# 🐺 BÖLÜM 27 — DÖRDÜNCÜ ÇOCUK

Miran’ın elini bırakmadım.

Parmakları buz gibiydi. Yüzünü tam göremiyordum ama sesini duyduğumda içimde tuhaf bir his uyanmıştı. Sanki onu uzun zamandır tanıyordum da aramızdaki yıllar bir türlü yerine oturmuyordu.

İçimdeki kurt da huzursuzdu.

“Miran,” dedim. “Bana ne olduğunu anlatır mısın?”

Elini yavaşça geri çekti.

“Gerçekten hiçbir şey hatırlamıyor musun?”

Başımı salladım.

“Sana verdiğim sözü hatırlıyorum. Anahtarı Erian’a verdiğimi de. Ama neden yaptığımı bilmiyorum.”

Miran’ın yüzündeki ifade değişti.

“En azından bir şeyler kalmış.”

“Ne demek istiyorsun?”

“Boş ver.” Bakışlarını kaçırdı. “Bunca yıl sonra bana ne söyleyeceğini bile bilmiyorum.”

“Çünkü ne yaşadığını bilmiyorum. Ama öğrenmek istiyorum.”

“Ben de senin neden beni unuttuğunu öğrenmek istiyorum, Alisa.”

Cevap veremedim. Onu unutmayı seçmemiştim. Fakat bunun onun için bir şeyi değiştirmediğini biliyordum.

Arkamdan Kael’in sesi geldi.

“Alisa, iyi misin?”

Cevap vermeden önce Miran’a baktım.

“Bir dakika.”

Kael yanıma geldi. Miran’ı görünce durdu.

“Miran?”

Çocuk başını kaldırdı.

“Merhaba, Kael.”

Kael birkaç saniye konuşamadı. Sonra kapağın yanına çömeldi.

“Seni aradım. Kaybolduğunda her yerde seni aradım.”

Miran acı bir gülümsemeyle karşılık verdi.

“Biliyorum.”

“Nerede olduğunu neden söylemedin?”

“Ben de bilmiyordum, Kael. Beni buraya getirdiklerinde ne olduğunu anlamayacak kadar küçüktüm. Sonra yıllar geçti.”

Kael’in yüzündeki öfke yavaşça dağıldı. Yerini çaresizliğe bıraktı.

“Keşke seni bulabilseydim.”

Miran bir süre ona baktı.

“Keşke.”

Nikolai, kapağın kenarındaki metal halkayı incelerken araya girdi.

“Burada bir şey var.”

Halkanın altına sıkışmış küçük bir anahtar çıkardı. Sapında daire ve üç çizgiden oluşan bir sembol vardı. Hemen altında, neredeyse silinmiş başka bir işaret bulunuyordu.

Nikolai anahtarı ışığa tuttu.

“Bu sembolü eski muhafızların kayıtlarında görmüştüm.”

Kael ona döndü.

“Hangi muhafızın?”

“Üçüncü muhafızın. Ama onunla ilgili kayıtların çoğu eksikti.”

Miran’ın sesi karanlıktan yükseldi.

“Üçüncü muhafız beni korumuyordu.”

Nikolai kapağa yaklaştı.

“Peki kimi koruyordu?”

Miran cevap vermedi. Birkaç saniye sonra kapağın altından eski bir fotoğraf uzattı.

Fotoğrafı alıp ışığa tuttum.

Akademinin avlusunda dört çocuk yan yana duruyordu. Kael’i ve Nikolai’yi hemen tanıdım. Üçüncü çocuk Miran’dı.

Dördüncünün yüzü siyah mürekkeple kapatılmıştı.

Fotoğrafı Kael’e uzattım.

Kael uzun süre baktı.

“Bu günü hatırlıyorum.”

“Ne olmuştu?” diye sordum.

“Avludaydık. Bir tören vardı sanırım.” Fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı. “Ama bu çocuğu hatırlamıyorum.”

