🐺 BÖLÜM 24 — ARKAMIZDAKİ NEFES

“Dördüncü kişi hiç çıkmadı.”

Ses arkamdan gelmişti.

Yavaşça nefes aldım. Dönmek istiyordum ama boynumu bile oynatamıyordum. Ensemde soğuk bir hava dolaşıyordu. Sanki biri tam arkamda durmuş, kulağıma bir şey söylemek için bekliyordu.

“Alisa.”

Erian'ın sesini duyunca başımı kaldırdım.

“Bana bak.”

Gözlerimi ona çevirdim. Kael ve Nikolai de yanındaydı. Üçünü de görebiliyordum.

Peki, arkamdaki kimdi?

Erian elini uzattı.

“Buraya gel.”

Yanına gitmek için adım attığım sırada kulağımın dibinde bir fısıltı duyuldu.

“Ağabeyin de seni böyle korumuştu.”

Olduğum yerde kaldım.

Erian elimi tuttu.

“Ne oldu?”

“Bana ağabeyimden bahsetti.”

Yüzündeki ifade değişti.

“Ne söyledi?”

“Bilmiyorum. Yalnızca… Onu hatırladım.”

Kael yanıma geldi. Omzuma elini koydu.

“Zorlama kendini. Aklına ne geliyorsa anlatırsın.”

Gözlerimi kapattım. Görüntüler hâlâ zihnimdeydi ama birbirine karışıyordu.

“Aras'ın yanında biri daha vardı. Beş yaşındaydım. Yağmur yağıyordu. Aras'ın elinde bir anahtar vardı.”

“Peki, diğer kişi kimdi?” diye sordu Nikolai.

“Yüzünü göremedim.”

Erian'a baktım.

“Sen biliyor musun?”

“Hayır.”

Cevabı o kadar çabuk vermişti ki içime bir şüphe düştü. Yine de üzerine gitmedim.

O sırada duvarın arkasından üç kez vuruldu.

Tak. Tak. Tak.

Nikolai kapıya döndü.

“Bu oda başından beri bizimle oynuyor.”

Kael duvardaki yazıya yaklaştı.

“Belki de bize bir şey anlatmaya çalışıyor.”

“Böyle mi?” dedim. “Bizi kapatıp tehdit ederek mi?”

“Daha iyi bir fikrin varsa dinliyorum.”

“Var. Buradan çıkmak.”

Kael bana baktı.

“İnan bana, benim de.”

Tam o sırada yerdeki anahtar hareket etti.

Önce hafifçe döndü, ardından taş zeminin üzerinde kendi kendine sürüklenmeye başladı. Yanındaki siyah tüy de peşinden ilerliyordu.

Nikolai elini uzatacak oldu.

“Dokunma,” dedi Erian.

Nikolai elini geri çekti.

Anahtar, odanın en karanlık köşesinde durdu.

Duvara yeni harfler kazınmaya başladı.

İLKİ HATIRLADI.

Bir alt satır belirdi.

İKİNCİSİ SUSTU.

Sonra üçüncüsü.

ÜÇÜNCÜSÜ İHANET ETTİ.

Kael'in yüzü gerildi.

“Bunlar kimden bahsediyor?”

Kimse cevap vermedi.

Son satır ortaya çıktığında içimde kötü bir his belirdi.

DÖRDÜNCÜSÜ HÂLÂ İÇERİDE.

Yazıyı yeniden okudum.

“Dördüncü kişi kim?”

“Bilmiyoruz,” dedi Nikolai.

Kael, Erian'a döndü.

“Sen gerçekten hiçbir şey bilmiyor musun?”

Erian'ın sabrı tükenmiş gibiydi.

“Şimdi bunun sırası değil.”

“Senin için hiçbir zaman sırası gelmiyor zaten.”

“Kael, yeter.”

“Hayır, yeter değil! Bir şey olduğunda hep aynı şeyi yapıyorsun. Bizi koruduğunu söylüyorsun ama neyle karşı karşıya olduğumuzu bile anlatmıyorsun.”

