# 🐺 BÖLÜM 23 — DÖRDÜNCÜ KİŞİ
🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR
# 🐺 BÖLÜM 23 — DÖRDÜNCÜ KİŞİ
“Hangisini bırakacaksın?”
Ses bir anda kesildi.
Kimse konuşmadı.
Kael hâlâ duvardaki yazıya bakıyordu.
“Bu saçmalık.”
Nikolai kapıyı tekrar denedi.
Kımıldamıyordu.
“Kapı açılmıyor.”
“Fark ettim,” dedi Kael.
“Bir şey yapmamız lazım.”
Erian hâlâ odanın girişindeydi.
“Kimse birbirinden ayrılmayacak.”
Kael ona döndü.
“Zaten dört kişiyiz.”
Erian'ın bakışları bir anlığına ona kaydı.
“Dört mü?”
Kael'in kaşları çatıldı.
“Ne demek istiyorsun?”
Erian cevap vermedi.
Duvardaki yazıya baktım.
**DÖRDÜNÜZ GİRDİNİZ.**
Dört kişiydik.
Ben.
Erian.
Kael.
Nikolai.
Başka kimse yoktu.
“Burada bizden başka biri yok.”
Erian'ın sesi alçaktı.
“Emin misin?”
Ona baktım.
“Ne demek bu?”
Erian cevap verecekken odanın içinden bir ses geldi.
**Tak.**
Hepimiz sustuk.
Kael ışığı kaldırdı.
“Bir daha geldi.”
**Tak.**
Bu kez ses daha yakındı.
Nikolai fısıldadı:
“Nereden geliyor?”
Erian elini kaldırdı.
“Bekleyin.”
Bir süre hiçbir şey olmadı.
Sonra:
**Tak. Tak.**
Ardından taş zeminde bir şey sürüklendi.
Kael hemen öne çıktı.
Erian kolundan tuttu.
“Gitme.”
“Bir şey var.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse bakalım.”
Kael kolunu kurtardı ve odanın içine baktı.
Yerde küçük bir şey duruyordu.
Nikolai ışığı üzerine tuttu.
Eski bir anahtardı.
Ama anahtarın hemen yanında siyah bir tüy vardı.
Kael eğildi.
“Bu yine o tüy.”
Erian'ın sesi sert çıktı.
“Dokunma.”
Kael elini geri çekti.
“Tamam.”
Gözlerimi anahtardan ayıramadım.
Bir yerden tanıyordum.
“Bu anahtarı daha önce gördüm.”
Nikolai bana döndü.
“Nerede?”
“Bilmiyorum.”
Kolyem hafifçe ısındı.
Tam o sırada duvarın arkasından bir ses geldi.
“Hatırlayacaksın.”
Geri çekildim.
“Bu sesi…”
Erian hemen bana baktı.
“Ne oldu?”
“Bunu daha önce duydum.”
“Ne zaman?”
Cevap veremedim.
Çünkü zihnimde bir görüntü belirdi.
Beş yaşındaydım.
Yağmur yağıyordu.
Aras önümde diz çökmüştü.
Elinde aynı anahtar vardı.
“Bunu kimseye verme.”
Çocuk hâlim başımı sallıyordu.
Sonra arkasından bir ses gelmişti.
Bir yetişkin sesi.
“Aras.”
Görüntü bir anda kayboldu.
Gözlerimi açtım.
“Aras'ın yanında biri vardı.”
Kael bana baktı.
“Kim?”
“Bilmiyorum. Yüzünü göremedim.”
Bakışlarım Erian'a kaydı.
Bu kez gözlerini kaçırdı.
“Erian?”
“Ne?”
“Sen bu sesi tanıyorsun.”
“Hayır.”
“Tanıyorsun.”
Erian cevap vermedi.
Nikolai araya girdi.
“Alisa ne hatırladı?”
Erian bir an düşündü.
“Aras'ın yanında biri olduğunu.”
“Onu tanıyor musun?” diye sordu Nikolai.
“Hayır.”
Kael hemen karşı çıktı.
“Yalan söylüyorsun.”
Erian ona döndü.
“Kael.”
“Hayır. Yeter artık.”
Kael'in sesi yükseldi.
“On yedi yıldır aynı şeyi yapıyorsun. Aras hakkında susuyorsun. Alisa hakkında susuyorsun. Şimdi de bu kapıyla ilgili bir şey biliyorsun ama yine anlatmıyorsun.”
“Bilmiyorum.”
“Buna artık inanmıyorum.”
Tam o anda duvardaki yazı hareket etti.
Dördümüz birden yazıya baktık.
**DÖRDÜNÜZ GİRDİNİZ.**
Yazının altındaki ikinci satır yavaşça silindi.
Yerine yeni bir cümle çıktı.
**“BİRİNİZ ZATEN BURADAYDI.”**
İçim ürperdi.
Nikolai yavaşça Erian'a baktı.
Kael de ona döndü.
Erian hiçbir şey söylemedi.
“Erian…”
Başını kaldırdı.
“Ben buraya daha önce gelmedim.”
Duvarın arkasından çocuk sesi duyuldu.
“Geldin.”
Erian'ın yüzü gerildi.
Ses tekrar geldi.
“On yedi yıl önce.”
İçimde bir şey yerine oturdu.
Aras.
Güney Kulesi.
Ben.
Ve Erian.
Ama hâlâ eksik bir parça vardı.
Kolyem yeniden ısındı.
Bu kez içimdeki kurt çok alçak bir sesle konuştu.
**“Dördüncü kişi o değil.”**
Erian'a baktım.
O da bana bakıyordu.
Sanki benim de bir şeyleri anlamaya başladığımı fark etmişti.
Sonra odanın içinden bir ses daha geldi.
Bu kez hemen arkamızdaydı.
**“Dördüncü kişi hiç çıkmadı.”**