# 🐺 BÖLÜM 22 — KAPI AÇILDI
🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR
# 🐺 BÖLÜM 22 — KAPI AÇILDI
Kolyem buz gibi olmuştu.
Erian hâlâ bana bakıyordu.
“Erian?”
Cevap vermedi.
Taş kapının arkasından ince bir ses geldi.
Sanki biri tırnağını taşın üzerinde gezdiriyordu.
**Çııırt.**
Kael hemen kapıya döndü.
“Bunu siz de duydunuz, değil mi?”
Nikolai başını salladı.
“Evet.”
Erian bize döndü.
“Geri çekilin.”
“Orada ne var?”
“Bilmiyorum.”
Kael kaşlarını çattı.
“Erian, artık şu ‘bilmiyorum’ işini bırak.”
Erian ona cevap vermedi.
Çünkü kapı yeniden hareket etmişti.
Çatlak biraz daha genişledi.
İçeriden soğuk hava yayıldı.
Bir an nefesimi tuttum.
Odanın içinden gelen soğuk, koridordakinden farklıydı. Sanki içerisi yıllardır hiç açılmamıştı.
Sonra bir çocuk sesi duyuldu.
“Alisa…”
Olduğum yerde kaldım.
Ses tanıdıktı.
Ama Aras değildi.
Daha küçük bir çocuk sesiydi.
“Beni duyuyor musun?”
Kael kolumdan tuttu.
“Cevap verme.”
“Ben sadece—”
“Alisa, cevap verme.”
Kapının arkasında bir gölge hareket etti.
Bir anlığına.
İnsan şeklindeydi.
Sonra karanlığın içinde kayboldu.
Nikolai ışığı kapının aralığına tuttu.
Hiçbir şey yoktu.
“Gördünüz mü?”
Kael başını salladı.
“Evet.”
Erian gözlerini kapıdan ayırmadı.
“İçeri girmiyoruz.”
“Niye?”
“Çünkü ne olduğunu bilmiyoruz.”
Tam o sırada kapının arkasından başka bir ses geldi.
“Erian…”
Erian'ın eli düdüğün üzerinde sıkılaştı.
Nikolai ona baktı.
“Bu sesi tanıyor musun?”
Erian'ın çenesi gerildi.
Cevap vermedi.
Ses tekrarlandı.
“Erian…”
Ardından başka bir isim duyuldu.
“Kael…”
Kael'in yüzü gerildi.
Sonra:
“Nikolai…”
Nikolai bir adım geri çekildi.
Üçümüz birbirimize baktık.
Bizi tanıyordu.
Sonra ses yeniden duyuldu.
“Alisa…”
Kısa bir sessizlik oldu.
Ardından fısıltı geldi.
“Beş yaşındaydın.”
Nefesim kesildi.
Erian hemen bana döndü.
“Dinleme.”
“Bunu nereden biliyor?”
Erian cevap vermedi.
Ses devam etti.
“Yağmur yağıyordu.”
Gözlerimi kapattım.
Bir görüntü geldi.
Yağmur altında taş bir zemin.
Küçük ellerim.
Karşımda Aras vardı.
Ama yalnız değildi.
Yanında biri daha duruyordu.
Yüzünü göremiyordum.
Elinde ise aynı düdük vardı.
Gözlerimi açtım.
“Düdük…”
Nikolai hemen yanıma geldi.
“Ne gördün?”
“Aras'ın yanında biri vardı.”
Erian'ın yüzündeki ifade değişti.
“Alisa…”
Tam o sırada taş kapı tamamen açıldı.
**Gıcır.**
Karşımızda dar ve karanlık bir oda vardı.
İçerisi neredeyse tamamen karanlıktı.
Sonra bir adım sesi geldi.
**Tak.**
Bir adım daha.
**Tak.**
Kael fısıldadı.
“Biri var.”
Erian önümüze geçti.
“Kimse yaklaşmasın.”
Karanlığın içinden bir şey hareket etti.
Nikolai ışığı hemen o tarafa çevirdi.
Boştu.
Kael gözlerini odadan ayırmadan konuştu.
“Az önce biri vardı.”
“Biliyorum.”
Erian'ın sesi bu kez eskisi kadar sakin değildi.
Arkamızdan bir ses geldi.
**Tak.**
Hepimiz aynı anda döndük.
Koridorun kapısı kapanmıştı.
Kael hızla kapıya gitti.
Kolu çevirdi.
Açılmadı.
Bir kez daha denedi.
Yine olmadı.
“Erian!”
Erian kapıya baktı.
Sonra gözleri duvara kaydı.
Orada daha önce olmayan bir yazı vardı.
Siyah harflerle tek bir cümle yazıyordu:
**“DÖRDÜNÜZ GİRDİNİZ.”**
Altında ikinci bir satır vardı.
**“SADECE ÜÇÜNÜZ ÇIKACAK.”**
Kael yazıya bakakaldı.
“Bu da ne?”
Kimse cevap vermedi.
İçimdeki kurt bir anda geri çekildi.
Karanlık odanın içinden yeniden bir ses geldi.
Bu kez çok yakındı.
“Alisa…”
Başımı yavaşça çevirdim.
Karanlıkta kimse görünmüyordu.
Ama ses tekrar fısıldadı:
**“Hangisini bırakacaksın?”**
Yorumlar
- Ahu Başar: Kolyenin buz gibi olması hiç de iyi bir işaret değil