Erian cevap vermedi.

Kael başını iki yana salladı.

“Bazen susmanın bizi korumadığını anlaman gerekiyor.”

Tam o anda bütün ışıklar söndü.

Karanlık o kadar ani çöktü ki bir an nerede olduğumu unuttum.

“Kael?”

“Elimi tut.”

Sesini duyar duymaz elimi uzattım. Parmaklarım onun eline değdi. Kael beni kendine çekerek arkasına aldı.

“Yanımdan ayrılma.”

“Erian nerede?”

“Buradayım,” diye seslendi Erian.

Nikolai'nin sesi karanlığın içinden geldi.

“Herkes konuşsun. Birbirimizi kaybetmeyelim.”

“Buradayım,” dedim.

Kael elimi bırakmadı.

“Ben de buradayım.”

Erian'dan ses gelmedi.

“Erian?” diye bağırdı Nikolai.

Cevap yoktu.

Sonra karanlığın içinden bir ses yükseldi.

“Alisa'yı bulun!”

Erian'ın sesiydi.

Ardından bir kapı çarptı.

GÜM!

Işıklar yeniden yandığında Erian ortada yoktu.

Nikolai hemen kapıya koştu. Kapıyı itti, sonra bütün gücüyle çekti.

“Kilitlemişler.”

Kael elimi bırakıp odanın köşelerine baktı.

“Erian!”

Sesinin yankısı taş duvarlarda kayboldu.

Karşılık gelmedi.

Duvarın üzerindeki yazılar silindi. Yerlerine yalnızca üç kelime kazındı.

BİRİNİZİ ALDIM.

Kael duvara yaklaştı.

“Onu geri getir.”

Karanlığın içinden bir çocuk kahkahası duyuldu.

Ardından bir fısıltı…

“Önce kimi kaybettiğini hatırla, Alisa.”

Başımın içinde keskin bir ağrı hissettim.

Bir anda başka bir yerdeydim.

Yağmurlu bir geceydi. Taş merdivenlerden aşağı iniyordum. Küçük elimi tutan kişi Erian'dı.

Ama şimdiki hâliyle değil.

Daha gençti. Saçları alnına düşmüş, yüzüne korku yerleşmişti. Elimi bırakmamak için öyle sıkı tutuyordu ki parmaklarım acıyordu.

Arkamızdan Aras'ın sesi geldi.

“Erian, onu götürme!”

Erian durmadı.

“Onu bulacağım, Aras.”

“Bana söz vermiştin!”

Erian bir an arkasına baktı.

Sonra bana eğildi.

“Alisa, ne duyarsan duy, arkana bakma.”

“Aras da gelsin.”

Cevap vermedi.

Elini daha sıkı tuttum.

“Beni bırakma.”

Erian'ın gözleri dolmuştu.

“Seni bırakmayacağım.”

Görüntü karardı.

Gözlerimi açtığımda yerdeydim.

Kael hemen yanıma çömeldi.

“Alisa, iyi misin?”

Başımı salladım ama ayağa kalkamadım. Kael kolunu omuzlarıma dolayarak beni kaldırdı.

“Yavaş. Acele etme.”

“Erian…” dedim. “Onu hatırladım.”

Kael beni duvara yasladı.

“Ne gördün?”

Gördüklerimi anlattım. Erian'ın genç hâlini, Aras'la konuşmasını ve beni oradan götürmesini…

Nikolai sessizce dinledi.

Anlatmayı bitirdiğimde Kael'in yüzündeki öfke kaybolmuştu. Yerine anlayamadığım bir üzüntü gelmişti.

“Demek Erian seni çocukluğundan beri tanıyor.”

“Evet.”

“Peki, neden söylemedi?”

“Bilmiyorum.”

Kael önümde diz çöktü. Üzerime düşen saçları yüzümden çekti.

“Bana bak, Alisa. Erian'ı bulacağız.”

“Ya bulamazsak?”

Kael'in cevabı gecikmedi.

“Bulacağız.”