Nikolai yanına geldi.

“Dört kişi olduğunuzdan emin misin?”

“Evet. O gün dört kişiydik. Bundan eminim.”

“Peki yüzü neden silinmiş?”

Kael cevap veremedi.

Nikolai fotoğrafın arkasını çevirdi. Köşede bir tarih yazıyordu.

On yedi yıl önce.

“Fotoğrafın yüzü sonradan karalanmış,” dedi.

“Emin misin?” diye sordum.

“Mürekkep fotoğrafın geri kalanından farklı. Birisi çocuğun yüzünü özellikle kapatmış.”

Kael’in çenesi gerildi.

“Birinin yüzünü neden silmek istesinler?”

Karanlığın içinden Miran’ın sesi geldi.

“Çünkü onun kim olduğunu hatırlamanızı istemediler.”

Kael kapağa eğildi.

“Kim istemedi?”

“Bilmiyorum. Bana da söylemediler.”

Miran’ın sesi yorgun geliyordu. Ondan daha fazla cevap beklemenin bir anlamı yoktu.

Fotoğrafın kenarında, siyah mürekkebin altında birkaç harf fark ettim.

**ER—**

“Burada bir isim var.”

Nikolai fotoğrafı ışığa yaklaştırdı.

“Gerisini göremiyorum.”

“Erian olabilir mi?” diye sordum.

Kael başını salladı.

“Olabilir. Ama yalnızca iki harften yola çıkarak karar veremeyiz.”

Tam o sırada koridorun öbür ucundan bir ses geldi.

“Fotoğrafı nereden buldunuz?”

Hepimiz döndük.

Erian birkaç adım ötede duruyordu. Pelerini kirlenmiş, yüzü solgunlaşmıştı. Bakışları önce bize, ardından elimdeki fotoğrafa kaydı.

Fotoğrafı görünce durdu.

“Alisa, onu bana ver.”

Fotoğrafı kendime çektim.

“Hayır. Önce konuşacağız.”

Erian’ın yüzü gerildi.

“Burada kalmanız tehlikeli.”

“Bunu biliyoruz. Ama nedenini bilmiyoruz. Miran’ı neden sakladın? Aras’a ne oldu? Fotoğraftaki çocuk kim?”

Sorularımın ardından sessizlik oldu.

Kael öne çıktı.

“Artık bize bir şey anlatmalısın, Erian. Yıllardır aynı şeyleri söyleyip duruyorsun. Birini koruduğunu söylüyorsun ama kimden koruduğunu bile açıklamıyorsun.”

Erian gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.

“Çünkü gerçeği öğrenmeniz, sizi de bu işin içine çekecek.”

“Zaten içindeyiz,” dedim. “Miran burada, Aras kayıp ve geçmişimize ait bir fotoğrafın yüzü silinmiş. Bize başka ne anlatabilirsin ki?”

Erian gözlerimin içine baktı.

“On yedi yıl önce senin de bu olayların içinde olduğunu biliyorum.”

“Bunu zaten söyledin. Peki neden hiçbir şey hatırlamıyorum?”

Erian bir süre sustu.

“Çünkü o gün yaşadıkların hafızandan silinmedi, Alisa. Onlara ulaşamıyorsun.”

Kaşlarımı çattım.

“Aralarında ne fark var?”

“Anıların kaybolmadı. Ama o gece yaşadıklarını hatırlamanı engelleyen bir şey yapıldı.”

“Ne yapıldı?”

“Bunu kimin yaptığını bilmiyorum. Bildiğim tek şey, o geceden sonra bazı anılarına ulaşamadığın.”

“Sen de mi biliyordun?”

Erian başını eğdi.

“Evet. Sana gerçeği anlatmak yerine susmayı seçtim.”

“Beni korumak için mi?”

“Başlangıçta öyle düşündüm. Sonra ne zaman anlatmaya çalışsam, seni yeniden tehlikeye atacağımdan korktum.”

