapının önüne geçti.
“Kim?”
“Bilmiyorum.”
Kael içeri baktı.
“Bir şey göremiyorum.”
Tam o sırada içeriden bir fısıltı yükseldi.
**“Alisa…”**
Bu kez hepimiz duyduk.
Kael’in bakışları kapıya kilitlendi.
Nikolai kapıyı kapatmaya çalıştı.
Kapı yerinden oynamadı.
“Tut şunu!”
Kael kapıya asıldı.
Ben birkaç adım geri çekildim.
Erian’ın sesi sakindi.
“Kimse cevap vermesin.”
Fısıltı yeniden geldi.
**“Alisa…”**
Ardından daha yakından:
**“Hatırladın mı?”**
Başımın içi bir anda zonkladı.
Gözlerimi kapattım.
Karanlık bir oda gördüm.
Küçük bir çocuk ağlıyordu.
Ben.
Karşımda Aras vardı.
Ama bu kez yalnız değildi.
Yanında fotoğraftaki kişi duruyordu.
Yüzünü yine göremiyordum.
Aras bana doğru eğildi.
“Ne olursa olsun ona bakma.”
Çocuk hâlim başını salladı.
Sonra o kişi bana doğru bir adım attı.
Gözlerimi açtım.
“Alisa!”
Nikolai beni tutuyordu.
“Ne oldu?”
Nefesimi toparlamaya çalıştım.
“Aras…”
“Ne gördün?”
“Yanında biri vardı.”
Erian hemen sordu:
“Kim?”
Başımı iki yana salladım.
“Yüzünü göremedim.”
Tam o sırada kapının arkasından üç kez vuruldu.
**Tak.**
**Tak.**
**Tak.**
Hepimiz kapıya baktık.
Ardından kapının altından ince bir gölge geçti.
Kael geri çekildi.
“Bu mümkün değil.”
Nikolai ona döndü.
“Neyi gördün?”
Kael cevap vermedi.
Ben gözlerimi kapının altından ayırmıyordum.
Gölge artık yoktu.
Ama taş zeminde yeni bir siyah tüy duruyordu.
Erian yavaşça yanıma geldi.
Tüyü görünce fısıldadı:
“Aras’ın işareti değil.”
Kael ona baktı.
“Ne?”
Erian gözlerini kapıya dikti.
“Bu kez bizi uyarmıyor.”
Koridorun ışıkları aynı anda söndü.
Karanlığın içinde bir ses duyuldu.
**“Artık saklanacak yeriniz yok.”**
Yorumlar
- İbrahim Ergin: Kapı neden açık ki ayaktaki tehlikeyi göremiyoruz
- Tc. Halil: eyvallah ama kolyeni bırakmayı düşünmelisin alisa
- Ayşe Aydın: Artık saklanacak yerimiz yoksa kaçış planını yapmalısınız @otukenkalem00
- Ebru Rüzgar: nikolai dikkatli ol bu sessizlik bana hiç iyi gelmiyor