# 🐺 BÖLÜM 21 — DÜDÜĞÜN SAHİBİ
🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR
# 🐺 BÖLÜM 21 — DÜDÜĞÜN SAHİBİ
Erian bir adım geri çekildi.
İlk kez ne söyleyeceğini bilmiyordu.
Kael bunu fark etti.
“Erian?”
Erian cevap vermedi.
Gözleri hâlâ taş kapıdaydı.
Nikolai düdüğü yerden aldı.
“Bunu daha önce gördün.”
Erian başını çevirdi.
“Evet.”
“Kimindi?”
Bu kez cevap vermedi.
Kael biraz daha yaklaştı.
“Kimindi, Erian?”
Erian gözlerini kapattı.
“Eski muhafızlardan birinin.”
İçim ürperdi.
“Hangisinin?”
“Bilmiyorum.”
Kael başını salladı.
“Yine bilmiyorum.”
Erian ona baktı.
“Çünkü gerçekten bilmiyorum.”
Nikolai düdüğü ışığa tuttu.
Üzerinde küçük bir işaret vardı.
Bir daire.
İçinde üç çizgi.
Tam ortasında ise küçük bir kurt başı.
Aynı işaret.
“Bu bizim sembolümüz,” dedim.
Erian başını salladı.
“Evet.”
“Aras da bunu kullanıyordu.”
“Aras bu işareti sonradan öğrendi.”
“Kimden?”
Erian yine sustu.
Bu kez Kael hiçbir şey söylemedi.
Sadece Erian’a baktı.
Erian sonunda derin bir nefes aldı.
“Aras kaybolmadan birkaç gün önce bu düdüğü taşıyan birini gördüm.”
Nikolai hemen sordu.
“Kimdi?”
“Yüzünü görmedim.”
“Hiç mi?”
“Hayır.”
Erian’ın sesi bu kez daha sertti.
“Görseydim söylerdim.”
Tam o sırada taş kapının arkasından hafif bir sürtünme sesi geldi.
Hepimiz kapıya döndük.
**Gıcır.**
Çatlak biraz daha genişledi.
Kael geri çekildi.
“Bu kapı açılıyor.”
Erian düdüğü Nikolai’nin elinden aldı.
“Buradan gitmemiz gerekiyor.”
“Niye?”
“Çünkü bu kapı daha önce hiç açılmadı.”
Kael kapıya baktı.
“Şimdi açılıyor.”
Erian’ın bakışları kapıda kaldı.
“Tam olarak bundan korkuyorum.”
Kapının arkasından yine o çocuk sesi geldi.
Bu kez “Alisa” demedi.
“Erian…”
Erian’ın eli düdüğün üzerinde sıkılaştı.
Nikolai ona baktı.
“Bu sesi tanıyorsun.”
Erian cevap vermedi.
Ses tekrar geldi.
“Erian…”
Ardından çok daha alçak bir fısıltı duyuldu.
**“Sözünü unuttun.”**
Erian’ın yüzü değişti.
“Hayır…”
Kael hemen ona döndü.
“Hangi söz?”
Erian geri çekildi.
“Burada kalamayız.”
“Erian!”
Ama Erian çoktan kapıya yaklaşmıştı.
Elini çatlağın üzerine koydu.
Kapı bir anda sustu.
Sonra kolyem yandı.
Geri çekildim.
“Erian!”
Erian elini kapıdan çekti.
Avucunda ince, siyah bir iz oluşmuştu.
Kan yoktu.
Sadece siyah bir çizgi.
Aynı anda düdüğün üzerinde yeni bir yazı belirdi.
Nikolai ışığı tuttu.
Hepimiz aynı anda okuduk.
**“SÖZÜNÜ TUT.”**
Erian gözlerini kapattı.
Sonra bize baktı.
“Aras’a verdiğim sözden bahsediyor.”
“Ne sözü?” diye sordum.
Erian cevap vermedi.
Tam o anda taş kapının arkasından bir fısıltı daha geldi.
Bu kez yalnızca ben duydum.
**“Onu yine koruyamadın.”**
Kolyem buz gibi oldu.
Erian bana baktı.
O bakışta bir şey vardı.
Sanki yıllardır sakladığı bir şey, sonunda karşısına çıkmıştı.
Ne olduğunu hâlâ bilmiyordum.
Ama Erian’ın bunu ilk kez yaşamadığını artık anlamıştım.
Yorumlar
- Efe Işıldar: Bir sözün yükü bu kadar ağır olmamalı erian kendine güvenmeyi öğren
- Mahir torun: erian böyle düşüncelere dalmamalıydı esaslı bir şekilde konuşmalıydı
- Mehmet Yıldırım: arasla ilgili böyle gizemli şeyler duymak içimi ürpertiyor
- Eda Zorlu: geri çekilip gitmemekte direndikçe işler daha da karışıyor
- Aysel Maden: Bu kadar sır saklama hoş değil daha net olmalısın erian