“Bunu nereden biliyorsun?”

Bir an sustu. Sonra elimi tuttu.

“Bilmiyorum. Ama seni burada bırakıp gideceğimi sanıyorsan beni hiç tanımamışsın.”

İstemeden gülümsedim. Gözlerim hâlâ doluydu.

“Bazen gerçekten çekilmez oluyorsun.”

Kael'in dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Bunu bana daha önce de söyledin.”

Nikolai yanımıza geldi.

“İkiniz atışmayı bitirdiyseniz buradan çıkmanın bir yolunu bulalım.”

Kael ayağa kalktı ve bana elini uzattı.

“Yürüyebilir misin?”

“Elbette.”

Elini tuttum. Ayağa kalkarken kolunu belime doladı; sendelediğimi görünce de bırakmadı.

Nikolai kapıyı incelemeye başladı.

“Erian'ın kaybolması tesadüf değil. Bizi birbirimizden ayırmaya çalışıyorlar.”

“Bizi değil,” dedim.

İkisi de bana döndü.

“Beni.”

Kolyem göğsümde ısınmaya başladı.

Duvarın üzerinde yeni bir kapının çizgileri belirdi. Taşların arasından ince bir ışık sızıyordu.

Kapının ortasında dört el izi vardı.

Üçü küçüktü.

Sonuncusuysa bir yetişkinin eliydi.

İçimdeki kurt kıpırdandı.

Yaklaşma.

Ama kapının ardında birinin olduğunu hissediyordum.

Elimi büyük el izine uzattım.

Kael bileğimi tuttu.

“Alisa, bekle.”

“Birisi orada.”

“Biliyorum. Ama kim olduğunu bilmiyoruz.”

“Ya Erian'sa?”

Kael'in bakışları yumuşadı.

“Ya değilse?”

Cevap veremedim.

Nikolai yanımıza geldi.

“Önce dinleyelim.”

Üçümüz sustuk.

Kapının arkasından bir ses geldi.

“Alisa?”

Nefesim kesildi.

Bu sesi unutmak mümkün değildi.

“Aras?”

Kael hemen araya girdi.

“Aras'san bunu kanıtla!”

Kısa bir sessizlik oldu.

Ardından ses yeniden duyuldu.

“Alisa, beni dinle. Kapıyı açma.”

Nikolai'nin yüzü gerildi.

“Bizi uyarmaya çalışıyor.”

Tam o sırada başka bir ses duyuldu.

“Alisa!”

Bu kez Erian'dı.

“Beni burada bırakma!”

Kapıya doğru bir adım attım.

Kael önüme geçti.

“Dur.”

“Erian orada!”

“Ya ikisi de değilse?”

Sözleri içime işledi.

Çünkü haklı olabilirdi.

Kapının arkasındaki sesler aynı anda konuşmaya başladı.

“Alisa, beni dinle!”

“Beni çıkar!”

“Beni hatırlamıyor musun?”

Kulaklarımı kapattım.

“Kesin artık!”

Sesler sustu.

Sonra içlerinden biri fısıldadı.

“Hangimizi seçiyorsun?”

Kolyem aniden parladı.

Kapının üzerindeki dört el izinden biri karardı.

Büyük el izi.

Ardından duvarın içinden boğuk bir ses geldi.

“Geç kaldın, Alisa.”

Geri çekildim.

“Ne için?”

Duvar cevap vermedi.

Onun yerine Kael'in arkasındaki taşlar çatladı.

Nikolai kardeşimi kolundan çekti.

“Uzaklaş!”

Duvarın içinden küçük bir el uzandı.

Kael beni kendine çektiği anda el yeniden karanlığa kayboldu.

Taşların arasına bir şey düştü.

Küçük, gümüş bir yüzük.

Eğilip aldım.

Üzerinde aynı sembol vardı: Daire ve üç çizgi.

Ama iç kısmına bir isim kazınmıştı.

ERIAN.

Nikolai yüzüğü elimden aldı, ışığa tuttu.

“Bu onun.”