🐺 BÖLÜM 20 — O GECE

🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR

# 🐺 BÖLÜM 20 — O GECE

**“Yakında.”**

Kutunun üzerindeki kelimeye bakarken içimde kötü bir his oluştu.

Kael kutuyu kapatmak için elini uzattı.

Tam kapağa dokunacakken içeriden bir ses geldi.

**Tak.**

Hepimiz donduk.

Kael elini çekti.

“Bu da ne?”

Kimse cevap vermedi.

Kutunun içinden bir kez daha ses geldi.

**Tak.**

Sonra bir tane daha.

**Tak.**

Üç kez.

Nikolai yavaşça geri çekildi.

“Bunu siz de duydunuz, değil mi?”

“Evet,” dedi Erian.

Ses kesildi.

Koridor yeniden sessizleşti.

Kael telefonunun ışığını açtı.

“Tamam. Açıyorum.”

Erian kolundan tuttu.

“Dur.”

“Niye?”

“İçinde ne olduğunu bilmiyoruz.”

Kael ona baktı.

“Zaten bilmediğimiz şeylerden bıktım.”

Elini kapağa koydu.

Bu kez kutu kendi kendine açıldı.

Kael irkilip geri çekildi.

Kutunun içinde küçük, eski bir anahtar vardı.

Yanında da katlanmış bir kâğıt.

Nikolai kâğıdı aldı.

Açtığında yüzü bir anda değişti.

“Ne yazıyor?” diye sordum.

Kâğıdı bana uzattı.

Üzerinde tek bir cümle vardı.

**“O gece kapıyı sen açtın.”**

Kalbim hızlandı.

“Ben mi?”

Erian kâğıdı elimden aldı.

Bir süre yazıya baktı.

“Bu mümkün değil.”

“Aras kaybolduğu gece ne olduysa anlatın artık.”

Erian cevap vermedi.

Kael bu kez daha sakin konuştu.

“Erian… Alisa gerçekten kapıyı açmış olabilir mi?”

“Hayır.”

“Emin misin?”

Erian’ın çenesi gerildi.

“Evet.”

Tam o sırada kolyem ısındı.

Ama bu kez yalnızca kolye değildi.

Koridorun sonundaki taş kapı da titremeye başladı.

**Güm.**

Bir adım geri çekildim.

**Güm.**

Kapının arkasından bir şey vuruyordu.

Kael hemen önümüze geçti.

“Geri durun.”

Üçüncü darbede taş kapıda ince bir çatlak oluştu.

İçeriden soğuk hava geldi.

Ardından bir çocuk sesi duyuldu.

“Alisa…”

Nefesimi tuttum.

Ses tekrar geldi.

“Beni neden bıraktın?”

Başımı salladım.

“Ben seni bırakmadım.”

Erian bir anda yanıma geldi.

“Alisa, cevap verme.”

Ama ses bu kez daha yakından geldi.

“Beni bıraktın.”

Kolyem avucumun içinde buz gibi oldu.

Sonra taş kapının altından küçük bir şey yuvarlandı.

Eski, metal bir düdük.

Onu görür görmez bir anı gözümün önünde belirdi.

Yağmur.

Karanlık bir koridor.

Aras’ın eli.

Ve bana uzattığı aynı düdük.

“Bunu sakla.”

Görüntü bir anda kayboldu.

Gözlerimi açtım.

Düdüğe baktım.

“Bunu hatırlıyorum.”

Nikolai hemen sordu.

“Neyi?”

“Aras bana bunu vermişti.”

Erian’ın yüzü bembeyaz oldu.

Kael bunu fark etti.

“Sen bunu daha önce gördün mü?”

Erian cevap vermedi.

Kael bir adım ona yaklaştı.

“Erian.”

Erian sonunda konuştu.

“Evet.”

Hepimiz ona döndük.

“Bu düdük Aras’ın değildi.”

Koridorda kimse konuşmadı.

“Peki kimin?”

Erian kapıya baktı.

“Bilmiyorum.”

Tam o anda içeriden aynı çocuk sesi yeniden duyuldu.

Bu kez fısıldıyordu.

**“Biliyorsun.”**

Erian bir adım geri çekildi.

İlk kez ne söyleyeceğini bilmiyordu.

Yorumlar

• Ebru Rüzgar: bunu bir his kaygılandırıyor yani dikkatli olmalıydınız
• Ebru YILDIRIM: Korku içinde kalmamalısınız çözüm yolu bulmalısınız
• Yusuf Vural: kael ne düşünüyorsun bu durum hakkında cevap vermesen daha iyi olacakmış gibi
• Ece Oral: Bu sesin kaynağını bilmek şart korkutucu gerçekten