Öfkem geçmemişti. Ama en azından ilk kez bana gerçeğin bir parçasını anlatıyordu.

“Benim adıma karar vermeyi bırak, Erian.”

Bana cevap vermedi.

Aşağıdan Miran’ın sesi duyuldu.

“Bana da aynı şeyi söyledin.”

Erian hızla kapağa döndü.

“Miran…”

“Beni koruduğunu söyledin. Alisa’yı koruduğunu söyledin. Peki beni neden on yedi yıl boyunca burada bıraktın?”

Erian kapağın yanına çömeldi.

“Başka seçeneğimiz yoktu.”

“Vardı. Beni bulabilirdiniz.”

“Bizi de bulabilirlerdi.”

Miran sustu. Ardından daha alçak bir sesle konuştu.

“Yani kendinizi korudunuz.”

Erian başını eğdi.

Bu kez itiraz etmedi.

Nikolai anahtarı avucunda çevirdi.

“Peki fotoğraftaki çocuk? Onu neden silmişler?”

Erian’ın bakışları yeniden fotoğrafa kaydı.

“Miran’ı saklamak, o çocuğu da korumak anlamına geliyordu.”

Kael hemen sordu:

“Kimden?”

“Bunu bilmiyorum. Ama fotoğraftaki çocuğun kim olduğunu öğrenirsek, o gece ne olduğunu da anlayabiliriz.”

Erian’ın bu cevabı beni şaşırttı.

“Yani sen de bilmiyorsun?”

“Çocuğun kim olduğunu bilmiyorum, Alisa. Ama onu saklamamız gerektiğini biliyordum.”

“Bunu kim söyledi?”

Erian cevap vermeden önce koridorun sonuna baktı.

O sırada karanlığın içinden bir siluet çıktı.

“Fotoğrafı bulmuşsunuz.”

Nikolai’nin elindeki anahtar taş zemine düştü.

Kael hemen ona döndü.

“Nikolai, ne oldu?”

Nikolai’nin yüzü gerilmişti. Bakışlarını karanlıktaki kişiden ayıramıyordu.

“Bu sesi…” diye mırıldandı.

Siluet birkaç adım daha yaklaştı.

“Beni hatırlıyor musunuz?”

Kael öne çıktı.

“Sen kimsin?”

Kişi ona cevap vermedi. Bakışlarını bana çevirdi.

“Alisa, sen söyle.”

İçimdeki kurt huzursuzca kıpırdandı. Zihnimde kısa bir görüntü belirdi: taş bir koridor, küçük bir el ve kapanan bir kapı.

Ardından görüntü kayboldu.

Elimdeki fotoğrafa baktım. Siyah mürekkebin bir bölümü soyulmuştu. Fotoğrafı ışığa kaldırınca çocuğun yüzü biraz daha ortaya çıktı.

Önce gözlerini gördüm.

Sonra yüzünün geri kalanını.

Onu tanıyordum.

Akademide karşılaşmıştım. Aynı koridorlarda yürümüştük. Belki onunla konuşmuştum bile.

Ama fotoğraftaki çocuk çok daha küçüktü. Zihnimdeki hiçbir anı bana adını söylemiyordu.

Başımı kaldırdım.

Siluet hâlâ karşımdaydı.

“Sen…” dedim ama devamını getiremedim.

Kişi hafifçe gülümsedi.

“Demek sonunda bir şey hatırladın.”

“Yüzünü tanıyorum,” dedim. “Ama kim olduğunu hatırlayamıyorum.”

“Şimdilik bu da yeter.”

Kael yanıma yaklaştı.

“Alisa, onu gerçekten tanıyor musun?”

“Akademide gördüğüme eminim. Ama daha önce nerede karşılaştığımızı bilmiyorum.”

Kael yeniden yabancıya döndü.

“Peki sen bizi nereden tanıyorsun?”

Siluet bu kez ona baktı.

“Bazılarınızı sandığınızdan daha u